ÇAĞLAR YERLİKAYA

RALPH FIENNES İLE BULUŞMA

2011-12-24T00:18:00.011+02:00

Şüphesiz, Londra'nın bana verdiği en güzel hediyelerden biri oldu Ralph Fiennes ı tiyatro sahnesinde izlemek ve bir de üstüne onunla tanışmak...

Hayatımda çok değerli bir yeri olan canım dostum Sofi ile gezdiğimiz güzel bir Londra gününde, aniden Ralph Fiennes ın fotoğrafının olduğu 'The Tempest' oyunun afişiyle karşı karşıya kaldık. Tabii Londra'da geçireceğimiz bolca zamanın farkında olarak, birbirimize ışıldayan gözlerle baktık ve hemen oyunun sahnelendiği dünyaca ünlü "The Theatre Royal Haymarket" in yolunu tuttuk.

Oyuna iyi bir yerden bilet bulmak kolay değildi tabii ki. Ralph Fiennes ı dünya gözüyle görecek olmakla yetinmeyip, önlerden izlemeye karar verdik. Ve bu uğurda ertesi günü, soğuk bir Londra gününde sabahın yedisinde uyanıp bilet almak için yola düştük. Bu hevesimiz ve azmimiz karşılığında en güzel yerden bilet almayı başardık.

Oyun saati yaklaştığında artan heyecanımızı, tiyatronun önünde birkaç fotoğraf çekerek dindirmeye çalıştık. Bu heyecanın bir sebebi de; "The Theatre Royal Haymarket" gibi önemli ve görkemli bir tiyatroda, Shakespeare oyunu izleyecek olmaktı.

Ve oyun başladığında, sahneye ilk çıkan kişi Ralph Fiennes oldu. Özellikle "The English Patient" ve " Bernard and Doris " filmleriyle kendisine hayran bırakan aktörün canlı canlı karşımda durması harikaydı. Son derece görkemli bir sahnede, Ralph Fiennes ile birlikte pek çok değerli oyuncunun yer aldığı bir Shakespeare oyunu izlemek benim için unutulmaz bir deneyim oldu. Oyun bittiğinde ise; Sofi ile hemen oyuncuların çıkış kapısına gittik. Oyuncular çıkmaya başlamadan önce bir görevli çıkıp Ralph Fiennes 'ın oyun programını ya da bileti imzalayabilmek için kalemiyle çıkacağını söyledi. Ve Ralph Fiennes ın tek tek herkesle birlikte fotoğraf çektiremeyeceğini söyledi. Daha sonra tek tek oyuncular çıkmaya başladı ve sıra Ralph Fiennes a geldiğinde kısa süreli bir donup kalma hali yaşadık. Gerçekten çok etkileyici birisi. Bir dünya starı olduğu halde gösterdiği tevazu çok dikkat çekiciydi. Onunla tanışıp kısa bir sohbet etmek ve birlikte fotoğraf çektirmek ise, sadece Sofi ve bana kısmet oldu. Kısacası hayatımız boyunca unutmayacağımız bir ana imza attık...

Teşekkürler Londra...

Çağlar Yerlikaya

Londra

Eylül 2011

LONDRA

2011-09-18T11:56:00.010+03:00

Yaklaşık 2,5 aydır Londra'da olduğum için blogumu fazlasıyla ihmal ettiğimin farkındayım. Yazmadıklarımı fotoğraflarla telafi etmeye çalışacağım...

Londra harika bir şehir... Buraya geldiğimden beri en çok hissettiğim duygu; ÖZGÜRLÜK! "Özgürlük" kelimesi, bu şehirde sözlükteki karşılığını buluyor kesinlikle. Herkesin 'kendisi' gibi olabildiği ve kimsenin kimseye müdahale etmediği bir yaşam alanı yaratılmış burada. Bu kadar farklı milletten, dinden ve dilden insanın birarada huzurla yaşamayı başarması; benim için burayı en şaşırtıcı kılan şeylerin başında geliyor.

'Eşcinsel' kelimesini söylerken bile suratında ekşi bir ifade oluşan insanların çoğunlukta olduğu bir ülkeden sonra, sokakta iki erkeğin rahatça el ele gezebildiği, iki kadının otobüs durağında özgürce öpüşebildiği bir ülkeye tanık olmanın mutluluğunu tarif edemem. Tabii bu mutluluk, Türkiye'de LGBTT bireylere yönelik yapan ayrımcılığı düşündükçe yerini derin bir hüzne bırakıyor. Aynı takvim yılında, iki ülke arasındaki farkın bu kadar büyük olması insana çok tuhaf geliyor. Acaba 200 yıl sonrasına ışınlanmış olabilir miyim???

Çağlar Yerlikaya

Eylül 2010

Londra

AMY WINEHOUSE ’A EVİNDE VEDA

2011-08-07T21:51:00.009+03:00

Son dönemde çıkan en büyük star Amy Winehouse’un ölüm haberini, Londra’da güneşli bir günün tadını çıkarttığım sırada aldım. Güçlü sesi ve değişik tarzıyla olduğu kadar alkol ve uyuşturucu sorunlarıyla da sık sık gündeme gelen ve geçtiğimiz ay Belgrad’da verdiği olaylı konserin ardından Avrupa turnesini iptal ettiren ünlü şarkıcının evinde ölü bulunması benim için de bir sürpriz olmadı şüphesiz. Herkes gibi bir süredir Winehouse’un son noktasını dün koyduğu gidişinin seyircilerinden birisi olmak, yirmi yedi yaşında olağanüstü bir yeteneğin hayata veda etmesi kadar derinden sarstı beni. Umay Umay’ın dediği gibi; ben de en azından bir süre daha Amy’nin inadına inadına şarkı söyleyeceğini sanmıştım.

Londra’da olmamı fırsat bilerek, bugün Amy Winehouse’un hayatını kaybettiği Camden Square’daki evine gittim. Camden’a ilk kez gidiyor olmam ve evin adresini bilmemem hiç sorun olmadı. Çünkü otobüsten indiğim an önüme çıkan kime Amy Winehouse’un evini sorsam, bana sanki kendi evleriymiş gibi hemen tarif ettiler. Evin olduğu sokağa girdiğim an duyduğum heyecan, gördüğüm kalabalık karşısında daha da arttı. İlk olarak gözüme çarpan şey; Winehouse’un evinin olduğu sokağın köşesindeki “Camden” tabelası oldu. Her gelen hayranı, Amy Winehouse için birşey bırakıyordu. Tabelanın hemen altındaki Amy Winehouse fotoğrafının etrafı çiçekler, mektuplar, mumlar, içki şişeleri, bira kutuları, kadehler ve sigara paketleri ile doluydu. Özellikle üzerinde “smoking kills” yazan sigara paketi dikkat çekiciydi.

Sanatçının evinin etrafı , polis tarafından çekilen şeritlerle kapatılmıştı. Önünde güvenlik görevlileri ve bir tane siyah jeep olan eve gidip gelen kimse yoktu. Sanatçının evinin tam karşısındaki ağacın çevresi; yine hayranları tarafından çiçekler, mumlar, mektuplar ve sanatçıya ait fotoğraflarla süslenmişti. Evin çevresinde şarkıcının pek çok hayranı, gazeteciler, kameramanlar ve televizyon muhabirleri hazır bulunuyordu. Sanatçının bazı hayranları kucağında çocuklarıyla, bazıları köpekleriyle gelmişti.Herkes oldukça üzgündü. Beni en çok şaşırtan şey; ortama hakim olan sessizlikti. Kimi arkadaşına sarılıp ağlıyordu, kimisi ellerindeki kağıtlara “ kelimelerinle ruhumuzu dokundun”, “sonraki hayatında başarılar”, “seni çok seviyoruz” gibi cümleler yazıp bırakıyordu. Konuştuğum kişiler Winehouse’un sağlık durumunu bildikleri halde, haberi duyduklarında şoke olduklarını söylediler. Orada bulunan insanların çoğu, sanki Amy Winehouse çıkacakmış gibi gözünü kırpmadan evin kapısına bakıyorlardı. Bazı gazeteciler de, sanatçının komşularıyla röportaj yaptılar. Daha sonra St. Paul’s Kilisesi’nden bir din adamı gelip sanatçı için dua etti. Dua sırasında hayranları, Amy Winehouse’un resminin etrafına çiçek bırakmaya devam ettiler.

Orada olduğum süre boyuncu insanların ve bıraktıkları çiçeklerin, mektupların sayısı durmadan arttı. O atmosfer, bana bir yasın ne kadar zarif tutulabileceğini gösterip beni çok etkiledi. Gitme vaktim geldiğinde ben de, Amy’nin resminin yanına bıraktığım küçük bir notla sessizce ona veda ettim ve sonra kulaklığımı takıp onun sesiyle yoluma devam ettim…”Back To Black”
“Her şeyin burada bittiğine inanmadığım için sana ‘rahat uyu’ demek yerine ‘hiç durmadan şarkı söylemeye devam et Amy’ diyeceğim. Biz seni hep duyacağız…”

Çağlar Yerlikaya

24 July 2011

Camden Town - London

SEZEN AKSU 'NUN ŞAİRLERİ

2011-07-04T00:10:00.006+03:00

Yazı : Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 22.05.2011

Sezen Aksu'nun yeni albümü Öptüm'de, Cemal Süreya'nın Sayım şiiri üzerine bestelediği bir şarkı da yer alıyor. Aksu önceki albümlerinde de pek çok şairi konuk etmişti.

Nasıl oluyor da Sezen Aksu, 35 yılı aşkın süredir her kesimden, her yaştan insanın hayatına kolayca sızmayı başarabiliyor? Duygusal yolculuklarında valizine bir Sezen şarkısı koymuş olan herkes, sorunun cevabını iyi bilir. Aşktan bahsederken sosyal mevzuları es geçmeyecek, aynı albümle dinleyicileri hem düğüne hem de cenazeye götürebilecek sahici duyguların peşinde olmayı seçti. Hepimizin ortak vicdanına, aklına ve kalbine değen şarkıları şiir gibi yazdı. Yazmakla kalmayıp yaşamımızı bir sözden geçirip güzelleştiren edebiyatçıların eserleriyle, müziğini buluşturdu. Minik Serçe son olarak, önümüzdeki günlerde çıkacak yeni albümü Öptüm için şair Cemal Süreya'nın Sayım şiirini besteledi. Diskografisine baktığımızda, Sezen Aksu'ya albümlerinde Türk edebiyatının değerli şairlerinin yol arkadaşlığı ettiğini görüyoruz...

CEMAL SÜREYA - "Sayım"

Sezen Aksu bundan 20 yıl önce verdiği bir röportajda Cemal Süreya'nın "Ayışığında oturuyorduk, bileğinden öptüm seni," diye başlayan şiirini bestelemek istediğini söylemişti. Aksu'nun hayranları yıllardır heyecanla beklediği şarkıdan umudu kesiyordu ki, nihayet Minik Serçe, Cemal Süreya'nın Sayım adlı şiirini bestelediğini müjdeledi.

YILDIRIM TÜRKER - "Hiç Yara Almadan Aynadan Geçemezsin"

Yazar, şair ve çevirmen Yıldırım Türker'in şarkı sözlerine ilk kez, Sezen Aksu Söylüyor albümünün şarkısı Kış Masalı'nda rastladık. Yaz, Bitmemiş Tango, Kırık Vals, Sor Beni şarkılarında yine Sezen Aksu'nun yakın dostu olan Türker'in imzası var. Türker'in tek şiir kitabı olan Cihangir Kedileri'nde bulunan ve aynadan yara almadan geçilemeyeceğini söylediği Benim Ablam şiiri de, Şarkı Söylemek Lazım albümünde Sezen Aksu tarafından bestelendi.

GÜLTEN AKIN - "Deli Kızın Türküsü"

Gülten Akın'ın, yaşamın büyük bir oyun olduğunu anlattığı Deli Kızın Türküsü adlı şiiri kadar etkileyicidir, Sezen Aksu'nun Bülent Özdemir'le bestelediği şarkısı. Şarkıya, nüfus sayımındaki sokağa çıkma yasağını fırsat bilip bomboş İstanbul caddelerinde klip çeken Aksu, Akın'ın sözleriyle yitirmeye ve yeniden başlamaya hazır olanlara güç verir.

METİN ALTIOK - "Kavaklar"

Şair Metin Altıok'un Kavaklar şiiri, Onno Tunç bestesi ile Sezen Aksu 88 albümünde yer almıştı. Altıok'un Sivas Katliamı'nda yaşamını yitirdi. Bu acı olay üzerine Sezen Aksu, Deli Kızın Türküsü albümünde, Dua adlı şarkısını Metin Altıok başta olmak üzere bütün şairlere ithaf etti. Ne acıdır ki, şarkının bestecisi Onno Tunç'u da bir uçak kazasında kaybettik. Yani şarkının şairi de, bestecisi de artık hayatta değil.

MELİH CEVDET ANDAY - "Şinanay"

Onno Tunç'un bestelediği Melih Cevdet Anday şiiri; simitçisi, kahvecisi, Müslümanı, Yahudisiyle herkesin diline dolanmış bir Sezen Aksu şarkısı haline geldi. Şarkıdaki yandan çarklı ada vapurunda ise kiminin saçı uçtu, kimi lüküs kamarada oturdu.

MURATHAN MUNGAN - "Eskidendi, Çok Eskiden"

Türkiye'nin en üretken yazar ve şairlerinden biri olan Murathan Mungan, pek çok şarkıya söz verdi. Sezen Aksu'nun, bestelemeye çalıştığı Mungan'ın sözlerinin, Attila Özdemiroğlu'nun yaptığı beste ile uyduğunu fark etmesi üzerine, "Eskidendi, çok eskiden," diyen şarkısı ortaya çıktı.

NÂZIM HİKMET - "Tenna"

Aksu'nun müzikteki arayışının habercisi olan Deli Kızın Türküsü albümü ilk başta dinleyicileri şaşırtmış olsa da, albüm zaman içinde anlaşılıp sanatçının kariyerinin en önemli albümlerinden biri haline geldi. Nâzım Hikmet'in Tenna isimli rubaisi de Onno Tunç bestesi ve çok etkileyici bir Uzay Heparı düzenlemesiyle, bu albümde ses bulmuştu.

TURGUT UYAR - "Denge"

Türk şiirinin en önemli şairlerinden Turgut Uyar'ın Tel cambazının, tel üstündeki durumunu anlatır şiirdir adlı şiirini, Sezen Aksu Adı Bende Saklı albümünde Aykut Gürel ile birlikte besteledi. Şair, kimseye bulaşmadan yaşamaya çalıştığı ve herkese iyi niyetle gülümsediği bu şiirde "Benim dengemi bozmayınız," ricasında bulunur. Sözlere aynı hassasiyetle yaklaşan Sezen Aksu da, şarkının sonunu aslına uygun olarak şiir gibi okur. Bir dönem konserlerinde söylerken 'dumanı da caba' diyerek Aksu'nun sigarasını yaktığı şarkı, hayatı kendine göre yaşayanların başucu şarkısı.

KEMAL BURKAY - "Gülümse"

Şair ve yazar Kemal Burkay'ın Gülümse adlı şiiri, Sezen Aksu'nun satış rekorları kıran albümüne adını veren şarkısı oldu. Burkay'ın yalnızlık duygusunu anlattığı "Bir kedim bile yok," dizesi, dinleyicilerin içine işlemiş olmalı ki, bu şarkının üzerine pek çok hayranı sanatçıya kedi hediye etmişti. Şarkı, yıllardır Aksu'nun konserlerinde hep bir ağızdan söyleniyor.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN - "Bir Türlü Karşıma Çıkmadın Namus"

Ümit Yaşar Oğuzcan'ın mizahi bir şekilde kaleme aldığı namus kavramı, Arto Tunç'un hareketli bestesiyle oldukça esprili bir şarkı olarak, Aksu'nun Gülümse albümünde karşımıza çıktı. Yıllardır aradığı halde karşısına çıkmayan ve zengin, fakir kimseyi takmayan namusu tiye alan şarkının klibinde Sezen Aksu, bir hayat kadınını canlandırmıştı.

YUNUS EMRE - "La İlahe İllallah"

Işık Doğudan Yükselir albümünün bir önemli ismi de Yunus Emre. Emre'nin La İlahe İllallah adlı eserini besteleyip seslendiren Sezen Aksu, böylece diskografisine çok farklı bir şarkı katmış oldu.

SABAHATTİN ALİ - "Çocuklar Gibi"

Minik Serçe, Sen Ağlama albümünde, Ali Kocatepe'nin bestelediği iki Sabahattin Ali şiirini seslendirdi. Bunlardan ilki; sevişen yaramaz çocuklar gibi aşkını anlatan Çocuklar Gibi şarkısı. Diğeri de şehirlerden ve insanlardan uzak olanların şarkısı Dağlar Dağlar. Sabahattin Ali'nin her iki şiiri de, unutulmaz Sezen Aksu şarkıları arasındadır.

MEVLANA - "Şimdi Yeni Şeyler Söylemek Lazım"

Sezen Aksu'nun, Anadolu mozaiğini yansıttığı Işık Doğudan Yükselir albümünde yer verdiği en önemli isimlerin başında Mevlana Celaleddin Rumi geliyor. Mevlana'nın dünü geride bırakıp yeniye açılmanın önemini anlattığı Yeniliğe Doğru eseri, Arto Tunç bestesi ile dinleyenlere huzur veren bir Sezen Aksu şarkısı haline geldi.

Çağlar Yerlikaya

Mayıs 2011

Beyoğlu - İstanbul

BİRAZ KENDİMİ ANLATTIM

2011-06-18T20:57:00.006+03:00

Röportaj: İbrahim Altay Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 23.04.2011

Sevdiği işi yapmak için bankadaki işinden istifa edip gazetecilik ve yazarlığa başlayan Çağlar Yerlikaya ile Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın adlı son kitabı ve hayatı hakkında konuştuk

Çağlar Yerlikaya, çevremizde görmeye alışık olmadığımız insanlardan. Rüyalarının peşinden koşuyor. Yok olmaya yüz tuttuğunu sandığımız değerlerin ölümsüzlüğünü savunuyor. İlginç bir yaşam öyküsü var. 1983 yılında Almanya'nın Hamburg kentinde doğmuş. Annesi milli eskrimci. Bir yıl sonra Türkiye'ye dönüp İzmir'e yerleşmişler. Küçük yaşlarından itibaren müzik ve edebiyata ilgi duyan Yerlikaya, sıra yüksek öğrenime gelince İktisat Fakültesi'nde buluvermiş kendini. Mecburen okumuş. Hatta okulu bitirip bir bankada çalışmaya bile başlamış. Fakat ona da ancak beş yıl dayanabilmiş. Sevdiği işi yapmak üzere bankacılığı bırakmış. İki yıldır SABAH Gazetesi'nin haftasonu ve kitap eklerinde yazılar yazıyor, röportajlar yapıyor. Yerlikaya aynı zamanda bir oyun, deneme ve şarkı sözü yazarı. İkinci kitabı Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın geçtiğimiz günlerde raflardaki yerini aldı.

Okuma yazmaya ilginiz nasıl başladı? Zorunlu ilköğretim eğitimini kastetmiyorum...

Çok küçük yaştan itibaren dinlediğim Sezen Aksu ile başladı diyebilirim. Onun gerek kendi yazdığı, gerek Aysel Gürel’in yazdığı şarkı sözlerindeki farklılık çok dikkatimi çekerdi.Zaman içinde bu beğeni, ciddi bir hayranlığına dönüştü. Onunla ilgili her türlü belgeyi toplamaya başladım. Hatta bu yüzden çocukluğumun çoğu sahaflarda geçti. Sezen Aksu’yla ilgili çok büyük bir arşive sahibim.

Peki, bunca hayranlığın ardından Sezen Aksu'yla tanışma fırsatı buldunuz mu?

13 yaşındayken bir gün, o arşivin bir kısmını alıp Sezen Aksu’nun İzmir’de yaşayan anne ve babasının evine gitmiştim. Şansıma, Sezen Aksu da oradaydı. O kadar heyecanlanmıştım ki, kendime geleyim diye Sezen Aksu bana kolonya vermişti. Arşivi görünce, Aksu’nun ‘oğlum sen delirdin mi’ dediğini hatırlıyorum. Yıllar sonra İstanbul’da, Deniz Türkali’nin sürprizi ile tekrar görüşme fırsatım oldu.

Sezen Aksu'ya duyduğun hayranlık senin sanatçı yönünü nasıl etkilemiş olabilir?

Hayatla ilgili bir durumu ya da yaşanan bir duyguyu sözcüklerle ifade etmenin ne kadar güzel olduğunu fark ettim. Onun sayesinde daha okuma yazma bilmeden, Metin Altıok gibi bir şair ile tanıştım. Sonrasında şairlerin ve yazarların peşine düştüm.

Müziğe, edebiyata ilgiliydin ama eğitimin bambaşka bir oldu sanırım?

Eğitim sistemi, üniversite sınavı gibi elimde olmayan nedenlerle kendimi İktisat Fakültesi’nde okurken buldum. Sadece sınav dönemlerinde derslere çalıştığım, onun dışında hep edebiyatla, müzikle ilgilendiğim bir üniversite hayatım oldu.

Sonra da bankacılık kariyerin başladı. Nasıl bir duyguydu, seni oyalayan ve tatmin etmeyen bir işte çalışmak?

Benim için hem çok acıklı, hem de çok komik bir süreçti. Her gün istifa edeceğim anı düşünerek bir işte beş yıl çalışmak oldukça zordu. Aklım o kadar başka yerdeydi ki, kredi için görüşmeye gittiğim müşteri ziyaretinde, müşteriye kredi yerine ‘şarkı sözüyle ilgili yeni bir çalışmamız var’ dediğim bile oldu. Ama bankadaki işimi, hayallerime gidecek yolda bir araç olarak düşündüm ve ayrılmak için doğru zamanı bekledim.

Almanya'da geçirdiğin bir yılı saymazsak sen bir İzmirlisin. İstanbul'a taşınmak da nereden çıktı?

İstanbul’a ilk geldiğim zaman kendimi buraya ait hissettim. Yapbozun esas parçasının İstanbul olduğunu anladım. Hayatımın sonuna kadar burada yaşamalıyım, burada aşık olmalıyım ve burada yazmalıyım diye düşündüm.

Zorlanmadın mı İstanbul'a alışmakta?

Hiç zorlanmadım. Bunda tabii en büyük pay; İstanbul’a geldikten kısa bir süre sonra çok yakın olup uzun bir süre aynı evi paylaştığımız Zeynep Casalini’ye ait. Zeynep’in hayatımdaki yeri çok önemlidir. Bende çok emeği olan bir diğer kişi de Deniz Türkali’dir.

Zeynep Casalini'yle olan ilişkiniz nasıl bir ilişkiydi?

Tam bir anne oğul ilişkisi. Zeynep beni herkese ‘ne zaman doğurduğumu hatırlamadığım oğlum’ diye tanıştırır.

İstanbul’a taşınıyorsunuz. Müzik ve edebiyat çevrelerine giriyorsunuz. İlk kitabınızı da bu dönemde yayınlıyorsunuz sanırım.

İstanbul’a taşındıktan sonra çalışmalarını yıllardır takip ettiğim, çok saygı duyduğum pek çok sanatçı, yazar ile sohbet etme ve arkadaş olma fırsatım oldu. Çoğunluğu Cihangir sakini olan bu kişiler, düşünce yapıları ile beni, hayatta yalnız olmadığıma inandırmaları bakımından ayrı bir önem taşıyor. İlk kitabım Sevişen Çocuklar Matinesi de, İstanbul’a taşındıktan kısa bir süre sonra yayımlandı.

Unutmadan, bankada çalışmaya devam değil mi? Bölünmüş bir kişilik sorunuyla karşılaşmadınız mı?

Evet, o sırada hala bankada çalışmaya devam ediyordum ve bölünmüş haldeydim. Mesaim biter bitmez daha bankadan çıkmadan kravatımı çıkarıp küpemi takardım. İşten sonraki halim, kabine girip değişen Clark Kent gibiydi. Gece geç saatlere kadar yazardım ya da bir konserde olurdum ve sabah erkenden kalkıp kendimi yeniden bankada bulurdum.

Nihayet bankadan ayrılıyorsunuz. Sabah Gazetesi'nin eklerinde yazmaya başlıyorsunuz. Her şeye rağmen bir boşluk oluşmadı mı hayatınızda?

Bankadan ayrılmak benim için mutlu bir sondu. Sabah Gazetesi gibi önemli bir yerde yazmaya başlamak da, çok mutlu bir başlangıç oldu. Sadece zaman açısından bir boşluk oluştu, onu da sanatla doldurdum.

İkinci kitabınız da bu sürecin ürünü. Adını nasıl koydunuz?

Adını bulmakta zorlanıyordum, ta ki Umay Umay kapak fotoğraflarını çekene kadar. Umay beni çok iyi tanıdığından, yaşadıklarımı ve yazdıklarımı özetleyen bir fotoğraf çekti. Umay çok yakın dostum olmasının yanında, sanatta benim için bir haritadır. İlk kitabımı da ona ithaf etmiştim.

Umay Umay'ın yazarlığını ve müzisyenliğini biliyorduk ama aynı zamanda fotoğrafçılığı da mı var?

Umay, son dört yıldır çok profesyonel bir şekilde fotoğraf çekiyor. Fotoğraf sanatında da ezber bozdu, şiir gibi fotoğraflar çekiyor. Geçtiğimiz yıl Amerika ve Rusya’daki sanat dergileri, çektiği fotoğrafları kapak yaptı. Fransa’daki önemli bir fotoğraf sergisine de davet edildi.

Kitaba dönecek olursak, şiirle düzyazı arasında farklı bir üslubunuz var.

Kitabım, bağımsız gibi gözüken ama birbirine bağlı şiirsel düz yazılardan oluşuyor. Her sayfa, bir hikayenin özeti gibi aslında.

İnsanlara ne anlatıyor Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın?

Aşk ve yalnızlık arasında olup bitenleri kimi zaman bir mektup gibi yazdım, kimi zaman da bir rüya gibi anlattım.

Ne olup bitiyor aşk ve yalnızlık arasında?

Olup bitenlerden bir film değil, bir film festivali çıkar. Aşık olan her insan dram, komedi, psikoloji, savaş, hatta bilimkurgu türünde pek çok filmin içinde bulur kendisini. Yalnızlık ise, fişlerin çekildiği zamandır.

İçerisinde yaşadığımız günlerde aşk'tan söz etmek biraz demode olmuyor mu? Kitabınızın biraz da protest bir yanı var sanırım?

Maalesef son zamanlarda, aşkın sahte ve modası geçmiş birşey olduğuna dair laflar ediliyor. Aşk bir giyim tarzı değil ki, modası geçsin. Bu tarz lafları özellikle genç insanlar söylediğinde daha çok şaşırıyorum. Umarım en kısa zamanda onlara kalp masajı yapan birileri çıkar ve hayata dönerler.

Bundan sonra ne hakkında yazmayı düşünüyorsunuz?

Yeni kitapta, birbirinden çok farklı olan insanların öykülerini yazmak istiyorum.

Neden öykü ve kimlerin öyküsü?

Umay başta olmak üzere kitabı okuyan pek çok kişi, okurken görüntüler oluşturan bir anlatım tarzım olduğunu söyledi. Bu da bana yazmam gerektiği konusunda ciddi bir işaret oldu. Hayatla ilgili dertlerim, bu öykülerin konuları olacak.

Sadece deneme ve öykü yazmıyorsunuz. Şarkı sözünden tiyatro oyunlarına geniş bir yelpazede çalışmalarınız var...

Önümüzdeki sonbaharda Günce Koral ve kontrtenor Harun Ateş’in albümlerinde yer alacak şarkı sözlerim var. Beni heyecanlandıran bir başka proje de, Deniz Türkali için yazmaya başladığımız tiyatro oyunu.

Aynı zamanda birçok toplumsal projede de yer alıyorsunuz?

Çok uzun süredir Kaos G&L’de gönüllü olarak yazıyorum. Her türlü ayrımcılıkla mücadele eden projeye elimden geldiğince destek vermeye çalışıyorum. Ayrımcılığın bütün dünya için en büyük tehdit olduğunu düşünüyorum.

Seninki Kaç Santim?

2011-06-15T18:21:00.002+03:00

Benimki kaç santim öğrendim: http://bit.ly/iYY8ax , seninki kaç santim?

Lüfer, hamsi, kalkan... kader anı 21 Haziran!: “Seninki kaç santim?” kampanyasının sonucu belli oluyor. Tarım Bakanlığı balıkların ve denizlerin geleceğine Haziran’da karar veriyor. İş işten geçmeden, balıklar tükenmeden, daha fazla ertelemeden, hemen şimdi eyleme katıl...

MABEL MATİZ İle Röportaj

2011-06-08T00:53:00.007+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Pazar Sabah 08.05.2010

Önce Myspace'te ünlendi. Şarkıları dillere düştü. Mabel Matiz, iki yıl boyunca kimliğini gizledi. Sonra aralık ayında Göksel'in konserinde konuktu, geçen hafta da ilk konserini verdi, Teoman'la düet yaptı. Haftaya ise albümü çıkıyor. Matiz'le diş hekimliğinden müzisyenliğe geçişini ve müzik tarzını konuştum.

Son zamanlarda, internette Mabel Matiz ismine rastlamak kaçınılmaz oldu. Twitter'dan Ekşi Sözlük'e kadar pek çok paylaşım sitesinde ondan bahsediliyor. Matiz'in, dinleyenleri derinden etkileyen şarkı sözlerinde hayatı gösteren bir ayna saklı sanki, sürekli kırıldığı halde bakmaktan kendinizi alamadığınız... Geçen hafta İKSV Salon'da verdiği ilk konserinde Teoman'la düet yapan Mabel Matiz'in ilk klibi Arafta, müzik kanallarında dönmeye başladı. Aynı zamanda diş hekimi olan Matiz, önümüzdeki hafta Esen Müzik'ten çıkacak olan ilk albümüyle müzik piyasasına hüzünlü ve etkileyici bir ses getirmeye başladı bile...

Mabel Matiz ismi nereden geliyor?

Mabel ismini, Buket Uzuner'in Kumral Ada Mavi Tuna adlı romanında geçen Tuna karakterinin takma adından aldım. Mabel ismine de, yaptığım müziği ve hayata bakışımı en iyi ifade ettiğime inanarak Matiz'i ekledim. Matiz, eski Yunanca kökenli 'methiysos' (aşırı sarhoş, düşkün kimse) sözcüğünden geliyor.

Peki o zaman Fatih Karaca kim?

Mabel ve Fatih aynı kişi. 1985 yazının son gününde, Mersin Erdemli'de doğdum. Limon, portakal bahçeleri arasında, şarkılar ve türküler içinde, dünya mutlusu bir çocukluk geçirdiğimi söyleyebilirim. Çocukluk dönemimin bütün Türkçe şarkılarına âşık biri olarak, lisedeyken edindiğim ilk gitar müzik sevgimi şekillendirdi.

Müzikle bu kadar haşır neşirken, neden diş hekimliği fakültesinde okudunuz?

Lisedeyken diş hekimliğine büyük ilgi duyuyordum. Üzerine bir de senelerin İstanbul aşkı eklenince, 2003'te kendimi İ.Ü Diş Hekimliği Fakültesi'nde buldum.

Aileniz 'İstanbul'a doktor ol diye yolladık, şarkıcı değil!' diye kızmadı mı?

Başlangıçta evet. Hatta müzakereler halen sürüyor diyebilirim. Mesleğimi yapmamı elbette istiyorlar, ama ne mutlu ki müziğime de büyük destek verdiler.

Şarkıları internette paylaşmaya ne zaman karar verdiniz?

Üç yıl önce bir blog sayfam vardı, orada kendi yaptığım cover kayıtlarını paylaşıyordum. Bir Myspace sayfası açıp yavaş yavaş kendi şarkılarımı da yayınlamaya başladım.

İlk zamanlar yüzünüzü saklamıştınız.

Evet, bilinçli yaptım. İki yıl boyunca M. Fatih Öz'ün çizdiği Mabel illüstrasyonu dışında, hiçbir yerde fotoğraf ya da herhangi bir şahsi bilgi yayınlamadım. İnsanların, yüzünü görmedikleri, kim olduğunu bilmedikleri bir müzisyene ve müziğine karşı alacakları tavrı ve mesafeyi merak ediyordum.

"Teoman'a ve Göksel'e şarkı verdim"

Şarkılarınız, yalnızlık, ayrımcılık, ötekileştirme gibi duygular içeren sözcüklerle hüzünlü bir itiraz gibi...

İnançlar, fikirler, etnik kimlikler, cinsiyetler, cinsel kimlikler insan onuru ve değeri üzerinde belirleyici ya da söz sahibi bilgiler değildir, olamazlar. Bunun aksini dile getiren, uygulayan her türlü ayrımcılığın ve ötekileştirmenin elbette karşısındayım.

Albümün dikkat çeken şarkılarından biri de Birhan Keskin'in Zaman adlı şiiri...

Birhan'ın Zaman şiiriyle büyülenmiştim, şiiri ikinci okuyuşumda nakarat kısmını mırıldanmaya başladığımı anımsıyorum. Sonrasında Birhan'la bir araya geldik; büyük bir incelikle şiirini, armağan etti.

Geçen hafta verdiğiniz ilk konserinizde, Teoman'la aralık ayında da Göksel'le düet yaptınız.

Göksel ve Teoman'la, albüm kayıtlarını yakın çevremize dinletmeye başladığımız dönemde tanıştım, destek verdiler. Albümlerinde birer şarkım var.

Yaptığınız müziği nasıl tanımlarsınız?

80'ler ve 90'lar dönemindeki Türk müziğinden epey etkilenmiş biri olarak, Türk pop müziği yaptığımı iddia edebilirim. Aslında içinde rock'tan, alaturkaya birçok tür var. Ne diyeyim bilmiyorum ki. Dinleyenlere de kalmış.

Albüm hikayeniz nasıl başladı?

Yapımcım Engin Akıncı'nın Myspace sayfamdaki şarkılarıma rastlamasıyla başladı. Günlerce oradaki kayıtları dinlemiş. Diş kliniğinde nöbette olduğum bir gece, şarkılarımı bir albümde toplamak istediğinden bahseden mailini aldım. Sonrasında Alper Erinç ve Alper Gemici ile tanışmak, o stüdyoda kayda girmek rüya gibiydi.

Peki Mabel Matiz şarkılarındaki kadar hüzünlü, melankolik bir adam mıdır?

Evet, melankoliye çok yatkınım ama hep bir eğlence de söz konusudur.

NE DEDİLER?

GÖKSEL:"Bazı insanlar vardır, ilk gördüğünüz anda içiniz ısınır, tanıdık gelir. Mabel ve şarkıları bende böyle bir his uyandırdı."

NAİM DİLMENER: "Mabel Matiz, piyasa kurallarından bağımsız, alternatif bir müzik yapma ve ayakta durma biçimi getiriyor. Hiç Bob Dylan'ımız olamadı; Mabel'de ben bu ihtimali görüyorum."

Çağlar Yerlikaya

Mayıs 2011

Cihangir - İstanbul

FATOŞ SEZER (1958 - 2011)

2011-06-02T22:40:00.011+03:00

Oynadığı filmlere bambaşka bir hava katan Türk Sineması'nın en önemli karakter oyuncularından Fatoş Sezer, uykusunda geçirdiği kalp krizi sonucu vefat etmiş. Henüz 53 yaşında vefat etmiş olması kadar üzücü bir diğer durum ise; Fatoş Sezer'in tek başına olduğu evinde ölü bulunmuş olması. Bu durum kalbimi fena halde acıttı.

Fatoş Sezer bana göre Türk filmlerinin unutulmaz yardımcı kadın oyuncularından biriydi. Türk Sineması'nın ve yönetmenlerinin kısır döngüsü yüzünden ne yazık ki, genelde aynı tip rollerde oynadı. Ama o kadar iyi bir oyuncuydu ki, oynadığı her rolü çok özel bir yere taşıdı...

Kendisiyle tanışma imkanım olmadı, ancak iki sene önce Ortaköy'den arabayla geçerken, onun kaldırımda yürüdüğünü fark ettiğimde çok mutlu olduğumu hatırlıyorum. Bugün cenazesinin kalkacağını önceden bilmek ve en azından ona, gözleri kadar güzel rengi olan bir çiçek götürmek isterdim...

Dün çok sevdiğim bir arkadaşımın babasını da kaybettik ve bugün, onun da cenazesi vardı... Onun için de çok erkendi.

Hayat, kaldığın yerden devam edeceksin yine değil mi? Hiçbir şey olmamış gibi...

Çağlar Yerlikaya

Haziran 2011

Beyoğlu - İstanbul

METİN ERSOY İle Röportaj

2011-06-02T22:22:00.006+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 14. 05. 2011

Herkes onu 1960’lı yıllarda söylediği kalipso şarkılarıyla tanıdı. Dansı, giyim tarzı ile sahnelerde büyük dikkat çeken Metin Ersoy, özellikle ‘Vakit Yok Gemi Kalkıyor’ şarkısı ile herkesin büyük beğenisini kazandı. Ersoy, Metin Erksan’ın yönettiği ‘Gecelerin Ötesi’ başta olmak üzere dört tane sinema filmi de çevirmiş. Yakın bir zaman önce Turgay Noyan’ın 50. sanat yılında sahneye çıkan 77 yaşındaki ‘kalipso kralı’, sahnedeki performansıyla bir kez daha seyircileri büyüledi…

Kalipso müziği ile nasıl tanıştınız?

Yedek subaylığımı Kore’de ve Japonya’da yaptım. Orada kalipso ve caz müziği yapanlarla tanıştım. Kalipso şarkılar, sosyal içerkli olduğu için çok hoşuma gitmişti. İdealist birisiyim, inandığım müziği yaparım. Türkiye’ye döndüğümde kalipso müziğini lanse etmeye aklıma koydum ve bir ekol sahibi oldum.

Öncesinde müzikle ilgileniyor muydunuz?

Konservatuar öğrencisiydim. Klasik müziğin hakim olduğu, caz müziğin yasak olduğu devirde, konservatuara Dean Martin’in “You Belong To Me” şarkısını söyleyerek girdim. Konservatuara gidiyordum, akşamları da dans dersleri veriyordum.

Dans sizin için müzik kadar önemli olmalı…

Dansı zaten çok seviyordum. Dansla, müziğimi birleştirdim. Sahnede estetik olmak gerek; hem şarkıya uygun dans edeceksiniz, hem de şarkıyı söyleyeceksiniz. Bu benim çok hoşuma gider.

Türkiye o zamanlar kalipso müziğine yabancı olduğu için şarkılarınızın tutup tutmayacağı konusunda bir endişeniz oldu mu?

O zamanlar zaten yabancı hafif müzikler dinleniyordu. Arkadaşlarım Erol Büyükburç, Erkut Taçkın, Tanju Okan hepsi yabancı şarkı söylüyordu, sonradan Türkçe okumaya başladılar. Müzik evrenseldir. Mesela ‘Besame Mucho’ şarkısı; 40’lı senelerde Latin Amerika’nın bir köyünde bestelenmiş, bugün hala dinleniyor. Şarkıyı sorsanız; Eskimolar da bilirler, Güney Afrikalılar da.

Sizi müzisyen Harry Belafonte’ ye benzetirlermiş…

Subaylık yaptığım dönem gemide, siyahi personel hep birbirine beni gösterirdi. Arkadaşlarım Araplar seni beğeniyor diye, bana takılırdı. Meğer beni Harry Belafonte’ye benzettikleri için bakıyorlarmış. Ben de hakikaten yandığım zaman siyahi gibi olurdum. Sonra Belafonte’yi dinledim ve çok sevdim. 1976 yılında Hamburg’da tanıştık kendisiyle. Ona altın madalyonumu hediye ettim.

Sahneye ne zaman çıkmaya başladınız?

Kore’den döndükten sonra bir arkadaşımın tanıştırdığı İlham Gencer beni sahneye çıkarttı. Kalipsolardan söyleyince, benimle hemen kontrat yapmak istedi. Gecede elli lira alacaktım. 1960 senesi için çok büyük bir paraydı. Fakat ertesi günü ihtilal oldu. Bütün gece kulüpleri, gazinolar kapatıldı.

Sonra ne yaptınız?

Üç ay bekledik. Bir süre kurduğum orkestra ile Turizm Bankası’nda çalıştık. Eylül ayı geldiğinde İlham Gencer benimle sekiz aylık kontrat yaptı. Çalıştığım sezonun sonuna doğru da ilk plağı yaptım.

İlk 45’liğiniz ‘Love Love Alone’ ın hikayesi oldukça ilginç; aşkı için tacından vazgeçen kralı anlatıyor…

Kalipsocular, bizim aşıklar gibidir. Eskiden kalipsonun yapıldığı ülkelerde de okuma yazma oranı azdı. Kral aşkı uğruna tacını terk etmiş, ozanlar bunu hemen şarkı yaparak köyden köye yayarlardı. Bir çeşit müzikli haber.

“TÜRKAN ŞORAY İLE EVLENEBİLİRDİM”

1978 yılında çıkardığınız plağınızda yer alan ‘Mahzun Kraliçeler’ şarkısını, Türkan Şoray, Fatma Girik ve Kraliçe Süreyya için yazmışsınız…

Evet, onları anlatıyorum. Şarkı, paranın ve şöhretin mutluluk getirmediği üzerine. Sağlam bir yuva kuramamıştılar, o zaman Türkan’ın çocuğu da olmamıştı. Şarkıyı 1975’te yazmıştım. 60’larda az kalsın Türkan Şoray ile de evlenebilirdim.

Türkan Şoray ile sevgili miydiniz?

1962 yılında annesi, Türkan’ı konserlerime getirirdi. O zamanlar flört ediyorduk. ‘Ben ciddi aşk arıyorum, sen benimle dalga geçiyorsun’ diye arabanın kapılarına vurdu. Araba da, başka sevgilimin arabasıydı.

Pek ciddi değilmişsiniz…

Gençlik işte. Benim gözüm çok yerdeydi. Bu arada sürekli yurt dışına gidip, orada kalıyordum. İlişkimiz bir sene kadar sürdü.

“HİKAYEYİ BEN ANLATTIM, KLİBİNİ MİCHAEL JACKSON ÇEKTİ”

Şarkılarınız kadar sahnede yaptığınız şovlar ile de dikkat çekmişsiniz her zaman…

Sahnede önce şarkıyı anlatırdım, sonra söylerdim. Hep anlattığım bir hikaye vardı. Kalipsocular New York’a gelmiş, çadırlarını mezarlığa kurmuş. Meğer, çadır kurdukları kadınlar mezarıymış. Müzisyenler çalmaya başlayınca, kadınlar mezarlardan çıkıp oynamaya başlamışlar. Ben bu hikayeyi 1964’te anlattım, Michael Jackson 80’lerde klibini yaptı bunun. Amerika’da olsam ben çoktan sollamıştım hepsini.

En büyük çıkışınızı ‘Vakit Yok Gemi Kalkıyor’ şarkısı ile yaptınız değil mi?

O şarkıya çok emek verdim. Ali Öke’nin ‘Zaman Uçuyor’ adlı şiirini çok beğenmiştim. Üzerinde bazı değişiklikler yaptım ve nakaratını ben yazdım. Çok popüler oldu. 1971’de Ajda Pekkan ile turneye çıktığımız şehirlerde hangi eve davet edilsek, plağım vardı.Titanic dahil bütün gemiler battı, sene 2011 benim gemim hala duruyor.

“SAHNEYE ÇIKINCA BİN VOLT TAŞIRIM”

Geçtiğimiz haftalarda 50. sanat yılını kutlayan Turgay Noyan’ın gecesinde söylediğiniz ‘Hasta Siempre’ şarkısı çok dikkat çekiciydi. Che Guevara ile ilgili şarkıya, Türkçe söz yazma fikri nasıl çıktı?

Türkçe ile Küba müziğini birleştirmeye çalıştım. Şarkı sözlerinin bir kısmını Türkiye’ye uyarladım. Orta kısmı o kadar güzel ki, dokunamadım. Che Guevara efsane bir adam, Mustafa Kemal Atatürk de benim için en büyük devrimci. Bir yerde duydum, bunu kimse bilmez. Che Guevara öldüğü vakit, cebinden Atatürk’ün nutku çıkmış. Komünistliği sevmem, ama sosyal içerikli adamım. Özgürlüğümü tabii seveceğim.

O gece sahnedeki enerjinizle herkesi büyülediniz. Katılan sanatçılar içinde ‘en yaşlı benim’ dediniz, ama en genç siz gözüküyordunuz…

Tabii. Ruhum on sekiz yaşında, çocuklaşırım. Sahneye çıkınca bin volt taşırım, indiğim vakit sıfır. Sağlığım el verdiği kadar sahneye çıkacağım, hayatım sahnede son bulsun istiyorum.

Genç kalmanızı spora mı borçlusunuz?

Her gün uzun yürüyüşler yapıyorum. Yazları ise her sabah kalkar kalmaz, beş yüz metre yüzerim. O yüzden evimi de deniz kenarında aldım. Denize Caddebostan’da giriyorum, çok temiz. Denizin ortasına geldiğim vakit, allaha şükrederim. İnancım da sonsuzdur. Atatürk’ü dinsiz zannederler, çok dindar bir adamdır. Eğer cennete gideceksem; orada Atatürk’e rastlamazsam, ben o cenneti kabul etmem. Edison’u da cennette göreceğim. İnsanlığa hizmet etmiş, ampulü bulmuş. Gaz yağı mafyasını bile karşısına almış.

Sahneye çıkmaya devam ediyorsunuz. Albüm yapmayı neden bıraktınız?

Şimdi sahte seslerle müzik yapılıyor. Bir klavyede trompet sesi de var, saksofon sesi de. Hiç gerçek bacakla, protez bacak bir olur mu? Biz canlıya alışkınız, ama müziği hiç bırakmadım. Daha keyfi çalışıyorum, her yerde çıkmıyorum. Oğlum Emir Ersoy çok iyi bir piyanist ve orkestra şefi. Onunla beraber de konserler veriyoruz. Daha çok oğlumla çıkıyorum. Kızım Tuğçe de oyunculuğu seçti, o da “Hanımın Çiftliği” dizisinde oynuyor.

Yeni projeleriniz olacak mı?

Kitap yazıp anılarımı dökmek istiyorum. İyisi kötüsü ile çok şey yaşadım. Bir de Atatürk’e ait bir şarkı yapabilirsem çok mutlu olacağım.

Çağlar Yerlikaya

Mayıs 2011

Kadıköy - İstanbul

Baba otoritesi, uyku meselesi, sevişme bahanesi

2011-05-14T02:15:00.006+03:00

Yıl 2005... İzmir Tüyap Kitap Fuar'ında büyük bir heyecanla "Sokaklar Tekin Değil" adlı kitabını imzalattığım Altay Öktem' e; yazdıklarımdan ve kitabımı yayınlama hayalimden bahsediyorum.

Yıl 2011... Altay Öktem, Akşam Gazetesi'nin kitap ekinde; 2. kitabım olan "Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın" hakkında beni çok mutlu eden bir yazı yazıyor. İşte o yazı...

Tanrı sürekli geri çağırıyor peygamberlerini

'Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın' kitabında, sevişemedikçe birbirlerine bıçak çeken çocukların, ancak bir fenerin ışığında görünebilen öykülerini anlatıyor Çağlar Yerlikaya. Sokaklarda kalıyor o çocuklar. Çünkü hiçbiri, kendilerini evlerine götürecek bir kağıt gemi yapacak kadar maharetli değil. Kitaptaki herkes (bir perinin konmadığı) göğüslerini okşayan ellerini, bir çekmeceye kilitleyip yatmaya aday. En az Gracie'inki kadar gerçek hayatları. Çünkü Çağlar'ın değindiği, değinmekle kalmayıp vurguladığı dünyada Tanrı sürekli peygamberlerini geri çağırıyor.
Ben hem baba otoritesi, hem uyku meselesi, hem de sevişmek bahanesiyle baştan aşağı iki kere okudum bu kitabı ve aralıksız Umay'ın 'Naylon Sevdalar'ını dinledim okurken. Bu benim tercihim. Sizi bilemem.
'Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın' adlı kitabın Umay'ın şarkılarıyla ve hayatın ritmiyle doğrudan ilişkisi var çünkü. Her şeyden önce, öykü, şiir, roman, deneme değil; düpedüz serbest metin olarak adlandırabileceğimiz bir anlatı bu. Kendine özgü bir dil söz konusu. Ama yazınsal türlerin değil; hayatın dayattığı bir dil. Umay'ın müzik diliyle ve belki de 'Bira'nın B'siyle bu noktada kesişiyor Çağlar Yerlikaya'nın kitabı. Hem de perilere hiç ihtiyaç duymadan!
Kendinden zaman çalmak yerine kendine zaman tanımak isteyenlere üst üste ya da yan yana koyulacak bu iki kitabı şiddetle tavsiye ediyorum, o kadar. Ve sakince ayrılıyorum aranızdan. Çünkü bitirilecek bir kasa bira ve uyandırılacak bir baba var ardımda.

Yazının tamamını okumak için;

http://www.aksam.com.tr/baba-otoritesi,-uyku-meselesi-sevisme-bahanesi--39667h.html

UMAY UMAY'IN OBJEKTİFİNDEN

2011-05-12T22:07:00.001+03:00

"to north at age 11"

SENİN KADAR KİMSE SEVMİYOR ANNE

2011-05-07T23:52:00.022+03:00

Yazı: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Anneler Günü Eki 06.05.2011

Başlıktaki söz, Kibariye'nin meşhur şarkısından...
Annelere söylenmiş şarkılar herhalde Türk insanın içine en çok dokunan şarkılar. Anneler günü vesilesiyle, onlara adanmış şarkıları bir araya getirdim.

Şeker Anne - Umay Umay

Umay Umay bu şarkıyı, Manisa’da işkence gören gençleri götüren polis aracının arkasından ‘kızımı nereye götürüyorsunuz’ diye feryat eden anne için yazdığını söylemişti. ‘Senin adın kederli anne, sen hep şeker kokarsın' sözleriyle başlar şarkı. Bu şarkının yazıldığı kişilere hayat hiç gülmemiştir, şarkıları haritada kayıp bir şehirdir. Her şeye rağmen sonunda kendilerini, annelerinin göğsünde bulurlar.

Ben Annemi İsterim - Sezen Aksu

‘Ben Annemi İsterim’, Sezen Aksu’nın ‘Işık Doğudan Yükselir’ albümünde bir Karadeniz türküsü olarak çıkmıştı karşımıza. İsmini vermek istemeyen Karadenizli bir annenin, şarkının girişinde okuduğu Karadeniz kına havası dikkat çekicidir. Şarkı her ne kadar horon teptiren müziği ile eğlenceli olsa da, can yakıcı sözlere sahiptir. Şarkı küçük yaşta evlendirilip hem evde, hem işte sömürülen bir kadının yaşadıklarını gözler önüne serer. Evinin kadını, çocuklarının annesi olsa da ‘ben annemi isterim’ diye söylenir durmadan. Ne de olsa elinde bezden bebeği ile hayalleri ve kızlığı yarım kalmış bir çocuktur o.

Senin Kadar Kimse Sevmiyor Anne – Kibariye

Kibariye’nin güçlü sesinden pek çok kişiyi ağlatan bu şarkı, özellikle Anneler Günü’nde en çok çalan şarkıların başında gelir. Şarkı; uzaklaştığı annesine pişmanlığını dile getirmek isteyenler için yazılmış adeta. Şarkıda hayatın oyununa gelen kişi, ellerin kadir kıymet bilmediğini ve asla annesi kadar sevemeyeceğini öğrenmiştir. ‘Ana gibi yar olmaz’ atasözünü perçinleyen bu parçadan sonra, çocuklarını bağışlayıp sarılmaları ise annelere kalıyor.

Ağlama Anne - Ajda Pekkan

Sezen Aksu, 1993 yılında Ajda Pekkan’ın albümü için Giannis Parios’un ‘Thalassa’ adlı şarkısını ‘Ağlama Anne’ adıyla yeniden yazmıştı. Şarkının adı ‘Ağlama Anne’ olsa da, şarkıyı dinledikten sonra ağlamamak zor. Hayatta yaşadığı yenilgileri, ayrılıkları annesiyle dertleşir gibi anlatan şarkı, fena halde yürekleri burkuyor. Çocukluğunu saklamasını istediği annesini, acılardan herkes kadar nasibini aldığını söyleyerek, teselli etmeyi ihmal etmiyor. Ajda Pekkan’ın diskografisinde farklı bir yeri olan şarkıyı, daha sonra Gönül Akkor ve Selda Bağcan da söyledi.

Hani Benin Gençliğim – Ahmet Kaya

Ahmet Kaya bu şarkıyı ilk kez 1987 yılında çıkardığı ‘Yorgun Demokrat’ albümünde söylemişti. Oldukça politik bir şarkı olan ‘Hani Benim Gençliğim’, çocukluğu başta olmak üzere sahip olduğu her şeyi elinden alınan birisinin sitemini aktarır. ‘Bu ne yaman çelişki’ diyerek de, bütün güzellikleri bölüştüğü halde kendisine kapanan kapıları anlamaya çalışmaktadır. Ahmet Kaya uçurtması tellere takılanların başucu yaptığı bu şarkıda, yıllar sonra Naşide Göktürk ile düet yapmıştı.

Annem - Candan Erçetin

Candan Erçetin’in ‘Elbette’ albümünde yer alan bu şarkı, Anneler Günü’nün olmazsa olmazlarından. Erçetin’in masal anlatır gibi söylediği ‘Annem’ şarkısı, sözleriyle insanın içine işler. Erçetin şarkıda, ‘Hani bir biblon vardı kırdığım, üstüne ne kırgınlıklar yaşadın’ dediği annesine, kendisinin de parçalandığını itiraf etmektedir. Ama hala annesinin dizlerinde olduğunu söylemeyi de unutmaz. Annesiyle arasındakinin sadece kan bağı olmadığını söyleyen şarkı, annesiyle aynı zamanda dost olanlar için birebir.

Üşüdüm Üstümü Örtsene Anne – Zeki Müren

Zeki Müren de anneleri ihmal etmemiş ve ‘üşüdüm, üstümü örtsene anne’ dizesiyle pek çok kişinin hafızasında yer eden ‘Annem’ şarkısını söylemişti. Müren’in ‘anne, anne, anneciğim’ diye coşkulu bir şekilde söylediği şarkı yıllardır, anne özlemi çekenlerin duygularına tercüman oluyor.

Anne – Yeni Türkü

Yeni Türkü’nün söylediği ‘Anne’ şarkısı ise; hayata ve hayatın direttiği kurallara uyum sağlayamama durumu üzerine yazılmış. Anneyle dertleşilen bu şarkı, daha en başından ‘anne ben yapamadım’ diyerek suçu üstüne alacak kadar naiftir. Öğrenemediği yasaları, kazanamadığı oyunları kendi başarısızlığı gibi görür. Şarkının sonunda ‘yaşamak güzeldir’ der, tabii eğer durmasını ve saklanmasını bilirsen.

Çağlar Yerlikaya

Mayıs 2011

İstanbul

AKRABA RUHLARIN FİŞİ ÇEKİLEN RÜYALARI

2011-05-07T01:07:00.004+03:00

Yazı: İlker Cihan Biner

Bölünen dünya, sıkışmış zaman… Politik mücadelelerin parçalandığı ve giderek cılızlaştığına tanık olduğumuz son otuz yılın ardından, özellikle terör sözcüğünün etrafında kasılıp kalmış bir uluslar üstü ya da ötesi siyasetin kurbanları olmaya devam ediyoruz. Böyle bir alanda yeni bir siyaset arayışı üzerine düşünürken, tesadüfen elime bir kitap geçti. Bu kitap, Kafkaesk bir tabirle; beni bürokratik makinenin elinden alan, var olmanın şehvetini hissettirip, kişisel yolculuğumda çok önemli bir durak haline geldi. Sözünü edeceğim kitap; Çağlar Yerlikaya’nın kitabı ‘’Fişini sen mi çektin rüyalarımın?’’

Var oluş mücadelesi

Çağlar Yerlikaya, 27 yaşında. ‘Fişini sen mi çektin rüyalarımın?’ onun ikinci kitabı. Kitabın alt başlığına yazarın var oluş mücadelesi desek yeridir. Zaman zaman irkiltici, koyu bir umutsuzluk hali… Aynı zamanda hayallerinin izini sürmeye çalışan bir adamın serüveni. Kitabın yapısı, şiir ile düzyazı arasında gidip gelen, zengin bir dil ve yakıcı derdinden çok kendini bulma hikâyesinin şiddetli zemini üzerinde cereyan ediyor.

Beyoğlu’nu didikleyen, haksızlığın kapısını tekmeleyen, okuruna soluk aldırmayan gri dünyasının tasvirine çığlık da diyebiliriz. Aşağılanmış, yok sayılmış bir travestinin var oluşu, çok özlediğim kadın Umay Umay, inanç, özgürlük, aşk ile buluşabiliyorsunuz bu kitapta. Kendinizi şehvetli bir hayat serüveninin ortasına dalıvermiş buluyorsunuz. Öte yandan, granit kayalar gibi sert ve keskin yazılar. İncine incine sertleşmiş yazılar. Yalnızlığını cebinden çıkaramayan nâra kıvamında yazılar.

Goethe, ‘akraba ruhlar uzaktan uzağa selamlaşırlar’ der. Hayatı, yolculuğun kendisi olarak yansıtan arkadaşıma bir ‘selam’ verip sizleri kitabın arka kapağındaki alıntıyı okumaya davet ediyorum:

‘’Üzerinde gidip geldiğim şehri ve şehrin bütün meleklerini gülümsetiyorum bu gece. Kanatlarım biraz dah büyüyor, içine girip çıktıkça İstanbul’un. Bekle Beyoğlu, biraz daha bekle. Bu gece her şeye geç kalmak istiyorum. Önce sen boşal. Kimse yokken içinde, sevgilimle el ele yürümek istiyorum üzerinde’’

Hayatla ilgili öfkelerine tanıklık ve ortaklık etmeken onur duyduğum İlker Cihan Biner'in, büyük bir heyecanla takip ettiğim diğer yazılarına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz...

http://jiyan.org/author/ilkerbiner/

FİKRET ŞENEŞ İLE RÖPORTAJ

2011-04-25T00:10:00.014+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 02.04.2011

Yıllar içinde yaşadığı büyük aşkı şarkılara, aşk acısı çekip şarkılarını dinleyenleri ise bambaşka birilerine dönüştürdü. Sevgilisiz yıllar nasıl yaşanacak diye sızlanmak yerine, güçlenmek gerektiğini söyledi. O yasak aşkını yaşarken, pek çok kişi onun yazdığı şarkıları söyledi ve söylemeye devam ediyor. Unut demenin sadece dile kolay geldiğini ise, herkesten daha iyi biliyor. Geçtiğimiz haftalarda 90. yaşını kutlayan Fikret Şeneş; anlattıkları, neşesi ve şıklığıyla, yıllar önce yazdığı bir şarkıyı doğruluyor: ‘Her Yaşın Ayrı Bir Güzelliği Var’

Yakın bir zamanda 90. yaş gününüzü kutladınız. Geriye dönüp baktığınızda ne hissediyorsunuz?

Mutluluk duyuyorum. Çok şükür sıhhatteyim, çocuklarımı mutlu ve güzel yetiştirdim. Her zaman söylüyorum, babamın ‘kırkından sonra saz çalınmaz, ikindiden sonra dükkan açılmaz’ lafını tersine çıkardım. Şarkı sözü yazmaya ve ilk defa müzikle para kazanmaya, kırkından sonra başladım. O yüzden kendimi birçok şeyi başarmış hissediyorum. Çok da güzel bir aşk yaşamışım. Daha dolu bir hayat geçebilir mi?

Sesiniz de çok güzelmiş. Şarkı söylemeyi hiç düşünmediniz mi?

Çok acelem vardı, sınıfta ilk evlenen de, ilk çocuk yapan da bendim. Evlenmekten, sevişmekten başka bir şey düşünmedim herhalde. Gittiğimiz her toplantıda, şarkı söylemem için babamdan izin isterlerdi. Babam çok aydın birisiydi, izin verirdi. Bir sürü teklif geldi, Amerika’ya bile götürmeye kalktılar.

Pişman oldunuz mu?

Zaman zaman pişman oldum. Ama o zamanda, ne Ahmet ne de Celal olurdu. Ben de böyle ağaç gibi kurur giderdim.

Yazdığınız bütün şarkıların kaynağı yaşadığınız o büyük aşk. Keşke bu kadar acı çekmeseydim de, o şarkıları yazmamış olsaydım diyor musunuz?

Hayır. O acının içinde insana o kadar haz veren, güzel yaşatan duygular var ki. O hisler, bana ne kadar güzel şeyler bahşetti. Bu hisleri başka türlü yaşayamazdım.

Aşk sizin için kavuşamama, acı çekme üzerine mi kurulu?

Mutluluk çağrıştırıyor, ama içine o kadar çok kıskançlık, şüphe, dedikodu giriyor ki. O duygular insanı birçok yönde tedirgin edip yaralıyor, huzursuz ediyor. Huzursuz olunca da bu defa ‘gezeceğim, göreceğim, görürsün sana neler edeceğim’ gibi nispete başlıyorsun. Nispet nefrete, nefret öç almaya dönüşüyor, işler biraz karışıyor. Bütün hislerin karşılıklı hissedilmesi lazım, yoksa olmaz.

Platonik aşka inanmaz mısınız?

Hayır. Platonik aşk diye birşey olur mu? İnsan beraber otururken bile, artık yemeği yedik, bir an evvel kalksak da, gitsek diye düşünüyor. Her ne kadar aşk karşılıksız da olur deseler de, bu yalandır.

Yaşadığınız aşkla ilgili pişmanlık duyduğunuz oldu mu?

Aşk hiçbir zaman pişman olmamaktır, bu şarttır. Aşkta aldığın hazlar ve aşkın kudreti, senin en büyük hazinen. En sıkıntılı zamanında onları hatırlarsın.Acaba haksızlık yaptım mı, diye kendini yargılamaya başlarsın.

Siz haksızlık yaptınız mı peki?

Tabii yaptım. Üzerine fazla fedakarlıkla gittiğim, onu değiştirmeye çalıştığım oldu. O aşkın üstüne bu kadar gitmemem gerekirdi, insanı biraz kendi haline bırakmak gerek. Kendi yaradılışınız, kaderi yapar. Sana bugünkü aklını verseler, gene döner dolaşır aynı hatayı yaparsın. Ajda’cığıma verdiğim ve yazdığım son şarkı olan ‘Bir Hata’ da ‘bir hataydı belki de, yaşanması gereken’ diyorum. Bir insanın bilmeden hata yaptığına inanmıyorum.

Hataları zamanla affedebiliyor musunuz?

Affettiriyor, ama lafta. Benim gönül işlerim okul gibi oluyor. Notunu kırmaya başlıyorum. Biri çok değerliyken, birden yaptığı hatalar yüzünden onu sınıfta bırakıyorum. Bir gün hiçbir şey yokken ilişkimi aniden kesip, o insanı hayatımdan çıkarıyorum.

Ajda Pekkan’a kızdığınız dönemler olmuştu. Bu kızgınlıklar, şarkılar yüzünden mi?

Kızımla arada bir küsüşürüz. Bir şarkıyı önceden beğenmez. ‘Kızım bak bu şarkı söylenecek. Sevmediysen, başka şarkı yok’ derim. Eninde sonunda kabul eder, söyler. Beğendiği şeyin de fevkalede olmasını diler. “Ya Sonra” şarkısında ambale oldu mesela. ‘Kızım oldu’ diyordum, ‘abla olmadı, daha güzel söyleyebilirim’ diyordu. Geçenlerde telefon açmış, ‘abla neler yazmışsın, daha yeni idrak ediyorum’ dedi. Birden olmaz zaten, aramızda yirmi küsur yaş var. Benim hislerimi hissetmesine imkan yok.

Çoğu kişi sizin Ajda Pekkan’ın kariyerinin mimarı olduğunuz konusunda hemfikir…

“Ajda’yı siz yarattınız” derler. Estağfurullah, kumaş iyi çıktı. Hep söylerim; bu kadın sanatına aşık bir kadındır. Onu ayakta tutmak için ne gerekirse yapar. Yemeğini,sporunu, aşk hayatını bile sanatına göre düzenler. Bugün gazeteyi açtım; ‘ Sibel Can on beş kilo almış’ diye haber var. On beş kilo alana kadar aklın neredeydi? Falanca kişi sahneye çıkar balon gibi, insan sıkılır, örtünür.

Türkiye’nin en güçlü seslerinden Zerrin Özer; önemli olan ses, dış görünüş önemsiz der sık sık. Buna katılmıyor musunuz?

Nasıl önemli değil? Ölüyordu üzüntüden. Tarabya’da gazinodan çıkmışken onun sesini duyup, kim bu Amerikalı şarkıcı diye geri dönmüştüm. Öyle güzel bir yorumu, öyle güzel bir ses tonu vardı ki. Avazı çıktığı kadar çığlık atarsan, sesin güzel zannedilir sanıyorlar. Kadının sesini de, tipini de rezil ettiler. Yalnız ses olur mu?

Siz bağırarak şarkı söylenmesinden hiç hoşlanmıyorsunuz değil mi?

Dünyanın en güç şeyi, hafif sesle şarkı söyleyebilmektir. Bağırınca herkesin sesi var. Bağıranların sesinde problem vardır. En mühim şey; şarkının ses tonunu, şarkıcının gırtlak hareketine uydurmaktır.

Siz şarkı sözü yazmakla kalmayıp şarkıcıları, şarkının nasıl söylenmesi gerektiği konusunda çalıştırmışsınız.

Tabii. Hele istemediğim şekilde olsun, Ayten Alpman’da olduğu gibi yüz kere çalıştırırım. Onda “Memleketim” şarkısındaki sözleri idrak edecek müzikalite nerde. Şarkıyı söylemeye başladı, aklımı kaçıracaktım. ‘Caz şarkıcısıyım hissetmem lazım, içimden gelmiyor’ dedi, ‘gelecek’ diye kaç gün halının üstünde onunla diz çöküp şarkıyı kelime kelime çalıştırdım. Dizlerimin derileri soyuldu, ama onunkileri de soydum. Korku filmleri gibi kendi içimden alıp onun ruhunun içine doldurdum. Ve en sonunda istediğim gibi oldu.

‘Memleketim’ şarkısı adeta marş haline geldikten sonra Ayten Alpman da pişman olduğunu söyledi mi?

Hayır. Ondan sonra hiç ağzını açıp teşekkür bile etmedi. Ekmeği, evi her birşeyi o şarkıyla oldu. Fikretçim hiç hayatımda bu kadar hissederek bir şarkı okumadım diyor. Ben de şaşırarak bakıyorum. Kaç yere çağırıldı. Hiç aklına gelip de bunun söz yazarı Fikret Şeneş demedi. Derken bir tepem attı, sınıfta bıraktım onu.

Sezen Aksu’yu beğenir misiniz?

İlk çıktığı günden beri bayılırım, o da bunu bilir. Kaybolan Yıllar ile öyle güzel bir giriş yaptı ki. Bazı kişiler sahneye çıkınca küçülür,o sahneye çıkınca devleşip iner. Onun kişiliğini çok tutarım, çok hatırşinastır. En ufak birşey için çağırsam, kalkıp gelir. Bu demek değil ki, her yaptığına bayılıyorum. Eski şarkılarını çok beğenirim, şimdikileri anlayamıyorum, belki fazla modern geliyor. İşi konfeksiyona vurunca olmuyor, bir beste kolay çıkmaz. Sezen dünya çapında bir star olabilirdi.

Çalışmadınız ama Sezen Aksu'yla…

Bir gün geldi yanıma ‘Sızı’ şarkısını dinletti.İkinci kısmına bir şey bulamadığını söyledi. Dinledim, şarkı muhteşem. Bu lafların üstüne laf yazılmaz dedim. Aradan otuz yıl geçti, sahnede anlatır hala.Bir sanatçının olgunluğunu gösterir bu. Bunu ne Ajda, ne Ayten, ne de tanıdğımız başka büyük sanatçı yapamaz, bu çok açık kalpliliktir. Yıllar önce Mualla Akın’a verdiğim ‘ Oldu mu şimdi’ diye bir şarkı vardı. Kızcağızın sesi pek yoktu, onu çok uzun süre çalıştırdım. Baktım, şarkı nefis oldu. Sezen o şarkıyı istemiş ondan, o da kendi şarkısı gibi ‘vermem’ demiş.

Aynı dönemde şarkı sözü yazdığınız Ülkü Aker, Çiğdem Talu, Aysel Gürel gibi şarkı sözü yazarlarını nasıl bulurdunuz?

Çiğdem Talu’yu çok beğenirim. Aysel çok şeker ve çok mütevazıydı. Üstadım diye, elimi öperdi. Tevazuyla değeri artan bir kadıncağızdı, kızı Müjde’yi çok severim zaten.
Ülkü Aker konuşmaya değer. Yüzde doksan ihtimalle Ansiklopedi Fikretika’dan iham alır. Şarkı sözlerini hatırla, muhakkak benden bir satır vardır. Buna rağmen, halkın nabzını ve kalitesini o kadar iyi anlamış bir kadındır ki, tebrik ederim kendisini.

Ajda Pekkan özellikle sizin şarkılarınızdan sonra Serdar Ortaç’ın şarkısını seslendirdiği için çok eleştirilmişti. Bu duruma siz ne diyorsunuz?

Ajda o kadar sanatkardır ki, o şarkıları bile o kadar güzel bir yorumla okudu, hiçbir kabahat bulamadım. Ne yapsın tabii, onu bunu deneyecek. Tatmin olamıyor,sinirleniyor, üzülüyor.

1996 yılında Ajda Pekkan’a verdiğiniz ‘Bir Hata’ dan sonra bir daha şarkı sözü yazmadınız. Tekrar yazmayı düşünmüyor musunuz?

Sağlığımdan dolayı yazamam. Şarkı sözü yazarken saat sabahın üçü dördü olur, o fikir beynimde dolaşır. Şarkının bir kelimesine takılıp üç ay uğraştığım olurdu.

Şu an şarkı sözü yazıyor olsaydınız, genç şarkıcılardan kiminle çalışmak isterdiniz?

Çalışılacak adam var mı? Ben istediğim saatte oturacak, kalkacak. Ajda denize bile girmezdi, o kadar dikkat ederdi.

‘Bir Günah Gibi’ , ‘Bana Yalan Söylediler’ , ‘Anlamazdın’ gibi pek çok önemli şarkınızın yeniden keşfedilip dillere dolanması sizi çok mutlu ediyor olmalı…

Bir tek, müziği çok seven babamın bunları görmemiş olmasına üzülüyorum. Çok gururlanıyorum tabii. Beş nesil söyledi, daha da söyleyecek diyorlar. Yollarda sarılıyorlar. İnsan zaten sevgiyi nerede bulsa güzel şeydir. İstekler arttıkça, mutluluklar azalır. Bugün şu elbiseni çok seviyorsun, üç gün sonra ‘sıkıldım’ diyorsun. Sevgide de aynısı oluyor. Bugün ölüp bayılıyorsun, üç gün sonra ‘aman’ diyorsun. Mutluluğu kendimiz yaratıp kendimiz bulacağız ve bulduğumuzla tatmin olacağız.

Çağlar Yerlikaya

Mart 2011

Gümüşsuyu - İstanbul

FİŞİNİ SEN Mİ ÇEKTİN RÜYALARIMIN

2011-04-17T13:52:00.004+03:00

Saat: 01.59… Sokaktasın ve evine doğru yürüyorsun. Elinde ne zamandır aradığın ama hâlâ bulamadığın bir aşkın boşluğu var. Mağazaların önünden geçerken, gözün vitrindeki mankenlere takılıyor. Hepsinin bakışlarını bana benzetiyorsun. Hepsi çıplak. Sanki hepsi bir eliyle, diğer elinin arasına adresini tutuşturuyor. Sanki camları kırsan, hemen koşup sarılacaklar sana. Sonbahar-Kış sezonunda hayat ne kadar yalnız değil mi?

Çağlar Yerlikaya

Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın

Liman Yayınları / Şubat 2011

NAZAN İPŞİROĞLU İLE RÖPORTAJ

2011-04-15T01:52:00.007+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi Kitap Eki 30.03. 2011

Nazan İpşiroğlu, Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlanan Sanatçı Gözüyle Köpek adlı yeni kitabında, köpeğin Doğu ve Batı sanatında nasıl ele alındığı üzerinde durmuş. Oldukça ilginç olan bu çalışma, aynı zamanda sanat üzerinden köpeğin toplumsal yaşamda değişen konumunu da anlatıyor.

Sanatta köpeğin nasıl ele alındığını inceleyen bu çalışmayı yapma fikri nasıl doğdu?

Ne köpeğe ne de kitapta ele aldığım köpeklerin yer aldığı resimlere özel bir ilgim vardı. Müzik üzerine yaptığım yoğun bir çalışma sırasında, bir sergiye gittim ve bütün çalışmam alt üst oldu. Bu sergide, Bayram Candan'ın Köpek Sayfaları adlı yerleştirmesi vardı. Sergiyi gördükten sonra içim rahat etmedi, mutlaka bu konu üzerinde çalışmam gerektiğini düşündüm. Yaptığım çalışmayı kesip, iki yılımı bu çalışmaya ayırdım.

Konunun sınırlarını neye göre belirlediniz?

Çok geniş bir konu, mümkün olduğunca sınırladım. Sanatında, köpeğin ciddi biçimde yer ettiği sanatçıları ve alımlamasını ilginç bulduğum birkaç sanatçıyı aldım. Mesela Oktay Anılanmert, köpeği sadece bir dönem ele almış. Üç sanatçının üzerinde de çok durdum. Müzikte fazla bir şey bulamadım, sadece Vivaldi var, onu yazdım. Edebiyattan birkaç örnek aldım. Zannediyorum bu şekilde, köpeğin toplumdaki alımlanmasına ışık tutmuş oluyorum.

Yurt dışında bu konu üzerine yayınlanmış inceleme kitapları var mı?

Çok az bulunmakta. İsviçreli bir hanımın bilimsel bir doktora çalışması ve tanınmış bir sanat tarihçisinin, baştan sona köpekleri ele alan bir kitabı var. Ama minyatürlere kadar gitmiyor.

Kitabınızın dikkat çeken bir özelliği de; alımlama yaptığınız sanatçıların yaşamları ve genel olarak sanatları hakkında da bilgi veriyorsunuz.

Ben biraz bağlamcıyım. Alımlama, kızımla aramızdaki tartışma konusudur. Bir resim, bir kitap tek başına da alımlanabilir ama bence çok eksik kalır. Mutlaka onu bir bağlam içinde almak gerek; sanatçı içinde ve toplumsal yapısı içinde, benim bütün çalışmalarım öyle.

Türk sanatında köpeğe, kedi kadar yer verilmeme sebebi sizce ne?

Tam nedenini bilmiyorum. İslam dininde köpek için 'mekruh' derler, ama bunun böyle olduğuna inanmıyorum. Belki sonra hadislerle çıkarılmış olabilir. Köpek, Kuran'da Yedi Uyuyanlar hikayesinde geçer. Feridun Oral kitap üzerine bana bir mail atmış; 'Kediler bu kitabı çok kıskanacak,' diye.

Edebiyatta köpeğe, resimdekinden çok daha fazla yer verilmesini nasıl açıklayabiliriz?

Onun nedenini bilemiyorum. Zannediyorum, sanatı köpeğin bakış açısından ele almak, yazar için çok daha ilginç. Köpeğin bakış açısından resim yapan ressam pek yok. Yüksel Arslan'da bile yok. Yüksel Arslan yine insanın bakış açısından köpeğe bakıyor, köpeği insanlaştırıyor ya da köpek olarak ele alıyor. Köpeği aşağılıyor ya da yüceltiyor, ama hep bir insan bakış açısıyla yapıyor bunu.

KÖPEK ÜZERİNDEN TOPLUM ELEŞTİRİSİ

İncelediğiniz sanat eserlerine bakıldığında, değişik toplumların köpeğe olan bakış açılarının da farklı olduğu göze çarpıyor...

Virginia Woolf'un Flush öyküsünde olduğu gibi İngiltere'de köpeğe bir birey olarak önem veriliyor. Thomas Mann'ın Efendi ve Köpeği kitabında ise efendi ön planda. Bu hâlâ Almanlarda olan birşey. Haldun Taner de, Sancho'nun Sabah Yürüyüşü'nde bir Alman köpeği anlatıyor.Tam bir Alman ve faşizan duruşla, köpeğin duruşunu anlatıyor. Fransa'da ise köpeğe daha geç değer veriliyor, ondan öncesinde hep süs eşyası gibi. Kuzey sanatında köpek, çocuklarla birlikte olan toplumun içinde bir birey gibi. Bu deneysel bir çalışma olduğu için, biraz da okura bırakmak istedim.

Türk Edebiyatı'nda çoğunlukla, köpek üzerinden toplum eleştirisi yapılmış.

Mesela Orhan Kemal olsun, Refik Halit Karay olsun, onlarda çok toplumsal eleştiri var. Tabii Haldun Taner'in eseri de öyle. Taner, köpeğin gözünden bütün bir Ankara sosyetesini anlatıyor. Hep köpeğin bakış açısından okuyoruz, müthiş bir toplumsal eleştiri.

Zaman içinde sanatta köpek insanlaştırılırken, insan da köpekleştirilmiş. Mesela Yüksel Arslan'ın insanı eleştirmek için onu köpekleştirmesi, yine köpeğe olumsuz bir bakış açısı değil mi?

İnsanın köpekleştirilmesi çok olumsuz birşey. Köpeğe yönelik değil, ama o da karışıyor. Yüksel Arslan'da birbirine karışan şeyler var. Köpeği hem olumlu, hem olumsuz gösteriyor.

Kitabı hazırlarken Yüksel Arslan ile köpeğe nasıl baktığı konusunda konuştunuz mu?

Yüksel ile bunu konuşmadım. Siz şimdi söyleyince farkına vardım, belki de bilinçaltımda bu konuşmayı yapmak istemedim. Çünkü sorarsam, kendi alımlamam etkilenecek. Oysa ben alımlamada tamamen özgür kalmak istiyorum. Sanatçının hiç düşünmediği bir şey de olabilir, benim o resime kattığım bir alımlama boyutu olabilir belki de.

Sanatçı Guillermo Habacuc Vargas'ın bir bienalde, sokaktan bulduğu bir köpeği bağlayarak, ölüme terk ettiği ve büyük tartışmalara yol açan yerleştirmesine de değinmişsiniz. Böyle bir şeyden sanat diye söz etmek mümkün mü?

Tabii değil. Ona çok tepki geldi. Savunması; 'Zaten ölecek, sokakta yüzlercesi böyle ölüyor,' şeklindeydi. Sanat değil bu. Sanat bir yerde yaratıcılık olmalı, bunda bir yaratıcılık yok.

Bu tarz örneklerden yola çıkarak, sanatın tıkandığı yolundaki düşüncelere katılıyor musunuz?

Belki sanat, bugünlerde tıkanma yaşıyor denilebilir. Çünkü biraz da biçim değiştiriyor. Çok değişik sanat türleri çıktı ortaya. Daha çok videolar, yerleştirmeler var, yurt dışında öyle. Eskisi gibi 'bir manzara resmi alıp duvara asalım' diyen yok, ama bu, sanat ölüyor demek değil.

Üzerinde çalıştığınız yeni çalışmanızdan bahseder misiniz?

Yeni çalışmam Mozart ve onun son operası Sihirli Flüt üzerine. Müzik incelemesine girmiyorum, çünkü müzik bilimcisi değilim. Ama sahneleme, operanın yorumu, Mozart'ın yorumu ve bugünün gözünden Mozart üzerinde duracağım. Sihirli Flüt, bizde de iki kez sahnelendi. Bizim izleyicimizi de ilgilendirir, diye düşünüyorum. Ama asıl benim merakım, Mozart'ı çok seviyorum. Özellikle Sihirli Flüt'ün, Mozart'ın politik duruşunu ortaya koyduğuna inandığım için böyle bir çalışmaya giriştim.

Sizin ciddi bir müzik eğitiminiz ve bu alanda çalışmalarınız var zaten. Almanya'da çembalo ve oda müziği eğitimi görmüşsünüz. 'İstanbul Barok Müzik Topluluğu' kurucularındansınız...

Evet, müzik eğitimim var. Konservatuarı burada okudum. Çembalo çalmak çok istiyordum ve 1968 yılında Almanya'da Freiburg Yüksek Müzik Okulu'na gidip öğrendim. Müzik eğitimim var, ama müzikolog değilim tabii.

Türkiye'de çembalo çalan çok az kişi var değil mi?

Şimdi nasıl bilmiyorum ama azdı. Buraya geldiğim zaman Ankara'da çembalist bir hanım vardı, başka kimse yoktu. Sonra gençler yetişti. 20 yıldan uzun süre konser verdik, ama tabii çok küçük çevrelerde. Mesela kiliselerde konser veriyorduk, Türk - İngiliz dernekleri bize çok ilgi gösteriyordu. Çok hoş konserlerdi.

Çağlar Yerlikaya

Mart 2011

Gümüşsuyu - İstanbul

"ÇOĞUNLUK"

2011-04-14T00:09:00.005+03:00

Yönetmen - Senaryo Yazarı: Seren Yüce

Oyuncular: Bartu Küçükçağlayan, Settar Tanrıöğen, Esme Madra, Nihal Koldaş, Erkan Can, Feridun Koç

Uzun zamandır izlemek istediğim, fakat izleyenlerden aldığım görüşler doğrultusunda oldukça mutsuz edeceğini tahmin ettiğim için biraz ertelediğim 'Çoğunluk' filmini nihayet izledim. 'Çoğunluk' ; konusu, görüntüleri ve oyuncuların performanslarıyla aldığı bütün ödülleri hak eden çok başarılı bir film olmuş. Beni çok etkileyen bu film, tahmin ettiğim gibi çok da mutsuz etti. Her türlü ayrımcılığa uğrayan kesimin toplum içinde hep azınlık olarak kaldığı ve bu yüzden ezildiği bir dünyada 'Çoğunluk' filmi, adıyla konusunu özetlemiş adeta. Başka bir söze gerek yok sanırım, filmi mutlaka izleyin...

Çağlar Yerlikaya

Nisan 2011

Beyoğlu - İstanbul

OGÜN SANLISOY İle Röportaj

2011-04-07T01:38:00.008+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Günaydın 21.02.2011

Rock müzik severlerin, 'Pentagram'da solist olduğu günlerden beri büyük ilgiyle takip ettiği Ogün Sanlısoy, geçtiğimiz günlerde piyasaya çıkan 'Ben' adlı çalışması ile solo kariyerinin dördüncü albümüne imza attı. Albümünde; aşktan egoya, küçük mafyalardan sular altında kalan İstanbul'a kadar pek çok konuyu şarkıya dönüştüren Sanlısoy'la, 'Ben'i konuştuk...

BELKİ DE BU SON ALBÜMÜM...

Yeni albümünüz 'Ben' sözleri ve müziği ile sert bir albüm olmuş. Şarkılar, hayatın çıkmazlarını gösterdiği gibi çıkış yollarını da söylüyor. Siz nasıl tarif edersiniz albümü?

Bugüne kadar hayatta edindiğim deneyimlerle birlikte görüp rahatsızlık duyduğum, beni sevindiren, kızdıran ya da hüzünlendiren hayatla ilgili neler dikkatimi çekiyorsa, bunları şarkılar aracılığı ile dışarı vurdum. Albüm de, bunların sonucu oluştu.

Korsanın önüne geçilemediği bir sektörde, bu kadar emek verip albüm yaparken tedirginlik duyuyor musunuz?

Tedirginlikten ziyade biraz hüzünlendiriyor. Bu albüm bitip elime aldığımda "Belki de bu son albümüm" hissine kapıldım. Bir yandan da albüm yapmayı bırakmak gibi bir şey söz konusu değil. Hangi format olursa olsun, yaptığım şarkıları bir araya getirip dinleyicilere sunmak istiyorum. Belki de eski bir anlayış ama kaset ya da CD olsun, kartoneti elimde tutmayı seviyorum.

Şarkıları yaparken hem emek hem de para harcıyorsunuz. Albüm çıkartmadığınız zaman nasıl para kazanacaksınız?

Orası bizim için ciddi bir soru işareti. Albüm yaparken nasıl zorluklar yaşandığını artık herkes biliyor. Kendileri bilirler; ister albüm alsınlar, ister internetten indirsinler ama döngüyü kopardığın an, bu, üretime mutlaka yansıyacak.

RAHATSIZLIK VERMEYE BAŞLADI

'Ben' şarkısıyla, kendini önemseyen insanlara gönderme yapmışsınız. Size şarkı yazdıracak kadar egosu yüksek çok mu insan var etrafınızda?

Çok değil mi etrafımızda? Ülkenin başındaki insanlardan başlayalım, mahallenin bakkalına kadar gidelim. Sürekli "Ben, ben, ben" diyen o kadar çok insan var ki etrafımızda. Bu durum artık iyice rahatsızlık vermeye başladı. Hayat o kadar bencilce bakılacak, ego sorunlarını dışarı vurup komik duruma düşülecek bir düzen değil. "Ben senden daha güzelim, ben senden daha akıllıyım" tarzı laflar, kendi içlerindeki boşluğu kapatmaya çalışan, biraz sorunlu insanların fazlaca telaffuz ettiği şeyler. Aslında dış görüntümüz ya da dışarıdan bize sonradan monte edilen kıyafet olsun, daha sonra kazandığımız kartvizit ve sıfatlar olsun, bizi oluşturan esas şeyler değil. Herkesin özünde bir olduğunu düşünüyorum.

Yaptıkları işten dolayı genelde sanatçıların egoları yüksektir. Sizin de yüksek ego tuzağına düştüğünüz durumlar oluyor mu?

Tabii, "Ben bu olayı çözdüm, özü buldum, siz de kendi derdinize bakın" diyecek durumda değilim. Bazen, kendimi de bunu yaparken buluyorum. Sanatçılarda biraz daha fazla ego şişkinliği olduğu algısı doğru... Ama yine de ego şişkini olanlar sadece sanatçılar değil. Televizyon programlarına baktığımızda; toplumun önüne çıkmayan, sosyal yaşamdaki çok insanın 'ben, ben, ben' dediğini görüyoruz.

Albümün en dikkat çeken parçalarından biri 'Küçük Mafya'. Şarkı tam da bireysel silahlanma yaşının tartışıldığı günlere denk düştü...

Mafyacılığa özenen 18 yaşın altındaki gençleri görmek çok üzücü. Artık "Okuyalım, sanatla uğraşalım" yerine "Kısa yoldan köşeyi dönelim" anlayışını, bu gençlerin kafasına sokan herkes, şapkasını önüne koyup düşünmeli. "18 yaşında silah al dediysek, birini vur demedik" diyen de, küçük yaşta çocuğuna oyuncak tabanca alan anne babalar da düşünmeli. Çocuğuna oyuncak tabanca alırsan, 15 yaşına geldiğinde gerçeğini ister.

SADECE SÖZCÜ OLDUM

'İstanbul Sular Altında' şarkısında da, İstanbul'da yaşanan sel felaketiyle ilgili duyduğunuz öfkeyi dile getirmişsiniz...

Ben o şarkıyı iki sene üst üste yaşanan sel felaketleri üzerine yazdım. İlk sene o görüntüleri görünce çok canım sıkıldı; bir kısmını yazıp rafa kaldırdım. Tam bir yıl sonra, maalesef 30 kişinin hayatını kaybettiği felakette de devamını yazdım.

Erkin Koray'ın 'Anma Arkadaş' parçasına da yer vermişsiniz. Neden bu şarkıyı seçtiniz?

Yıllar evvel Erkin Koray'ın sesinden dinleyip çok beğendiğim bir şarkıdır. Aslında söz müziği Selahattin Sarıkaya isimli rahmetli bir müzisyene ait... Kemancı'da yaptığım bir program serisinde, cover yaptığım şarkılar arasında bu şarkı da vardı. Sonra elimizde kayıtlı bir hali olsun istedik...

Rock müzik, yapısı itibariyle muhalif olmayı gerektiriyor. Fakat Türkiye'de rock şarkılarına baktığımızda, çoğunun sadece aşk üzerine yazılmış olduğunu görüyoruz. Bunu neye bağlıyorsunuz?

Kimin nasıl ve ne konuda şarkı yapması gerektiğini yargılamak bana düşmez. Çok iyi işler yapan arkadaşlarımız var ama sivrilip öne çıkan kişilere baktığımızda; muhalif olmadıklarını görüyoruz...

Fotoğraflarınızı yine Mehmet Turgut çekmiş...

Yaptığınız müziği anlatmak, kendinizi doğru ifade etmek zorundasınız. Mehmet iyi arkadaşım olduğu için o konuda çok rahatım. Dolayısıyla çok rahat, ne yapacağımızı bilerek başladık. Çıkan sonuçtan da memnunuz.

'Büyüdük Aniden' şarkısında büyüdükçe, hayallerin küçüldüğünü söylüyorsunuz. Albümün kartonetinde, şarkı sözlerinin olduğu sayfada oğlunuzun fotoğrafı var. Oğlunuz sayesinde, çocukken hayata nasıl baktığınızı hatırlamışsınız sanki...

Onun da faydası oldu tabii. Ozan yokken hayata bakışımla, ondan sonraki hayata bakışım çok farklı. Sana ihtiyacı olan, seninle birlikte büyüyecek birisi var. Belki o hassasiyetle, belki de babamı kaybetmenin verdiği ruh haliyle yazdım bu şarkıyı. Psikolojik olarak sırtımı dayadığımı bildiğim bir varlığın gücünden yoksun kalınca ve bir çocuğun artık aynı şekilde bana ihtiyaç duyduğunu gördüğümde, ne kadar hızlı büyüdüğümüzü fark ettim.

'Nilüfer 12 Düet' albümünde, Nilüfer gibi başarılı bir pop starı ile düet yapmak nasıldı?

Değişik oldu. Sonuçta Nilüfer yıllarını bu işe adamış, çok kıymetli bir pop müzik sanatçısı. Onun rock müzisyenleri ile düet yapmak istemesi ilginç bir fikir. Bunu olumlu anlamda söylüyorum. 20 sene evvel, gün gelip en ünlü pop yıldızlarının rock müzisyenlerle beraber bir şeyler yapmak istemesi ve bunun trend haline gelmesi hayal bile edilemezdi benim için. Sürecin bu hale gelmesi çok önemli...

Çağlar Yerlikaya

Şubat 2011

Sıraselviler - İstanbul

DÜŞÜNEN ŞARKILAR

2011-04-07T01:21:00.012+03:00

Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi 11.03.2011

Düşünen Şarkılar albümünde, şizofreni hastalarının sözlerini yazdığı şarkıları, sanatçılar seslendirdi. Düşünen adam heykeli ile hepimizin hafızasına kazınmış olan Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi, Düşünen Şarkılar adlı albüm projesiyle herkesi uzun uzun düşündüreceğe benziyor. Önümüzdeki haftalarda çıkacak albümdeki şarkı sözlerinin hepsi, bestelerinin ise iki tanesi Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde tedavi görmüş ve görmekte olan şizofreni hastalarına ait. Hastaların yazdığı şarkıları ise Teoman, Ahmet Özhan, Demet Sağıroğlu, Soner Arıca, Betül Demir, Mercan ve Rashit Grubu seslendiriyor. Sanatçıların gönüllü olarak katıldığı albümün geliri, hastaların tedavisinde kullanılması için Bakırköy Akıl Hastanesi Vakfı'na bağışlanacak. Prodüktörlüğünü Hakan Eren'in yaptığı albüm, psikiyatri uzmanı Dr. Vedat Bilgiç ve müzik eğitmeni Volkan Uruk tarafından hazırlanmış. Bir sosyal sorumluluk projesi olarak gerçekleştirilen albümün amacı; başta şizofreni olmak üzere ruhsal hastalığı bulunan bireylere yönelik, toplumdaki önyargıyı ortadan kaldırmak. Bakırköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde tedavi görmüş hastaların yazdığı şiirler, 1964 yılında bir araya getirilerek, İnilti adlı kitapta toplanmış. Şarkı sözlerinden bazıları da bu kitaptan. Diğerleri ise yeni. Albümün künyesinde hastaların kimlikleri gizlenerek, sadece isim, soy isimlerinin baş harfleri ve tedavi gördükleri servis numaraları yazılmış. Hastalar, şarkılarda elektro şok tedavisinden sigara bağımlılığına, yalnızlıktan Üsküdar özlemine kadar yaşadıkları pek çok duyguyu kağıda dökmüş. Dr. Vedat Bilgiç "Hastane bünyesinde, şiir, müzik, el işi, seramik gibi aktivitelerin yapıldığı Gündüz Hastanesi birimi var. Biz burada bazı hastaların besteler yaptığını, şiirler yazdığını duyduk ve bu besteleri düzenleyip hastalara hediye etmeye karar verdik. Proje, gitgide büyüdü ve sonunda ünlü sanatçıları işin içine kattık," diyor. Proje tamamlandıktan sonra albümü hastalara dinlettiklerini söyleyen Bilgiç "Çok mutlu oldular ve çok duygulandılar. Şimdi hastalardan bize şiir yağıyor," diyerek, projenin başarıya ulaştığını anlatıyor.

Projede yer alan Demet Sağıroğlu: "Böyle bir proje geldiği zaman kayıtsız kalamadım. İlgimi çok çekti ve içinde olmak istedim. Ayrıca içlerinde çok değerli şairler olduğuna inanıyorum. Maalesef hasta oldukları için sadece isimlerinin baş harfleri yer alıyor. Ben, hepsinin isimleriyle yer almasını isterdim. Çünkü içlerinde önemli şairler var. Fakat, hasta oldukları için isimleri yazılamıyormuş. Hastalara yönelik önyargı hâlâ var ki, isimler saklanıyor. Herhalde hastaların aileleri de bu önyargıdan dolayı, hastaların isimlerinin bilinmesini istemiyorlar. Umarım önyargı kalkar ve bu kişilerin isimleri tarihe geçer," diyor.

Çağlar Yerlikaya

Mart 2011

Beyoğlu - İstanbul

TÜRKER İNANOĞLU İle Röportaj

2011-04-07T01:03:00.008+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Pazar Sabah 09.01.2011

Türker İnanoğlu Vakfı'nın (TÜRVAK) 2001 yılında Kavacık'ta kurduğu 'Sinema-Tiyatro Müzesi ve Sanat Kitaplığı', sanatın kalbi olan Beyoğlu'na taşındı. Türker İnanoğlu, müzenin nihayet ait olduğu yere geldiğini söylüyor

Türk Sinema ve Televizyon dünyasının rekor sayıda yapımına imza atmış olan yapımcı Türker İnanoğlu, 53 yıllık sanat birikimini kattığı müze için oldukça özel ve geniş kapsamlı bir çalışma yapmış. Sergiden içeri girdiğiniz andan itibaren, Türk sinema ve tiyatro tarihi bir film şeridi gibi gözünüzün önünden geçiyor. Duvardaki bir fotoğraftan size gülümseyen Ayhan Işık'tan, balmumu heykeli ile Hababam Sınıfı'ndaki unutulmaz 'Hafize Ana' karakterindeki gibi elinde ziliyle karşılaştığınız Adile Naşit'e kadar özlediğimiz bütün oyuncular orada. Muhsin Ertuğrul'un şapkasından Türkiye'ye ilk gelen projeksiyon makinesine; Türk sinema ve tiyatrosuna ait binlerce afiş, fotoğraf, cihaz, kitap bulduğunuz müzede, anılarınızın gösterime girmesi kaçınılmaz...

Türker Bey, Sinema-Tiyatro Müzesi ve Sanat Kitaplığı'nı yeni haliyle Beyoğlu'na taşımaya nasıl karar verdiniz?

Müzeyi ilk başta Beyoğlu'nda açmayı düşünüyordum. Fakat uygun bir bina bulamadık. Hazırlıkları bitince, müzeyi Kanlıca'da açıp sonra tekrar Beyoğlu'na geçeriz diye düşündük. Kadir Topbaş, Beyoğlu Belediye Başkanı olduğu zaman bu tarafa taşınabilmemiz için birkaç yer bulmuştu ama binalar benim içime sinmemişti. Bu binayı sırf bu amaçla satın aldık ve restore edip müzeyi açtık.

Sinemanın ve tiyatronun merkezi Beyoğlu'na taşınması, sizin için müzeyi daha anlamlı kılmış olmalı...

Tabii. Sinemanın Türkiye'de doğduğu yer Beyoğlu. Pazar günü 700'ün üzerinde kişi geldi müzeye. Eski yerinde iki ayda gelemiyordu o kadar kişi. Ayrıca bu bina, eski bir filmci olan Mehmet Bey'in, Dar Film'in binasıdır. Binayı vermek için haber yolladığında 98 yaşındaydı. Binayı verdikten bir ay sonra vefat etti.

Bu kadar kapsamlı ve önemli bir müzeyi kurma fikri ne zaman ortaya çıktı?

Müze kurma fikrim çok eski değil, 15 seneye dayanır. Ama sinemayla ilgili arşivi toplamaya, sinemaya girişimden itibaren başladım. Ancak bir müze için pek çok kişinin belgesi, afişi, bilgisi gerekir. Müze kurma fikri kafamda oluştuktan sonra devamlı müzayedelere gidip takip ettim. Büyük paralar verip eserleri aldım. Müzede, Türkiye'ye ilk gelen film gösterme makinesi var, 30.000 dolara alındı o makine. 6 bin 500'e yakın afiş var. Bugün en kötü afişin fiyatı 100-125 lira. Büyük bir yatırım yaptık buraya ama helal olsun.

Tiyatro müzesi fikri nereden çıktı?

Sinema müzesi açma kararımı deklare ettim. Müze açacağımı, elindeki malzemeler için profesyonel ve amatör kişilerden talepte bulunduğumu belirten bir gazete ilanı verdim. Bu arada bana, tiyatroculardan çok sayıda tiyatro malzemesi geldi. Ve hiçbir bedel talep etmediler. Böylece elimde tiyatro arşivi birikmiş oldu.

Müzedeki salonlara verdiğiniz isimleri nasıl seçtiniz?

Benim meslekte asistanlık yaptığım iki kişi vardır. Biri Nişan Hançer, diğeri Ömer Lütfi Akad. Nişan Bey'le sinemaya, Lütfi Akad'la da yönetmenliğe başladım. Bunun için müzedeki iki ayrı salona, onların adını verdim. Halit Refiğ de benim yapımcılık yaşamımda çok önemli yeri olan biridir. Bir salona da onun adını verdim. Ulvi Uraz'ın rahmetli eşi Selçuk Hanım, Ulvi Bey'in 8 bin sanat kitabından oluşan kütüphanesini müzeye hibe etti. Müzedeki 60 bin kitaptan oluşan kitaplığın ismini 'Ulvi Uraz Sanat Kitaplığı' koydum. Tiyatro salonuna adını verdiğim rahmetli Muhsin Ertuğrul'un eşi Handan Hanım da, Muhsin Bey'in gözlüğünden kalemine ne kadar eşyası varsa bize hibe etti.

Müzenin en dikkat çekici bölümlerinden biri de; Adile Naşit, Sadri Alışık, Kemal Sunal gibi ölümsüz isimlerin balmumu heykellerinin bulunduğu salon. Balmumu heykellerin sayısı artacak mı?

Vefat etmiş, sanatçıların heykelini yaptırdım. Zaman içinde onları çoğaltıp, bir katı tamamen heykellere ayıracağım. Sırada Hüseyin Baradan, Necdet Tosun ve Cevat Kurtuluş gibi iz bırakmış kişilerin heykelleri var. Daha sonra, yaşayan sanatçılarımızın da heykelini yaptıracağım.

Türk Sineması için önemli bir kaynak olan 5555 Afişle Türk Sineması kitabınız gibi sinema ile ilgili başka kitaplar yayınlayacak mısınız?

O kitabın üzerinden 10 sene geçti. O sürede en aşağı bin tane film çekildi. Yeni afişlerle tekrar basılacak. Türk sinemasındaki erkek sanatçılar, kadın sanatçılar, yapımcılar, yönetmenler üzerine bazı kitaplar çıkarmayı düşünüyorum. İstanbul'un Temaşa Hayatı diye bir şey yapacağım. Cumhuriyet döneminden bu yana İstanbul'daki tiyatroları, operaları ve gazinoları anlatan bir çalışma olacak.

Müzede etkinlikler olacak mı?

'Kemal Sunal' haftası gibi özel haftalar olacak. Bulunamayan filmler, müzedeki 94 kişilik sinema salonunda gösterilecek. Daha açılacak kafeler ve restoran var. Bu bina yetmedi, yan binanın üst katını aldım, oraya da geçeceğiz.

Türk sinemasının şu an geldiği nokta, hayal ettiğiniz gibi oldu mu?

Hayallerin sonu yok. 90'lı yıllarda çok kötüydü, ta ki Yavuz Turgul'un Eşkıya filmine kadar. Kimse seyrettiği filmlerden bir şey anlamıyordu. Tam bir rezaletti. Filmleri yapanlar da anlamıyordu kesinlikle. Şu an Türk sineması iyiye doğru gidiyor.

Çağlar Yerlikaya

Ocak 2011

Beyoğlu - İstanbul

Fişi Çekilen Rüyalar ve Mor Rüyam, Ruh Kardeşi Gibiler

2011-04-01T01:03:00.005+03:00

Yazı: Ece Dorsay BirGün Gazetesi Pazar Eki 20 Mart 2011

Geçen haftalardan birinde bahsettiğim kitabı (Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın), yazarı Çağlar Yerlikaya bana gönderdi. Çok mutlu oldum. İlk defa, köşem dolayısıyla bana bir kitap gönderilmiş oldu. Her şeyin bir ilki vardır. İlk dikkatimi çeken ve epey hoşuma giden şey, kitabın paketi oldu. Siyah bir elektrik fişi ve kablosu ile sarmalanmıştı paket. Pakedin üstüne bir kalp işaret çizilmiş ve ismim yazılmıştı. Elbette dayanamadım ve paketin fotoğrafını çektim. Kitabın ismiyle birebir örtüşen bu paket, promosyondan öte, özel bir hediye almış hissi verdi bana. Kime bu şekilde ulaştıysa, kendini özel hissetmiş olabilir tuhaf şekilde.

Ön kapak ve arka kapak fotoğrafları çok başarılı. Umay Umay, bildiğim kadarıyla kendini fotoğrafçılığa vermiş ve bu kitabın ön/arka kapaklarında imzası var. Fişi çekilmiş bir pikap ve yatağa sır üstü yatmış ama yüzü görülmeyen bir genç görüyoruz. Arka kapakta ise yüzü koyun yatmış. Yine pikap ile yan yana. Pikabın üzerinde bir sayfa var. Bizim olmasına izin vermediğiniz Mektuplar yazıyor. Bu kadar detaylı tasvir etmemin nedeni, bu konsepti adeta bir plak veya CD kapağınınki kadar bütünlüklü ve manalı bulmam. Önce hızla bir göz gezdirdim ve her sayfada birkaç cümle olduğunu gördüm. Daha sonra kitaba başlayınca, bu cümlelerin aslında birer şiir dizesi gibi metaforlarla, benzetmelerle dolu olduğunu, masalsı bir anlatımı olduğunu gördüm. Belki de gerçek üstü diyebiliriz. Daha ziyade şiir dizelerine yakın geldi. Şiir ile düzyazı arasında, belki de deneme diyebileceğimiz ama öyküsü olan bir yazı türü. Haiku’lar geldi bir an aklıma. Buradaki fark, baştan sona roman veya öykü okumuş gibi oluyorsunuz. Aslında gerçek üstü bir öykü diyebiliriz.

Kitabı, hazmederek ve ağır okuduğum halde bir saatte bitti. Adeta bir bardak şarap gibi hazımla okunulan ama yarayı deşen dizeler, yalın halleriyle insanı daha çabuk çarpıyor. Cesur denebilecek betimlemeler de var. Şehir ile hem bir derdi hem de bir aşkı olan yalnız gencin kalp atışları. Arka kapaktaki paragrafı alıntılıyorum : “Üzerinde gidip geldiğim şehri ve şehrin bütün meleklerini gülümsetiyorum bu gece. Kanatlarım biraz daha büyüyor, içine girip çıktıkça İstanbul'un. Bekle Beyoğlu, biraz daha bekle. Bu gece her şeye geç kalmak istiyorum. Önce sen boşal. Kimse yokken içinde, sevgilimle el ele yürümek istiyorum üzerinde.” İlk şiir kitabım Mor Rüya’daki sade, yalın ve asi ruhlu ama naif dizelerime yakın buldum bazen Yerlikaya’nın cümlelerini. Onun yazdıkları sokakla da yakından ilişkili ama duruşundaki naiflik, melankoli ve aidiyetsizlik hissi, ruhuma çok yakın geldi. Kısacası, dünyalarımız farklı da olsa bir kardeşlik hissiyle okudum yazdıklarını. Kardeşler de birbirlerine benzemezler ama bazı izler vardır, tıpa tıp benzeyen. Abartısız olarak bunu hissettim : Gizli bir ruh kardeşliği. Hiç tanışmamış olsak da. Bazıları bir şehri kayırmak gibi görse de, yaşamının çoğunu İzmir’de geçirmiş olması, benim baba tarafımdan gelen İzmir’li kanımla, bir bakış açısı kardeşliği veya köprüsü kurmuş olabilir. İstanbul’dan bahsetmesine rağmen, İzmir’li vizyonunu sezdim. Kitabın çok derinine inip, okuyucularımı fazla yönlendirmek istemiyorum. Asıl derdim, bu kitabın ve yazarının bende uyandırdığı hisleri yazmak. En önemli bağ ise, zor aşkların arayışında düşülen yalnızlık. Yerlikaya, aşkı bazen bir çingene kadar özgürce yaşadığını gizlemiyor beri yandan arayışın bitmeyeceğini dürüstçe ve hüzünlenerek yüzümüze vuruyor. Sığ aşklardan bıkmış bir ruh belki de… Mor Rüya ve Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın kitapları, yan yana çok güzel durdular. İki asi kadın, iki asi erkek veya iki asi çocuk gibi…

ELIZABETH TAYLOR (1932 - 2011)

2011-03-23T20:09:00.005+02:00

Menekşeler hiç kokmaz, sadece korkarmış...

UMAY UMAY SORDU, BEN CEVAPLADIM

2011-03-17T15:20:00.009+02:00

Röportaj: Umay Umay BirGün Gazetesi - BirGün Kitap 05.03.2011

Herkes, her şeyle leke alır. Kimileri tutar, kimileri siler. Bazıları saklayamaz ya da saklamaz. Diyemeyen olur, hayat… Çok azı, lekenin kıymetini bilir. Acı tatlı, güzel çirkin, asil rezil, tüm ama tüm lekelerini okşar! Onlarla uyur, uyanır, dolaşır. Onlardan biri, ‘Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın’ adlı ikinci kitabını çıkaran Çağlar… O’na ‘şair’ diyelim tamam ama beni etkileyen kısmı; bir şiirin önünde incecik bir şiir oluşuna ve öyle kalabildiğine tanığım... Geçmiş olsun! Yaşıma geldiğinde, kıymetin talihsizliğine gülümseyerek küfredecek…

İkinci kitabı çıkmış, üstelik bu kadar kendine has bir ifadeye sahip birine, edebiyatla ilgili soru soracağımı sanıyorsan yanılıyorsun.) En fazla rüyalarla ilişkini merak ediyorum?

Seninle yanılmanın bile çok güzel olacağını bildiğim için sorun yok.) Arabada, televizyon karşısında, sevgilimin göğsünde nerede olursa olsun, uyuduğum an rüyalarım gösterime girer. Arka arkaya bir sürü rüya görürüm. Rüyalar geleceğe gönderilmiş mektuplar dese de Freud, rüyalarım beni daha çok geçmişle ilgili mektuplara götürüyor. Kimi okunmuş, kimi okunmadan yırtıp atılmış. Çocukluğuma ait her şeyi çok sık görüyorum.Ya da özlediğim her şeyi...Her uyandığımda belki de bu yüzden yorgun kalkıyorum. Bazen de masal gibi rüyalar görüyorum. İnsana, kanatlarının olduğunu anlatmaya çalışan rüyalara...

Rüyalarının sana yol gösterdiği ya da tümüyle yanılttığı oldu mu?

Bazı olacak şeyler konusunda yol gösterdiği oluyor. O zaman rüya ve gerçeklik arasında gidip geliyorum. Rüyasında gördüğü birşey gerçekleştiği zaman, kendisini kahin zanneden insanlardan değilim. Bunun yerine gerçeği sorgulamam ve neyin gerçek olup olmadığı konusunda şüphe duymam gerektiğini düşünüyorum. Beni yanıltan rüyalar maalesef oldu. İşte o zamanlarda yeniden uyumak ve yanıldığımı unutmak istedim...

İki kitabında da keskin sahneler mevcut, hayranlıkla bakıyorum. Evet bakıyorum, çünkü okur okumaz sahnesini kurdurtuyor insana. Yazarken ve yazıyı kurgularken acaba sen önceden görüyor da mı yazıyorsun? Tuhaf?

Gözümün önünden her zaman görüntüler geçiyor. Kendimi bazen, aynı anda kırk kanalı gösteren o televizyon kanalları gibi hissediyorum.Bu çok yorucu oluyor tabii. Yazmaya başladığımda görüntülerin hepsini dondurup, o an kendime en yakın olan görüntüyü seçiyorum ve onun ‘play’ tuşuna basıyorum. Yazarken, bir film çekiyorum aynı zamanda. Bazen görüntü önceden gidiyor ve ben yazıyla, ona yetişmeye çalışıyorum.

Bu kadar sevimsiz ve acımasız bir dünyada neden şiiri seçtin? Hakiki sözler, hakiki duygular bu kadar kötürüm edilmişken? Öteye laf etmeyi? Oysa işin güvenilirdi…

Çünkü en çok uzağa, şiirle kaçabileceğimi fark ettim. Çünkü gerçek dedikleri, gerçekten çok sevimsiz ve acımasız. Ve dünyadan kendisini silahlarla, rütbelerle ya da samimiyetsiz ilişkilerle koruyan hayatlar bana uzak olduğundan, sözcüklere yakın olmak istedim...

Sözlerin lekeleri olduğuna inanırım, senin lekelerin var mı? Atıyorum, yolda yürürken bile hissettiğin bir leke…İyi veya kötü ama söz lekesi?

Kalbiyle beyaz gömleklerini bile boyayan bir çocuğum ben. İyi veya kötü, sözün lekesi hiç geçmez bende. O lekeler bana, hayat için 'geçiyordum, uğradım' diye gezen insanlardan olmadığımı hatırlatıyor. Ne güzel aşık olmuşum, ne güzel ağlamışım, ne güzel hayata karşı çıkmışım diyorum. Bir aşktan, bir arkadaştan, bir filmden en çok geriye kalanlar fotoğraflar değil,sözcükler bende...Ne olursa olsun asla unutamadıklarım, sözcükler. On yıl önce söylenmiş bir söz hala ağlatabiliyor beni ya da sadece bir gece gördüğüm birisinin söylediği sözler aklıma geldiğinde, biraz daha sarılabiliyorum hayata. Ve senin yazdıkların, en güzel lekelerim... Ölmeden beş dakika önce bile o lekelere teşekkür edeceğimi biliyorum.

Aynı zamanda bir inatçısın, sert ve saldırgan.) Hayır deme, öyle.) Bunun, annenin milli eskrimci olmasıyla ilgisi olabilir mi? O kılıç, o demir maske, ne dersin.)?

Benim suçum değil, annem çocukken beni de götürürdü maçlarına.) Beş dakika önce ‘canım oğlum’ diye sarılan annemin, pistte bembeyaz kıyafeti, demir maskesi ve kılıcıyla karşısındakiyle mücadelesini izlerdim... Bir insanın kendisini ne kadar asil ve güçlü bir şekilde koruyabileceğini görüyordum onda. Annesine aşık bir çocuk olarak, ben de öğrendim birşeyler sanırım. Sert ve inatçı olduğum konusunda hiçbir itirazda bulunamayacağım kadar iyi tanıyorsun beni.) O yüzden sözüm mahkum, kabul ediyorum!

Seni okuyanların iltifatlarına kapılıp saçma sapan bir adam oluyor musun bazen?

Kimsenin güzel sözüne haksızlık etmek istemem ama iltifat denen şeyin anlık ve kısa bir sessizlikte kendi kendini imha edebilen birşey olduğunu biliyorum. Okuyucuların iltifatları tabii ki mutlu ediyor ve beni daha iyisini yazmam konusunda uyarıyor kendi içimde. Zaman zaman saçma sapan bir adam olma hakkımı, sevgilimin, ailemin ve dostlarımın söylediği iltifatlar karşısında kullanıyorum.

Şiir dışında yazıyla ilgili hedeflerin var mı?

Yazıyla ilgili çok hedefim var. Öncelikli olarak senin, ilk kitabımı okuduktan sonra 'seni okurken gözümün önüne görüntüler geliyor, mutlaka hikaye yazmalısın' lafını ciddiye aldığımı ve bir sonraki kitabımın mutlaka hikaye kitabı olacağını söylemek isterim. Başkalarının hikayelerini anlatmak ve o hikayelerde kendime rastlamak istiyorum. Yazıyla ilgili en büyük hayalim ise; sert ve çok gerçek bir oyun yazmak, böylece sürekli gözümün önüne gelen görüntüler somut bir hale gelecek.

‘Dünyayı eşcinseller ve eşcinsel olmayan kadınlar yönetecek’ demiştim, epey zaman önce. Geçen gün biri beni arayıp ‘dünyayı eşcinseller yönetiyor zaten, ama sandığın gibi güzel bir dünya olmadı, hatta daha yalancı bir yer oldu, nabeeeer’dedi. Diyemedim bir şey, belki sen dersin?

Daha güzel olmamasını ya da daha yalancı bir yer olmasını yönetenlerin eşcinselliğine değil de, kendileri başta olmak üzere her şeyi yanlış yönetmelerine bağlıyorum ben. Evde, sokakta, işte kadın olduğunu ya da eşcinsel olduğunu unutan, unutturmaya çalışanların en büyük sorunu bu. Bu şekilde heteroseksüel düzenin en tehlikeli silahı oluyorlar. Yıllar önce ‘en büyük faşizm, cinsel faşizmdir’ demiştin hani. İşte bütün meselenin özü. O faşizmi kendine uygulayan ve her alanda ipleri elinde tutan kişilerin eşcinselliği de, kadınlığı da dünyanın daha güzel bir yer olması konusunda yardımcı olamaz. Evet, dünyayı Harvey Milk gibi ahlaklı, dürüst ve cesur eşcinseller yönetseydi; dünya kesinlikle daha güzel bir yer olurdu.

Değiştirmek, büyük bir palavra mıdır acaba? Bir bakışla değişebilir insan sanıyordum, bence değerlinin değiştirme gücü yok, değersizin var. Birşey demek ister misin ya da kafama birşey fırlatmak.)?

Bırakalım değiştirdiklerini sansınlar, bırakalım değişmediklerine inansınlar demeyeceğim. Değerli olan ne, onu hatırlamaya çalışsınlar önce. O zaman ne kadar çok değersiz şeye yatırım yaptıklarını da fark ederler. Onlar için üzülüyor muyum? Hayır! Yalana nasıl koşa koşa gittiklerini birlikte gördük.

Az mı çok mu, müziği ne kadar dinliyorsun?

Müziği hiç kapatmıyorum. Müzik olmadan yazamıyorum hatta. Hayatımın her anında fonda çalan bir şarkı oluyor. Ya pikapta, ya içimde.

Kitaplarında sokak çok var. Sanki her şey odalarda ve sokaklarda olup bitiyor gibi. Bazen sokağın zeminini bile hissettiğim oldu. Duvarları, ışıkları…

Sokakta olup bitenlerle, o odaları büyütüyorum. Odalarda olup bitenleriyse, o sokaklarda saklıyorum. Özellikle mutsuz olduğum zamanlarda, hemen sokakla yatıştırıyorum kendimi. Bu kitapta da, hep sokağa kaçtım. Sokak hep iyi gelir bana.Sokağı, sana anlatmaya kalkmayacağım Umay tabii ki. Ama Beyoğlu'nda yaşayan birisi olarak, sokağa kaçmak için bir nedene de ihtiyacım yok zaten. Kapıdan dışarı adım attığım yer Beyoğlu. Sokağı sevmemek elimde değil…

Çıkış Yazısı:

Ne zaman onunla yanyana otursam, hep birşey olacak sanırım, olur da. Dışarıdan korna sesleri daha uzun gelir, mesela.) Biz onunla geçen gün Beyoğlu’nda aşkın kokusunu hissedemedik ama ben yere düştüm ve o üstüme düştü. O gün uğurlu ve uğursuz yazıları ellemiştik çünkü. ‘Ne kadar soğuk’ dedirtmeyen, bir günde üstelik. Her şey çok olağanken, korna sesi bile yokken. Düştük işte… Lekelerimizin bizi koruyacağı her sokakta, her caddede, her kumsalda korkmadan düşme hakkımızı kazandık bence. Uğurlu ya da uğursuz! Gitmeden önce gözlerinden öpeyim…

Umay Umay

Şubat 2011

Cihangir - İstanbul

FİŞİNİ SEN Mİ ÇEKTİN RÜYALARIMIN

2011-03-17T15:15:00.001+02:00

Başucunda duran gömleğime sarılıp ‘hadi Çağlar’ diyorsun… ‘Seni çok sevdiğimi söylemem, senin için ısmarladığım ülkeleri paketlemem, sarılırken buruşturduğum gömleklerini ütülemem gerek.’

Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın / Çağlar Yerlikaya

Liman Yayınları

LALE MÜLDÜR İle Röportaj

2011-03-14T23:21:00.008+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Sabah Kitap 23.02.2011

Yeni şiir kitabı Siyah Sistanbul'da yazdığı şiirlerle, sisli bir hayatın arasından hiç zorlanmadan yolunu nasıl bulduğunu tarif eden Lale Müldür'le ile konuştum.

Yeni kitabınız Siyah Sistanbul'un sizdeki çıkış noktası ne oldu?

Hiç enteresan bir şey değil. Sadece bir gün İstanbul'a baktım. Geniş bir İstanbul panoraması içindeydi. Ve her şey siyah gözüktü bana. Gerçekten de bir bitiş noktasını yaşıyormuşuz birçok yönde. Ama çok hayırlı bu bitiş noktası. Yani her şeyin bittiği an, yeni şeylerin başladığı andır. Bu her şeyin bitişi de bizi bekleyen 2012 olayları.

2012'de her şeyin sona ereceğine, sizi bu kadar inandıran şey ne?

2012 olaylarını, pek ciddiye almıyordum. Ama Amerikan medyasını okuduğumda dehşet içinde kaldım. Çünkü üç ayrı önemli yerde, 21 Aralık 2012'de olacak olaylardan bahsediliyor. Kızılderili takvimi 21 Kasım 2011' de bitiyor azizim. Ondan sonra tarih yok yani. İkincisi; Nostradamus'un ölmeden önce oğluna bıraktığı notlar... O notlarda Nostradamus ; Başak ve Oğlak arasında bir çukur açıyor ve benim 13. burcum diyor. 13 dikkat! 13 gerçekten uğurlu bir rakamdır ve ben çok severim. Amerika'da biliyorsun 13 numaralı daire bile yok, onlar çok korkuyor. Nostradamus için de tarih o zaman bitiyor. Üçüncüsü ise; Çin Horoskopu. O da 2011'de bitiyor. Şimdi bu kadar önemli üç kanaldan biten bir tarihe, oldu bitti mi diyeceksin?

İSA: YÜZDE 100 BAĞLI OLDUĞUM BİR ŞAHSİYET

Siyah Sistanbul' un açılış şiiri olan Kaos ve Ayrıcalık'ta; her kafadan çıkan seslerin arasında hiçliğe gittiğinizi söylüyorsunuz.

Nirvana'ya nasıl ulaşabiliriz ? Cevap var mı, yok. Bunun için tassavvufi eserlerin varlık ve hiçlik noktasına bakmak lazım. Bir şeyin var olduğunu söylemek, bir şeyin yok olduğunu söylemekle eşdeğerdir. Ama bir şeye var, yok dersen ne olur? Tıpkı ego ve non ego ya da madde ve anti madde gibi. Zaman ve zaman dışı birleşir ve ikisi de aynı anda yok olur. Yani zıttıyla birleşip aynı anda yok olmak gibi. Çok deli bir düşünce.

Şiirin sonundaki gibi yanlış olanın bilimler olduğuna ve tanrının bilimin söyledikleri ile alay ettiğini mi düşünüyorsunuz?

Tanrı bütün bilimsel olaylarla dalga geçiyor. Bütün batı, dalga geçiyor artık dindarlarla. Çünkü bilimlerine inanıyorlar. Ama yanlış olan bilim.

Dünyanın sonunun geldiğini düşünmek sizi korkutmuyor mu?

Bitiş olacağına inanmıyorum. Çok az bir azınlık geride kalacak. Çoğu insanın öleceğini düşünüyorum. 2012'den korkamıyorum, İsa'nın yanındayım zaten. Hayran olduğum, yüzde 100 bağlı olduğum bir şahsiyet.

Şiirlerinizde başta İsa olmak üzere peygamberlerden, dinlerden ve manevi dünyadan sık sık bahsediyorsunuz. Dinin, maneviyatın şiirinizi etkilemesi nasıl gerçekleşti?

Çok güzel bir soru. Şiir bursu alıp İtalya'ya gittiğimde, beni orada acayip biri gibi karşılamışlardı. Ne tür bir acayiplik bekliyorlar benden diye düşünürken, şiir hocası verdiler bana. Adam sürekli İncil'den bahsediyordu. Ben de niye bunlardan bahsettiğini anlamadığımı, İncil'i bırakın Kuran'ı bile okumadığımı, Marksist olduğumu söyleyince, adam inanamadı. Hâlâ da inanmıyordur bence. İsa öldükten sonra tekrar yukarıdan indiğinde, Maria Magdalena ile karşılaşır ve ona 'Noli me tangere' der. 'Bana dokunma' demek. Üzerine, 2 bin tane resim çizilmiş bir olay. Ben yıllar sonra bundan çok etkilendim. Bilsem daha önce etkilenirdim. Uzak Fırtına' da yer alan şiirimde 'yaşayan su arıyorum, ışık taşlarının arasında' diyorum. Yaşayan su olayı, İsa'nın kullandığı sözcüklerdenmiş. Ve onlara göre bana bu isimlerin gelişini anlatmak, İsa için çok basit. İsa yapıyordu bunları. Bunu duyunca dehşetle sarsıldım tabii. Yani benim hep açıkladığım o öngörmez kaynak, görünmez ip diye açıklamaya çalıştığım şeyin kendisi İsa'ydı.

ÇOK DEFA GERİZEKALILAR GEÇİYOR ÖNÜME

Her şeyin çözümü dinde mi saklı?

Benim peşimde olduğum şey din değil, hayatın sentetik ve sentaktik yapılanması. Buna girişi ve burada kalışı, hatta buradan çıkışı dinler gösteriyor aslında. Hıristiyan Müslümanım diyordum bugüne kadar ama şimdi vaftiz olacağım ve tamamiyle bir Hıristiyan olacağım. Benimle bambaşka birisi olarak konuşmak zorunda kalabilirsiniz yakında.

Sizin yazdığınız şiirler her zaman farklı ve yeni oldu. Şiir yazarken kullandığınız yan yollar, gizli geçitler var sanki. Bunları nasıl keşfettiniz?

Şiir yoluyla keşfettim ama ne olduğu konusunda ben de cevap veremem. Şiirsel bir ses bana gizli geçitlerin var olduğunu söylüyordu, öyle yazıyordum. Ama nerede, nedir bazılarını bilirim, çoğunu bilmem.

Türkiye'deki en iyi şairlerden biri olduğunuz söylendiğinde, en iyilerden biri değil, en iyi şairim demiştiniz. Bu tür söylemler, insanları şaşırtıyor.

Niye şaşırıyorlar buna? Her gittiğim yerde olay yaptım ben. Büyük şair dediler arkamdan. Başka bir şair yoktu ki. Ben acaba büyük bir şairle karşılaşır mıyım, farklı birşey duyar mıyım diye gidiyorum farklı ülkelere ama yok. Öyle bir şey olmuyor.

Siyah Sistanbul için kitabın arka kapağında; Lale Müldür'ün sondan bir önceki şiir kitabı yazıyor. Şiir yazmayı bırakıyor musunuz gerçekten?

Çünkü şiiri otomatik yazıyorum artık. İstenilen an direkt ayağa kalkıp şiir söylüyorum. Bu da çok kolay. Şiir çok kolay olunca, insanın biraz durması lazım. Bu aşırı kolaylık, sonun getirdiği bir olay mıdır diye soruyorum kendime. Şiirimin sonunun gelip gelmediğini sorguluyorum. Sonun getirdiği bir olaysa eğer, kimse bana birşey demeden evvel onu bitirmek istiyorum. Üzücü ama ne yapayım.

Peki yazacağınız son şiir kitabı nasıl olacak?

İsa ve ailem üzerine olacak. Onu kendime saklamak istiyorum. Kendi hayatımı yaşamak istiyorum, müsaade ederseniz. Adı 'Anneye Ayetler'. Gelecek sonbahar çıkar, diye düşünüyorum.

Edebiyat dünyasında hak ettiğiniz yeri bulduğunuza inanıyor musunuz?

Asla bulduğuma inanmıyorum. Bir defa ilk önce Türk Edebiyatı'nda söz konusu olan, erkeklerin kendi kendilerini koruma içgüdüsüne son vermek lazım. Türkiye'nin en iyi kadın şairi olsan bile seni bir köşeye atıyorlar. Mesela; bir yarışmada 'en önemli şairler diye saymaya başlayıp ve Lale Müldür' diyorlar. Bu benim çok acı çektiğim bir kural. Çok defa gerizekalılar geçiyor önüme.

Çağlar Yerlikaya

Şubat 2011

Cihangir - İstanbul

İZMİR / YAKIN KİTABEVİ İMZA GÜNÜ

2011-03-11T01:20:00.005+02:00

Ailemin, sevdiğim pek çok insanın, çocukluğumun, ilkokuldan başlayarak üniversite dahil okul günlerimin, aşkla ilk karşılaşmamın, hala gülümsetebilen ve hala acıtabilen pek çok anımın olduğu İzmir'e her gidişimde, bu saydıklarım sürekli önüme çıkar. Bu yüzden İzmir'e her gidiş, benim için bir yüzleşme seansıdır aynı zamanda. Sanırım bu nedenle İzmir'e gidiş sıklığım seyrektir. Bir buçuk senelik aradan sonra gittiğim İzmir'de, pek çok duyguyu aynı anda yaşadım yine. 26 Şubat'ta yeni kitabım "Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın" üzerine, Yakın Kitabevi'nde düzenlenen imza günü sayesinde, yaşadığım o pek çok duygunun arasından öne çıkan, mutluluk oldu. Kitap imzalarken, hayalleri ile çıkış yolunu arayan o çocuğu gördüm sık sık...Ve bu yüzden yine gülümsedim... Teşekkür etmeyi unutmadım değil mi hayat???

Çağlar Yerlikaya

Alsancak - İzmir

Şubat 2011

"FİŞİNİ SEN Mİ ÇEKTİN RÜYALARIMIN" HAKKINDA

2011-03-11T01:02:00.006+02:00

Gençler / Kürşad Kahramanoğlu BirGün Gazetesi 09.03.2011

Geçtiğimiz Cumartesi, Çağlar Yerlikaya ile Umay Umay’ın yaptığı röportajı bir an önce okuyabilmek için üniversitedeki dersim biter bitmez, gazete bayisine koştum. Çağlar’ın yeni çıkan kitabı “Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın”ı okumuş ve beğenmiştim, ama Umay’ın uzun zamandır sesi soluğu çıkmıyordu. Basında uzun bir eksiklikten sonra ilk defa sözünü okuyacağımız Umay’ın, Çağlar’la nasıl bir röportaj yapacağını doğrusu merek ediyordum.
Devamını okumak için;
http://www.birgun.net/writer_index.php?category_code=1186995487&news_code=1299674165&year=2011&month=03&day=09

7/24 kitaplık / A. Sami Özbudak Hafta Sonu Dergisi 01.03.2011

Kitap okumayı sevmeyenleri bile mest edecek bir kitaptan bahsetmek istiyorum. Çağlar Yerlikaya’nın yazdığı ‘Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın?’ bana çok keyif verdi. Kitabı yanımda taşıyorum, gözümü kapatıp bir sayfa seçiyorum ve okuyorum. İyi geliyor! Yaptığımı yapın size de iyi gelecek.

Ece Dorsay / BirGün Gazetesi Pazar Eki 27.02.2011

Gökkuşağı kitaplardan merak ettiğim bir diğeri Çağlar Yerlikaya’nın kitabı. Fotoğrafları Umay umay çekmiş. Kitabın ismi hoş : Fişini Sen mi Çektin Rüyalarımın?

Sokak Yetmezliğinden Ölen Kalbe Uzanan Uyku

2011-03-08T14:17:00.005+02:00

Röportaj: Didem Peker Kaos G&L Mart - Nisan

İlk kitabı “Sevişen Çocuklar Matinesi”nden sonra Kaos GL ve Sabah Gazetesi’nde yaptığı ropörtajlarla dikkat çeken ve “Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın” adlı yeni kitabı Liman Yayınları tarafından yayımlanan Çağlar Yerlikaya ile matineden suareye giden yerde durduk.
Gürültüsüz bir kitap, sessiz bir sarsımla herkes çukuruna… Yalnızlıkla yaptığı her şey için bir özür borçlu yazar. Kırılma noktası okuyucuya göre değişecektir ancak okuduktan sonra uyuyabilmek için dilek tutmak zorunda kalınabilir. Beyoğlu bir gece uyuyakalıyor; sayıkladıkları, rüyasının fi şi çekilene dek kayıt altında. Tek kişilik bir uykuda, çift kişilik rüyalar için gündüzden arttırıp geceyle anlaşmalı uyuyor. 1992 yapımı bir Yavuz TURGUL senaryosuna uğratarak “Gölge Oyunu” fi lminden bir soruyu getiriyor aklıma: İki insan aynı rüyayı görebilir mi? “Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın”, faili meçhul bir çatı katından, sokak yetmezliğinden ölen kalbe uzanan bir uyku…

İlk kitabın “Sevişen Çocuklar Matinesi”nden üç yıl sonra “Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın” gibi ürpertici bir soruyla okuyucuyu karşılıyorsun. Kitap, uyurken gördüklerin gibi…

Geçici ölüm hali denen uykuyla çok uzağa kaçabileceğimi sanmıştım. Oysa gözümü kapatana kadar yaşadığım her şey daha görkemli bir biçimde vizyona girdi rüyalarımda. Uykum, karşımdakinin rüyasına bile sızabilecek ve ona, gördüğü rüyayı anlatabilecek kadar derindi. Her uyandığımda sanki aradan yıllar geçiyordu ama o hep oradaydı. Bu defa gerçeğe şüpheyle yaklaştım. Gerçek hayatın ve rüyaların sadece korku filmlerinde karışmadığını anladığımda, gördüğüm her şeyi yazmaya başladım. Rüya içinde rüya… Teknik bir arıza olan, gerçekler miydi yoksa?

Kitap, kapak fotoğrafınla başlıyor. Umay Umay’ın çektiği fotoğraf, sayfalar henüz çevrilmemişken kitabı gösteren bir ayna. Fotoğraftaki de sensin, bir gece resmi gibi…

Duygularını sese, söze ve görüntüye dönüştürme konusunda çok başarılı ve çok önemli bir sanatçı Umay. Müzikten ve edebiyattan sonra fotoğrafta da kendi dünyasını yarattı. New York, Rusya ve Fransa’daki çok önemli sanat dergileri, kapaklarında Umay’ın çektiği fotoğrafl ara yer verdiler. Fotoğrafl arına baktıktan kısa bir süre sonra, o fotoğrafa gizlenmiş en az üç şiire rastlıyorsunuz.Hem yeni kitabımın hem de ilk kitabımın yeni baskısının kapaklarında onun çektiği fotoğrafl arın olması, sözcüklerimin başına gelen en güzel şeydir. Çektiği fotoğrafl a, kitabı özetledi adeta. Ve beni rüyalarıma geri gönderdi…

İlk kitabını Umay Umay’a ithaf etmiştin. “Ölünceye dek seni seveceğimi sanmıştım baba ama âşık oldum’ diyen kalem, popüler kültürden müzik doğurmayan kalp ve hiçbir zaman apolitik olmayan sessizlik senin bu kadar yanındayken, kendini çok özel hissetmelisin…

Umay benim başucumda atan bir kalp. Çok derin ve özel bir ilişkimiz var. Beyoğlu’nda el ele yürüyoruz, birbirimize mektuplar yazıyoruz, gece 12’den sonra kahve içmeye gidiyoruz. Kalplerimizde olup bitenlerden konuşuyoruz; ben ona sevgilimi anlatıyorum. Sonra o bir sözcük çıkartıp avucuma bırakıyor, susuyoruz…

Kitapta, ya hayatın karşısına güzel çıkmak isteyen ya da hayata bugün uğrayamayacağını bildiren birisi var. Bu sıkı bağ için nereden yer ayırttın?

Hayattaysam, yerimi en ön koltuktan ayırtıyorum. Böylece üzerinde ilerlediğim hayatı ve hayatın hangi duygusuna daha çok yaklaşabildiğimi, aşka ya da yalnızlığa kaç km kaldığını gösteren tabelaları görebiliyorum. En ön koltuğa sahip olmak için de, hayatın karşısına korkusuzluğumla ve gülümseyişimle -yani en güzel halimle- çıkmam gerektiğini biliyorum. Aksi takdirde muavin gelip yanlış yerde oturduğum ve arka koltuklardan birine geçmem gerektiği konusunda beni uyarır. Eğer hayatta olmadığımı hissediyorsam ya da olmamayı tercih ediyorsam da, arka koltukta bile oturmak istemiyorum. Saklanmak yerine yok olmak daha doğru geliyor bana. Saklanmak, oyun oynamaktan ve “beni bulun” diye bağırmaktan başka birşey değildir.

Fotoğraf: Tijen Burultay

Bir kaydı izletirken, istediğin yerde durdurup sokağa çıkıyorsun gibi. Sokaktayken tuzlambalarını kırıyorsun okurun.Fren sesi evde midir en çok?

Evin içinde dilediğince sevişebilirsin, ağlayabilirsin, kavga edebilirsin ama o kadar… Eğer koşmaya kalkarsan, mutlaka bir kapıya ya da bir fotoğrafa çarparsın. Bir evin her yerinde sana ait ve seni durduracak bir hikâye hazır bulunur. Ama sokak öyle değil. Sokakta hız limitlerini aşabilirsin; yüzünü yansıtan bir vitrine rastlamadığın sürece çarptığın hep başkasıdır. Eski sevgilini öptüğün sokak lambasının altında, 2 ay sonra düğmelerini çözeceğin adamın ya da kadının koluna değip geçebilirsin. Sokağın sürprizi çoktur; bu yüzden ayağını gazdan çekmek istemezsin.

Kitapta, seçilmemiş yalnızlık esansını, bileklerine sürmüş koklatıyorsun kendine. Bu yalnızlık, kendi öksürüğünü, beklediğin kişinin ayak sesine dönüştürecek kadar tehlikeli mi?

Posta kutusunda gördüğünde seni çok sevindiren mektubun, aslında 2 gün önce senin tarafından yazılıp oraya bırakılmış olması kadar tehlikeli. Bir şeyin bittiğini kabullenmediğin zaman, şizofren bir sürece girmen kaçınılmaz oluyor. Kendini, onun geri geldiğine ya da hiç gitmediğine inandırıyorsun. Seçimin olmayan yalnızlıkla başa çıkmanın en korkutucu yolu bu… Ama eninde sonunda biri, seni gerçekle yüzleştirir. Gitmedi, öyle mi? Peki ayakkabıları nerede?

“Annenin yaptığı kurabiyelerin, ellerinde ufalanışını özlemek;baban tekrar saçlarını yana doğru tarasa, yakışıklı ve mutlu bir çocuk olarak sokağa dönmek” çocuklukla vedalaşmadan mı ayrılmalı?

Veda ederek ya da etmeyerek, sonunda mutlaka ayrılmak gerekiyor mu? Çocukluğumun elini bir gün bile bırakmadım. Çocukluk günlerine sürekli dönen pek çok kişinin aksine, çok mutlu bir çocukluğum oldu benim. Eğer mutsuz bir çocukluğum olsaydı, büyümek hoşuma giderdi ve yaşlanmak için elimden geleni yapardım. Ama öyle değil. Bu yüzden üfl ediğim mum sayısı arttıkça, çocukluğumdan uzaklaştığımı hissetmek beni mutsuz kılıyor. Artık içine sığmadığım için üzerimden çıkarmak zorunda kaldığım ve bir daha asla giyemeyeceğimi bildiğim ancak hala dolabımda sakladığım bir kazak. O döneme ait özlediğim ve unutmadığım her şey, o kazağın renkli desenleri…

“Sokağın soluna döndün. Bir travesti, korkularıyla saklambaç oynuyor. Hayatı ondan saklamak isteyen herkes kaybolsun istiyor. Elini duvara dayayıp, çocukluğuna kadar bağırarak sayacak birazdan...” Yok sayarak cezalandıran zihniyet çoğalıyor. Yargı mekanizması insan, nasıl vazgeçecek ötekileştirmekten?

Sadece yok sayan değil, yok etmeye çalışan zihniyet de çoğalıyor. Bu tehlikenin farkına varmamak için ellerinden gelen her şeyi yapmaya hazırlar. Çocukluğumuzdan itibaren heteroseksüel olmamız konusunda bizi şartlayan öğretiler ile büyütülüyoruz. Küçükken okutulan masallarda bile, aşkın sadece prensler ve prensesler arasında olduğuna inandırmaya çalışılıyor. Prensesseniz, bir kurbağayı bile öpebilirsiniz ama başka bir prensesi öpmeniz söz konusu bile olamaz. Peter Pan’ın gey bir çocuk olabileceğini kimse aklına getirmek istemez. İnsanlardaki, başkalarının hayatına karışma cüretini hiçbir zaman anlayamayacağım. Bir insan fi ziksel ve duygusal olarak karşı cinsine de ilgi duyabilir, kendi cinsine de. Bir insan fi ziksel olarak sahip olduğu cinsiyetten rahatsız olup onu değiştirmek isteyebilir ya da bundan memnun olarak hayatına öyle devam edebilir. Bu tamamen kişinin kendisine ait bir durum ve karar… Başkalarını ya da yasaları asla ilgilendirmez. İnsanlar başkalarının kararlarına saygı duymak, yasalar da bütün insanları eşit bir şekilde korumak zorundadır. Homofobinin okuyarak, sorgulayarak ve empati kurarak tedavi edilebilir bir hastalık olduğunu düşünüyorum. Ve her şeyden önemlisi, iyi bir kalbe sahip olmak gerek. Sokakta kavga eden iki erkekten değil de, el ele tutuşan iki erkekten rahatsız olan insanların buna sahip olmadığı kesin.

Fotoğraf: Umay Umay

17 yıldır yayımcılık yaşamını sürdüren ve 3 yılı aşkın süredir yaptığın röportajlar ve yazdığın yazılarla yer aldığın Kaos GL, senin yaşamının neresinde?

Kaos GL’yi yıllardır takip ediyordum. Karşılıklı buluşmamız ise, sevgili Kürşad Kahramanoğlu aracılığıyla “Sevişen Çocuklar Matinesi” kitabım üzerine Uğur Yüksel ile yaptığımız güzel bir röportaj sayesinde gerçekleşti. Daha sonra yavaş yavaş Kaos GL’nin –başta Ali Erol olmak üzere- bütün yaratıcıları ile tanıştım. Var olduğu günden bu yana homofobi başta olmak üzere her türlü ayrımcılıkla çok güçlü bir şekilde mücadele eden ve hiçbirimizi yalnız bırakmayan Kaos’a, kendi payıma düşen vefa borcumu ödemek için uzun zamandır kalbimden geleni yapmaya çalışıyorum. Gurur duyduğum Kaos GL’nin varlığı, bu ülke için son derece önemli. Bu yüzden başta LGBTT bireyler olmak üzere herkesin, herhangi bir ayrımcılık söz konusu olduğunda korkusuzca sesini yükselten ve “öteki”leştirenlere sahip çıkan Kaos GL’ye ve diğer derneklere maddi & manevi destek olması gerekiyor.

Yazı alanında başka çalışmaların da var. Biraz bahsedebilir miyiz?

Bir süredir üzerinde çalıştığım bir senaryo çalışması ve benim için çok değerli olan Deniz Türkali ile birlikte hayata geçireceğimiz bir tiyatro oyunu projesi var. Her ikisi de beni çok heyecanlandırıyor. Gerçekleştiğinde, hikâye anlatmayı çok seven ve bunu yaparken de genelde görüntülerin aktığı bir anlatım biçimini seçen biri olarak, kalbim biraz daha parlayacak.

Galata’da bir çatı katından attığın çocukla başlayan bir mektup var kitabında. Hafızanın küçülme vaktinde dahi İstanbul diyorsun… Aşk mı İstanbul?

Her zaman söylediğim gibi, ilk görüşte aşka İstanbul’u gördüğüm zaman inandım. Dört yıla yakın süredir İstanbul’da yaşıyorum; burada doğmadım ama burada ölmek istiyorum. Evim de, kalbim de Beyoğlu’nda… Cihangir, İstiklal Caddesi, Tünel ve Galata en çok nefes aldığım yerler. Bu alanların dışına çıkmayı da genelde tercih etmiyorum. Beyoğlu, sevişmekten ve sokaklarına girip çıkmaktan asla vazgeçemeyeceğim bir aşk benim için…

Adımını her attığında, aşk seninle birlikte mi geliyor?

Evet, kalbimle nefes alıyorum ve aşk hep benimle, Didem. Evet, sevgilime çok aşığım. Ve rüyalarımın fi şini sadece o çekebilir.

Şubat 2011

İzmir - İstanbul

The Boy Who Cut His Wings

2011-03-08T14:07:00.004+02:00

Fotoğraf: Umay Umay

'Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın' adlı kitabımın fotoğraflarının çekildiği günden; Umay ile...Gizli katta hem de...

Cihangir - İstanbul

Ocak 2011

NAZLI ERAY İLE RÖPORTAJ

2011-03-04T00:30:00.004+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Sabah Kitap 27.01.2011

Nazlı Eray yıllardır, elindeki gerçekleri düşleriyle süslediği kitaplarıyla, okuyucuyu hayatın ortasında kurduğu düş bahçesinde yürüyüşe çıkarttı. Yazar, bu defa kendi anılarından oluşan ve anlatımıyla büyülediği dünyasının kapısını aralamış. Aralamış diyorum, çünkü ilk aşkı Ege, ikinci evliliği Metin And ve Ankara Gülhane Hastanesi'nde geçirdiği günler diye üç bölüme ayırdığı hayatında, şimdilik anlatmadığı pek çok anısı saklandıkları yerde bekliyor. Tozlu Altın Kafes; iki şehir ve iki adam arasında gidip gelen ve onların Eray'ın kalbinde bıraktığı derin izlerin yansıması.Yıllar önce ilk aşkın acısıyla terk ettiği ve eksiklerine rağmen yeniden bulmayı başardığı İstanbul'da rüya gibi bir mekanda buluştuğumuz Nazlı Eray, geçmişine ve ait olduğu şehre geri dönmekten oldukça mutlu...

Yazdığınız pek çok kitaptan sonra, anılarınızı yazma vakti geldiğine nasıl karar verdiniz?

Tozlu Altın Kafes'i yazmaya başladığımda, bir anı kitabı olarak düşünmemiştim. Kitabı, Budapeşte'ye giderken uçakta yazmaya başladım. Ve kitapta, İstanbul'un çok hakim olduğunu fark ettim. Sonra yavaş yavaş anılar dökülmeye başladı. O zaman kitabı, otobiyografi kitabı yapmaya karar verdim.

Kitabınızın giriş yazısında, kitabı yazarken bazı anılarınızın saklandığını ve onları zorlamadığınızı söylemişsiniz. Otobiyografik bir kitap için, bütünlüğü bozulur tedirginliği duydunuz mu?

Hayır! Hiçbir tedirginlik duymadım. Onlar saklandılar, bir perdenin arkasındalar. Kimisi galakside kaybolan yıldızlar gibi tamamen kararmış. Onlar sonsuza kadar öyle kalabilir. Geçmişin çok acımasız bir şekilde, bir takım şeylerin üzerine çok kalın tozlar attığını da gördüm.Halbuki beni öyle bir etkilemiş ki bir hançer gibi kalbime saplanmış. Ben o hançeri çıkaramamışım. Ama hançerin nedenini unutmuşum. Hayat bu galiba. Kalbinde bir kabukla yaşıyorsun.

Ve kitabınızda o kabuğu, kanamasını göze alarak kaldırmışsınız...

Doğru! Kanamasını da göze aldım. İlk aşkımda, ikinci evliliğimde ve eski Gülhane Hastanesi'nde geçen o zamanların kabuğunu kaldırdım. Bundan memnunum.

KİTABIN FONUNDA SELDA BAĞCAN SÖYLÜYOR

60'lı yıllar ilk aşkınız Ege, 70'li yıllar Ankara Gülhane Hastanesi, 90'lı yıllar Prof. Metin And ile olan evliliğiniz... Okuyucu için tarayıp bir saç örgüsü gibi ördüğünüzü belirtiyorsunuz.

Saç örgüsü gibi ördüm. İlk aşk Ege; Kalamış günleri, o müthiş dünyanın birden renklenmesi, sonrasındaki düş kırıklığı, şehri bırakıp kaçma isteğim. Sonra Ankara'nın beni kendine çekişi, orada kaderin oyunları, hastanede geçen iki buçuk yıl. Prof. Metin And yani Yaşlı Ejder ile olan evliliğim. Bütün bunları bir saç örgüsü şekline sokayım ve fonda Selda Bağcan'ın Gesi Bağları olsun istedim. Kitabı Selda Bağcan'a da yolladım, inşallah okur. Çünkü o yanık sesin, benim hayatımda çok önemli bir yeri var. Hastanede yarı ayık bir vaziyetteyken, o şarkı çaldığı zaman bu dünyada olduğumu ve hayatla bağım olduğunu hissediyordum.

Yıllar önce terk ettiğiniz İstanbul'u, büyük bir heyecanla yeniden bulmuşsunuz. Değişen o kadar mekâna, artık hayatta olmadıklarından dolayı içinde yaşamayan sevdiklerinize rağmen, bir şehri yeniden bulmayı nasıl başardınız?

Eksilen kişiler tabii çok hüzün verici ve çok acı. Tabii bir geç kalmışlık da var. Onlar buradayken de gelebilirdim. Onlara şimdiye kadar hiç söylemediğim şeyleri söyleyebilirdim. Onlardan hiç duymadığım şeyleri duyabilirdim. Ama onların pek çoğu şehirle birlikte, o şehrin bir parçası, toprağı olup selvilerin arasına karışıp gitmişler. Fakat ben geri geldim ve şehre girdim. Muazzam bir duygu.Hayatı yeniden yaşamak, yeniden 17 yaşına gelmek gibi. Ve sokaklarda, Beyoğu'nda, İstiklal'de,başka yerlerde koşarak, kendi izlerini, kendi hayatını arıyorsun. Eskiden baktığın pencereleri bulmaya çalışıyorsun. Aynalara bakıyorsun, aynı yüzü görmüyorsun ama ona benzeyen bir yüz sana bakıyor. Eski bir müzik duyuyorsun. Aslında çok birşey değişmemiş. O şehrin alt kısımlarına girdiğin zaman onu buluyorsun. Çok büyük bir mutluluk.

KENTLER BENİM İÇİMDE BİR TUTKU

Kitapta yoğun bir biçimde İstanbul ve Ankara'yı mukayese etmişsiniz...

İstanbul dişi bir şehir. Gece bütün takılarını takan, bütün parfümlerini süren, eteklerinde laleler olan sultan gibi bir şehir. Ankara da kız kurusu. Bozkırın ortasında seni üşütür, ciğerine kadar soğuk işler ama hiçbir şey olmaz. Kafanı dinlersin, 'aman hayat bu' deyip evine gider, uyursun. Bodrum'u da çok seviyorum.Ben de, kentler bir tutku. En başta İstanbul geliyor.

Kitap otobiyografik bir roman olmasına rağmen önceki kitaplarınızdaki gibi masalsı bir tad var. Bu üslubu, gerçeklerin zorluğundan sıyrılmak için bir yol olarak mı seçtiniz?

Bunu bilerek yapmıyorum. Yazı böyle düşüyor. Bu kitapta, masalsı bir hava olduğunu fark etmemiştim. Bu kitabı, diğer kitaplarımın yanında gayet katı, gerçekçi, içinde hiç düşsel birşey olmayan bir kitap olarak nitelendiriyordum.Kitapta dedikodular, öfkeler, kabullenmeler ve ağlamalar var.

Kitap aracılığı ile ilk aşkınız Ege ve eski eşiniz Metin And ile tekrar buluşmak size ne hissettirdi?

Müthiş bir şey. O anıları yazarken, bütün o günleri yaşadım tekrar. İkisinde de, anı defteri vardı elimde. Sanki o günlere döndüm. Metin And ile olan o heyecanlar, o kavgalarda duyduğum acı, o ev, evin içinde duyduğum boğuntu, evden dışarı kaçışım ve o evin artık olmaması bana çok büyük acı verdi.

BİR RÜYAYI YORUMLAMAK GİBİ

Marilyn Monroe'dan Stalin'e pek çok ünlü kişinin başkahramanı olduğu kitaplarınız öncesinde, bu kişiler hakkında çok ciddi araştırmalar yapıyorsunuz. Anılarınızı yazarken, sizi geçmişe götürecek bir araştırma yapmak nasıldı?

Çok enterasan. Çünkü kendi derinliklerine gidiyorsun. Hipnoz gibi, bir rüyayı yorumlamak gibi birşey. Bütün rüyaları deşmek, bütün yaşadıklarını yeniden satır satır hatırlamak çok sarsıcı ve enteresan.

Tozlu Altın Kafes'te, bir bölümünü yazdığınız anılarınızın, saklanan kısımlarını yazacağınız başka bir kitap olacak mı?

Bundan sonraki kitapta çıkar herhalde. Tam bilmiyorum, bir plan yapmadım. Bir yere giderken, bir cümle ile başlayabilirler. Ben o anılar için de bir örgü hazırlayacağım. Onlar çok neşeli olabilir, dünya seyahat anılarım olabilir. İçine bir parça çocukluğumu da koyabilirim. Beyoğlun'da, İnci Pastanesi'nde bir profitrol yediğim zaman onyedi yaşıma dönüyorum. Bu, 'hayattayım ve yaşıyorum' demektir. Ve yaşadığım sürece de yazmaya devam edeceğim.

Çağlar Yerlikaya

Tünel - İstanbul

Ocak 2011

İLK İMZA GÜNÜ YARIN İZMİR'DE

2011-02-25T15:51:00.003+02:00

26 Şubat Cumartesi saat: 17:30 - 19:30
Yakın Kitabevi / İZMİR

'Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın' adlı yeni kitabımı imzalamak için yarın saat: 17.30 - 19.30 arasında Yakın Kitabevi'nde olacağım...

YAKIN KİTABEVİ ALSANCAK-İZMİR
KIBRIS ŞEHİTLERİ CADDESİ 104/A
ALSANCAK-İZMİR

"FİŞİNİ SEN Mİ ÇEKTİN RÜYALARIMIN"

2011-02-18T16:01:00.004+02:00

Kapak Fotoğrafı: Umay Umay

1. Baskı Şubat 2011
Liman Yayınları

Üzerinde gidip geldiğim şehri ve şehrin bütün meleklerini gülümsetiyorum bu gece. Kanatlarım biraz daha büyüyor, içine girip çıktıkça İstanbul'un. Bekle Beyoğlu, biraz daha bekle. Bu gece her şeye geç kalmak istiyorum. Önce sen boşal. Kimse yokken içinde, sevgilimle el ele yürümek istiyorum üzerinde.

SEVDANIN HİÇ BİTMEYEN VURUŞU AYSEL GÜREL

2011-02-17T01:03:00.008+02:00

Yazı: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 12.02.2011

Yüreğimizdeki fırtınası dinmedi hala, sözüyle hayat bulan şarkıları dinledikçe de dinmeyecek. Onu özledikçe, ‘İstanbul Hatırası’ şarkısındaki gibi ‘bir hayat daha olmalıydı’ diyor insan. 17 Şubat’ta zamansız bir mekana gidişinin 3. yılını dolduran Aysel Gürel; bestelenmeye devam eden sözleriyle ve yüreğinin ateşiyle yıldızları tek tek yakıp, içimizi aydınlatıyor hala…

İsminin başına ‘deli’ sıfatı konduğu zaman, istediği her şeyi söyleme özgürlüğüne sahip olacağını anlayacak kadar akıllı bir kadındı o. Ağır başlı ve uslu gözükmek için çaba sarf eden insanlara, mutluluğu nasıl ıskaladıklarını her defasında hatırlatıyordu varlığıyla. İçinden geldiği haliyle yaşayamayan herkes; onun hayata karşı çıkışlarına ve aşka sahip duruşlarına özendi kuşkusuz. Aklına gelip bir çırpıda söylediği her şey, ince düşünülmüş, oldukça derin ve anlamlıydı. Olaylar karşısındaki itirazları bile bir başkaydı. Sözlerini, sesine emanet ettiği Sezen Aksu’nun dediği gibi; kibirsiz bir muhalifti. Hep doğruyu söyleyen ama hiç kalp kırmayan, muhalif olurken kimseyi incitmeyen bir kadın. Sanatla olan ilişkisi, oldukça entellektüel olan ailesi sayesinde çok erken yaşta başlamış. Yarattığı eserler ile doğduğu evde bulunan 2000 ciltlik kütüphane başta olmak üzere, sanat yaşamına ilk adımını attığı Trabzon Halk Evi’nin ve mezun olduğu İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Sanat Tarihi bölümünün hakkını fazlasıyla verdi kesinlikle. Pek çok tiyatro oyununda ve sinema filminde oynadı. Yaşadığı hayata ve yazdığı şarkılara baktığınızda, hayatın bütün duraklarında inip gezdiğini, hayatın bütün duvarlarını sözcükleri ile süslediğini görürsünüz. Anadolu’ya gittiğinde karşılaştığı ve evlendirileceğini öğrendiği çocuk Ünzile ile köyün son çitini yıkar geçer, çünkü inanmaz hayatın orada bittiğine. Bir başka şarkıda ise; her şey gibi güzelliğin de bedeli olduğu konusunda uyarır üzüm buğusu gibi Firuze’yi. Torunu Söz Ar, belki de bu yüzden ‘sen her kadın oldun Aysel’im’ der. Onu tanıyan herkes, Aysel Gürel’in ‘ben kadınların bilinçaltıyım’ derken, ne kadar haklı olduğunu anlıyor. İkinci çocuğuna hamileyken boşanmayı ve iki küçük kızıyla birlikte yoluna devam etmeyi göze alacak kadar hayatının, kadınların duygularını bastırmak zorunda kaldığı bir toplumda dilediğince aşktan ve cinsellikten konuşabilecek kadar hislerinin arkasında oldu her zaman. Çok yakın dostu olan müzisyen Garo Mafyan onun için; ‘kadınlara, kadın olmayı öğretmeye çalıştı’ diye boşuna dememişti.

Gelin misali süslediği gençliğini sandığa kaldırıp, kızları Müjde Ar ve Mehtap Ar’ı yokluk içinde büyüttüğü günlerde; kimsenin hakkı geçmesin diye peyniri cetvelle ölçüp üçe bölen, sonra kendine düşen parçayı ertesi gün tekrar üçe bölen bir anne. Sahip olduğu vicdan ve adalet duygusu, vefatından bir gün önce ‘yarın emekli maaşını çekmeye gideriz’ diyen kızı Müjde Ar’a, ‘ ben ölüyorum, devleti kandıramam’ diyecek kadar peşini bırakmamış hiç. Çoğu kişinin ‘çöp ev’ olarak görmeyi tercih ettiği evi; her anısını sakladığı, hiçbir şeyi atmaya kıyamadığı yaşantısının ne kadar dolu olduğunu gösteriyordu aslında. Pazarcısının bile hastaneye ziyaretine gidip ‘sana birşey olmasın’ diye başında ağladığı kadar çok sevilen ve çok seven bir kadın. Oturduğu apartmana böcek ilacı yaptırmak isteyen komşularına; ‘Böcekler bu dünyanın gerçek sahipleridir. Onları öldüren katildir’ diye kızması, bir karıncayı bile incitemeyeceğinin en güzel kanıtıdır.

Bitmeyen kavgası ve sevdasıyla, pek çok başarılı albümün, sinema filmi ve dizi müziklerinin sözü oldu.Türk Pop Müziği’nde çoğu hit olan binin üzerinde şarkının söz yazarı olan Aysel Gürel, ‘Abone’ ve ‘Hadi Bakalım’ şarkıları ile yeniden patlamasına sebep olduğu Türk Pop Müziği tarihinde; müzik eleştirmeni Naim Dilmener’in ifadesiyle ‘bir ihtilalci’ olarak yerini aldı. Onun sözleri içimizdeki heyecanı çoğaltmaya ya da kalbimizdeki ağrıları azaltmaya yardımcı oldu her zaman. Asırlardan uzanıp, biraz terk edilmiş, biraz küskün çocukların elini tuttu. Çünkü, öfke ile beslenen çocukların yalnız olduğunu bilecek kadar hassastı kalbi.
7 Şubat 1929’da onu armağan eden hayat, ne yazık ki 17 Şubat 2008’de ona ölüm yazdı ve Aysel Gürel’i sonsuza aldı. Cenazesinde tabutunun üzerinde duran rengarenk perukları,otrişleri ve gözlükleri ile tıpkı hayat gibi ölümü de renklendirdi. Erken bir vedaydı bu, gidişi 50 yıl sonra gerçekleşseydi bile hep erken olacaktı. Müjde Ar’ın dediği gibi “Aysel’e hiç yaşlı denir miydi”. Gencecik gidişi, bir yaz güneşi gibi eritti kalbimizi.
Ne kadar özlesek de, ne kadar yok desek de Aysel Gürel, yazdığı şarkılar ve gidişinin ardından bestelenmeye devam eden sözleriyle bizimle olmaya devam ediyor.Tarkan’ın son albümünde bestelediği şarkı sözüyle adeta saygı duruşunda bulunduğu Aysel Gürel, bir kez daha yüreğimizdeki zincirleri kırmayı başardı. Funda Arar’ın yeni çıkardığı albümünde de sözleri bulunan Aysel’imiz, bestelenmemiş bir valiz dolusu sözü ile bizimle yine yeniden buluşmayı beklemekte. Sanki hala ‘aşka ölümden dönmesini söylüyor, sanki hala ucu yanmış bir resimden, küçük bir kız çocuğu gibi soruyor; Yağmuru kim döküyor?

Çağlar Yerlikaya

Şubat 2011

Beyoğlu - İstanbul

'FİŞİNİ SEN Mİ ÇEKTİN RÜYALARIMIN'

2011-02-10T21:18:00.004+02:00

Kapak Fotoğrafı: Umay Umay

İkinci kitabım 'Fişini Sen Mi Çektin Rüyalarımın', 14 Şubat Pazartesi gününden itibaren kitapçılardaki yerini alacak.

Kitabın kapak fotoğrafları, kalbimde çok özel bir yere sahip olan Umay Umay'a ait.

Çağlar Yerlikaya

Şubat 2011

Beyoğlu - İstanbul

"SEVİŞEN ÇOCUKLAR MATİNESİ" YENİ BASKISI İLE KİTAPÇILARDA

2011-02-10T20:59:00.008+02:00

Kapak Fotoğrafı: Umay Umay

Aralık 2007 yılından yayımlanan 'Sevişen Çocuklar Matinesi', Umay Umay'ın çektiği kapak fotoğrafının yer aldığı 2. baskısı ile 14 Şubat Pazartesi gününden itibaren kitapçılarda...

Uykudan uyanmamış bir Beyoğlu sabahı. Çocuk,seviştiği bedeni bırakıp gitmeyi öğrenmiştir artık. Gece içki parası bulamayan kediler uyanıktır, bir de hediye edildiği kızın kaprisleri yüzünden yere fırlatılmış bir demet papatya.
Beyoğlu’nda bu saatte eşinden erken boşanmışlar ve sevgilisinden erken boşalmışlar gezer. Beyoğlu’nda pazar sabahı bütün gazetelerin tirajı düşer. Çünkü Beyoğlu için Cumartesi’den sonra Pazartesi gelir...

ŞEBNEM BOZOKLU İle Röportaj

2011-02-03T01:53:00.012+02:00

Türkiye'de sanata farklı bir bakış açısı kazandıran DOT Tiyatrosu, 1998 yapımı sinema filminden uyarlanan yeni oyunu Festen (Kutlama) ile seyirciyi, etkisinden uzun süre çıkamayacağı bir performansla daha buluşturuyor. Oyunda rol alan Şebnem Bozoklu'yu izlerken, aklınıza bir an olsun bile Canım Ailem dizisinin 'Meliha'sı gelmiyor. Yeni rolüyle hemen bütünleşen Bozoklu'yu izlerken gördüğünüz şey; ailesindeki sırlar açıldıkça huzuru kaçan, huzuru kaçtıkça ağlayıp makyajı akan Helene.

DOT'un sahneledeği her oyun gibi Festen'de oldukça sert ve etkisi güçlü olan bir oyun. Bu oyunda, size 'mutlaka oynamalıyım' dedirten şey ne oldu?

Murat (Daltaban), bana telefon edip oyunu anlattığında çok heyecanlandım. Hem anlattığı oyun hem bana düşündüğü karakter, bir anda kalbime bıçaklar sapladı. Bazen o etkiyi, oyun metnini ya da senaryoyu okumadan bile hissedersin. Hemen oyunun tekstini okudum ve 'Evet, bunu kesinlikle yapacağım' dedim. Yakın dönemde filmini de seyretmiştim. Film, çok etkileyici. 'Dogma' filmlerinin ilki. Fakat oyunu okuduğumda, oyundan daha fazla etkilendiğimi hatırlıyorum. Oyunun çok sağlam bir kurgusu var. İlerleyişi, sahnelerin açılışı, bütün tokatların bir bir seyircinin yüzüne çarpılması ve o yüksek final çok etkileyiciydi.

Canım Ailem dizisindeki samimi ve cana yakın 'Adanalı Meliha' karakterinden sonra bağımlılıkları ve sorunları olan Helene'e geçiş yapmak zor oldu mu?

Zaten tam da bu yüzden, oyuncu olmak çok keyifli. Önüne hangi sezon, neyin çıkacağını bilmiyorsun. Gelen senaryolardaki ya da oyun metinlerindeki senin için düşünülmüş karakterler, sana uzak da olabiliyor, yakın da. Olacağım kişiyi seçme ve onu üzerime giyme süreci çok büyülü bir şey.

Bambaşka bir rolle seyircinin karşısına çıktığınız bu oyun, çok bütünleştiğiniz Meliha rolünün üzerinize yapışmasını engellemek için iyi bir deneyim olmuştur size?

Oyunu sen de izledin, biliyorsun. Helene'i oynamak, bence bir oyuncu için çok önemli bir deneyim. Dizideki rolüm de öyleydi, bir sınavdı benim için. En iyisini yapmaya çalıştım, birbirine benzeyecekler mi diye, bir kaygım olmadı. İki kadın da farklı. Rollere çalışmak için kendi içine döndüğün zaman, bu rollerin seni vuran noktalarının çok farklı olduğunu görüyorsun.

Oyun, ensest üzerinden ırkçılık, otorite ve ikiyüzlülük gibi pek çok konuyu güçlü bir şekilde eleştiriyor. Sizin için oyunda, eleştirilmesi gereken en önemli unsur ne?

Önde bir aile hikayesi var. Fakat bu bir kabuk. Seyirci; kabuğu yırtıp yaranın içine girdikçe, esas kanayan kısmın aslında ırkçılık, faşizm, otorite, Avrupa Burjuvazisi ve her şeyin pırıl pırıl gözüktüğü atmosferin aşağısında kaynayan pis sular olduğunu görüyor. Benim için bu oyunun tartıştığı en önemli şey; suç ve suça ortak olma kavramı. Suçu işleyen kadar, suçun işlendiğini bilip susan da benim için daha çok suçlu. Benim oynadığım karakter de, en çok bu yuvarlağın içinde.

Mutlu bir aileye sahip olduğunuzu her fırsatta söylüyorsunuz. Bu oyundan sonra aileye bakış açınız değişti mi?

Evet, çok mutlu bir ailem var. Şanslı olduğumu söyleyebilirim. Ama hiçbir zaman dünyaya, kendi ailemin Alice Harikalar Diyarı'ndan bakmadım. Hep kendi etrafımdaki ve dünyadaki başka ailelerin durumunun farkındaydım. Aileye bakışım, bu oyundan çok önce değişmişti zaten. Gazete okuyorsan, film seyrediyorsan bir şekilde haberin oluyor. Aileye bakışım çok da standart değildir. Çocukluğumuzdan beri, bize hep söylenen, öğretilen bazı cümleler var. 'Aile kutsaldır' lafı, bunlardan bir tanesi. Aile kutsaldır; eğer gerçekten her şey olması gerektiği gibi işliyorsa ama oyundaki aile tabii ki kutsal değil. O ailenin varlığı bile hata. O aileyi, dinamitle patlatmak istiyorum.

Canım Ailem dizisinden sonra pek çok teklif gelmiş olmalı. Bu sezon, bir dizide yer almayı özellikle mi tercih etmediniz?

Bu son derece bilinçli bir bekleme. Canım Ailem biteli çok uzun zaman olmadı. Çok vurucu bir proje olmadığı sürece, kesinlikle yapılan iyi bir işin ardından başka bir iş yapmayı çok doğru bulmuyorum. Ben kendim için de, seyirci için de zaman isterim. İkincisi; güzel iş seçmek istiyorum, buna çok önem veriyorum. Önemli olan, seyircinin Şebnem'i seyretmesi değil; Şebnem'i iyi bir projenin içinde seyretmesi. Canım Ailem'den sonra çok teklif geldi tabii ki. Şu an üzerinde konuştuğumuz ve çalıştığımız bir proje var. Ve bu projeyi, önümüzdeki senenin başında yapmaya karar verdik.

Oyunculuğu ile gündeme gelmiş ve çok popüler olmuş bir oyuncusunuz...

Teşekkür ederim. Evet, nedense Türkiye'de artık pek öyle olmuyor ama eskiden öyleydi. Hâlâ izlediğimiz o eski filmlerde oynayan bütün oyuncular çok iyiydi. Şener Şen, Perran Kutman, Ayşen Gruda bunlar inanılmaz oyuncular ve çok iyi oyuncu oldukları için popülerdiler. Eğer benim hikayem de onlara benziyorsa, ne mutlu bana.

Magazin basını neden bu kadar çok ilgileniyor sizinle?

Bu konuda gerçekten hiçbir şey bilmiyorum. Haftada bir yayınlanan ve sevilen bir dizide oynuyorsan, insanlar seni o işin dışında da merak ediyor. Dizide oynadığım karakterle, gerçek Şebnem hiç benzemediğinden, magazin için de iyi bir malzeme oldum. Belki bu yüzden haber yapmak, onlara doğru geldi. Yoksa düşünüyorum, düşünüyorum başka bir şey bulamıyorum.

Magazincilerin sürekli peşinizde olması hayatınızı kısıtladı mı?

Mesela; bir gün canın çok sıkkın olabilir. Tek başına yürümek istersin, en yakın arkadaşınla bile konuşacak halin yoktur. Öyle bir durumdayken, karşına birileri çıkıp kamerayı açtığında ve sana mikrofon uzattığında, konuşmak zorunda hissetmek, değişik bir şey. İşin kendisini çok sevmesem de, işi yapan ve sokakta üşüyerek, uzun süre bekleyen birilerine, iki cümle söylemeden gitmeye çok utanıyorum. 'Merhaba' demek zorunda hissediyorum kendimi.

Çağlar Yerlikaya

Arnavutköy - İstanbul

Ocak 2011

DOT'TAN BİR TOKAT DAHA: "FESTEN"

2011-01-30T15:12:00.028+02:00

Thomas Vinterberg'in FESTEN adlı Dogma Filmi ve Oyunundan
Sahneye Uyarlayan: DAVID ELDRIDGE
Yöneten:Murat Daltaban
Çeviren:ECE DİZDAR
Oyuncular:Cemil Büyükdöğerli, Rıza Kocaoğlu, Pınar Töre, Su Olgaç, Mert Öner, Şebnem Bozoklu, İpek Bilgin, Köksal Engür, Berfu Öngören, Mehmet Esen, Enis Arıkan, Murat Daltaban, Umut Kurt, Seda Yıldız, İdil Arkut Malhan, Begüm Benian, Elvin Aydoğdu, Uygur Yiğit

Hazırlıklarına başladıklarını duyduğum andan itibaren, heyecanla ve merakla beklediğim DOT Tiyatrosu'nun yeni oyunu 'Festen' (Kutlama), 22 Ocak Cumartesi günü nihayet seyirci ile buluştu. 21 Ocak'taki özel gösteriminde izlediğim oyun boyunca; sanatın sürekli sansürlendiği bir ülkede, böyle cesur bir oyunu izliyor olmanın verdiği ayrıcalığı hissettim. DOT, 'Festen' ile sanat için oldukça değerli ve yenilikçi olan varlığını daha çok pekiştirmiş kuşkusuz. 1998 yılında Danimarka'da çekilen ve sinemadaki ilk 'dogma' örneği olan 'Festen', o dönemlerde büyük ses getirmiş olan oldukça önemli bir film. Pek çok ödülü de bulunan film, sahneye konduğu zaman da aynı başarıyı yakalamıştı...

'Festen'; babalarının 60. doğum gününde biraraya gelen aile üyelerinin; bir yemek masası etrafında buluşması ve hediye paketleri yerine yıllardır saklanan ya da görmezden gelinen sırların açıldığı bir gecede olup bitenler üzerine kurulu. Ana yemeğin ensest olduğu sırlar sofrasının ara sıcakları ise; ırkçılık, asla sorgulanmayan otoriteye bağlılık, iktidarın gücünü kötü yönde kullanması... Oyunun en önemli özelliği; tabu olan ve mahremiyetine çok önem verilen aile kavramının; kendi içinde ne kadar çelişebileceği ve ne kadar tehlikeli olabileceğine dair pek çok gerçeği gözler önüne seriyor oluşu.

Sarıyer'deki 'Koleksiyon Kampüsü' nde sahnelenen oyun, ilk 10 dakikasında sizi dışarıda ağırlıyor. Daha sonra oyun için kurulan çadıra geçiyorsunuz ve kurulan yemek masası etrafındaki canınızı yakacak kutlamaya tanık olmaya başlıyorsunuz. Gerilimi yükseldikçe dışarı taşan ve oturduğunuz şeffaf çadırdan, dışarıda olup bitenleri seyredebildiğiniz oyun, böylece sahne sınırını yok edip, oyunu hayatın içine dahil ediyor. Oyunculara gelince; DOT'un her geçen gün biraz daha büyüyen oyuncu kadrosu, DOT'un sadece oyun seçerken değil, oyuncu seçerken de ne kadar başarılı ve titiz olduğunu yeterince gösteriyor.

Kürklü Merkür, Pornografi ve Malafa oyunlarında oyunculuğunu kanıtlayan, Kavak Yelleri dizisi ile de daha geniş bir kitleye ulaşan Cemil Büyükdöğerli; babasının doğum gününü bir hesaplaşma günü olarak seçen Christian rolüyle, bence çok konuşulacak. Büyükdöğerli'yi çok başarılı bir sanat kariyerinin beklediğinden şüphem yok. Çok farklı bir karizması var.

Herkesin Canım Ailem'den tanıdığı Şebnem Bozoklu ise; oyunun en kritik karakteri olan Helene'nin hakkını fazlasıyla vermiş. Bozoklu, sahnede muhteşem.

Rıza Kocaoğlu; her zamanki gibi oyunculuğu ve gözleri ile durgun suları dalgalandırıp nefesinizi kesiyor. Oyuncu olmak için doğanlardan olduğuna inanıyorum.

İpek Bilgin; çevirisini yaptığı 'Rol Yapmayın Lütfen' kitabındaki gibi 'rol yapmayan' oyunculardan. Kimi oynuyorsa, kesinlikle o oluyor. 'Vur, Yağmala, Yeniden' ve 'Pornografi' oyunlarındaki gibi bir kez daha içimi ürpertti. 'Festen'i izledikten sonra oyun boyunca İpek Bilgin'den gözünü alamadığını söyleyen Deniz Türkali'ye tüm kalbimle katılıyorum.

Enis Arıkan; oyunda nefes almanızı sağlayan tek durak. Obsesif karakterinde harikalar yaratmış.

Murat Daltaban; oyunculuğundan bahsetmeme gerek yok, çok başarılı olduğunu herkes biliyor. Bu oyunda, oyunculuğundan çok, yönetmenliği ön planda tabii ki.

Ve yazamadığım diğer bütün oyuncular, hepsi bu KUTLAMA'nın, çok sarsıcı ve muhteşem olmasını sağlamış. Hepsini saatlerce alkışlamak gerek...

Oyunun, filmden çok daha etkileyici olduğunu söyleyebilirim.

DOT, yine yapacağını yapmış kısacası. Gerçeklerle bir kez daha, bizi en sert şekilde başbaşa bırakmış.

Rahatsız olmaktan, rahatsız olmayacaksınız, kutlama masasının karşısındaki yerinizi vakit kaybetmeden almanızı öneririm...

Çağlar Yerlikaya

Ocak 2011

Sarıyer - İstanbul

Dizilerde İkinci Baharlarını Yaşıyorlar

2011-01-24T15:25:00.008+02:00

Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 15.01.2010

Tiyatro seyircilerinin yakından takip ettiği oyuncular, büyük başarılara imza attıkları tiyatro kariyerlerinden sonra televizyon ekranlarında adeta ikinci baharlarını yaşıyorlar…

TUNCEL KURTİZ

Tuncel Kurtiz, 1959'da Dormen Tiyatrosu'nda başladığı ve yurtdışında büyük başarılar elde ederek sürdürdüğü oyunculuk mesleğinde 'usta' unvanına sahip oyunculardan. Keşanlı Ali Destanı, Yolcu, Martı gibi çeşitli tiyatro oyunlarında yer alan oyuncu, sinemada oynadığı rollerle çok sayıda ödül kazandı. Bu ödüllerden en dikkat çekici olanı; Hiuch HaGdi filmi ile 1986'da Berlin Film Festivali'nde 'En İyi Erkek Oyuncu' dalında kazandığı 'Altın Ayı Ödülü'. Yaptığı onca çalışmaya rağmen, Tuncel Kurtiz'in, deyim yerindeyse 7'den 77'ye herkes tarafından tanınması ise, reyting rekorları kıran Ezel dizisiyle gerçekleşti. Etkileyici ses tonu ve oyunculuğuyla seyirciyi büyüleyen Kurtiz, rolüyle bütünleşip bir fenomene dönüştü.

TOMRİS İNCER

Tiyatronun önde gelen oyuncularından Tomris İncer; Mikado'nun Çöpleri, Ölümsüz Öykü gibi tiyatro oyunlarının yanı sıra Çamur ve Gönlümdeki Köşk Olmasa gibi önemli filmlerde oynadı. 'Afife Jale Ödülleri'nden 'Altın Koza'ya pek çok ödüle sahip olan İncer, 2003'te Bir İstanbul Masalı ile TV seyircisinin dikkatini çekti. Ekrandaki başarısını Binbir Gece dizisiyle perçinleyen İncer, Aşk ve Ceza'daki rolüyle ekranlarda, Tehlikeli İlişkiler tiyatro oyunuyla da sahnede harikalar yaratıyor.

DENİZ TÜRKALİ

Özellikle oynadığı tek kişilik tiyatro oyunlarıyla dikkat çeken Deniz Türkali; Her Şey Satılık, Kutsal Aile ve Evita gibi pek çok önemli oyunda yer aldı. Uzun yıllar protest şarkılar söyleyen ve Şehvet adlı bir albümü de bulunan Türkali için her zaman tiyatro ön planda oldu. Gece, Melek ve Bizim Çocuklar filmi başta olmak üzere, ne kadar iyi bir oyuncu olduğunu sinemada da kanıtlamış olan oyuncu, Fatmagül'ün Suçu Ne? dizisinde çıkarları için her şeyi yapan ailesini sorgulayıp onları eleştiren zengin ama iyi 'Perihan' rolünü canlandırıyor.

SELÇUK YÖNTEM

Selçuk Yöntem, tiyatro seyircisinin uzun yıllardır ilgiyle takip ettiği bir oyuncu. Tiyatro hayatı, 1977 yılında Ankara Devlet Tiyatrosu'nda başlayan Yöntem, Peynirli Yumurta, Deli Dumrul, Gece Mevsimi gibi önemli oyunlarda oynadı. Aynı zamanda dört tiyatro oyununu da yönetmiş olan Yöntem, bol ödüllü bir oyuncu. Televizyon seyircisi ise onu Süper Baba dizisiyle tanıdı. Bu diziden sonra Üzgünüm Leyla, Şaşıfelek Çıkmazı gibi çok sayıda dizi ve sinema filminde rol alan Selçuk Yöntem, Aşk-ı Memnu dizisindeki Adnan Ziyagil rolüyle en çok konuşulan oyunculardan biri oldu.

SUMRU YAVRUCUK

Macbeth, Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz gibi klasik eserlerle dolu tiyatro yaşantısına, Kadınlardan Konuşalım ve Leenane'in Güzellik Kraliçesi oyunlarıyla 'Afife Jale Ödülü' gibi prestijli ödülleri de ekleyen Sumru Yavrucuk, televizyondaki en büyük çıkışını, Yabancı Damat dizisiyle yakaladı. Ardından Sevgili Dünürüm ve Bahar Dalları dizilerinde oynayan Sumru Yavrucuk, Fatmagül'ün Suçu Ne? dizisinde 'Ebe Nine' karakteriyle, Fatmagül'ün yaralarına şifa olmaya çalışıyor.

GÜVEN HOKNA

Susam Sokağı'ndaki 'Manav Zehra Teyze'yi hatırlayanlar iyi bilir. Devlet Tiyatrosu oyuncusu Güven Hokna'nın televizyondaki ilk buluşması, çocuklarla oldu. Televizyon dünyasının uzun soluklu dizilerinden Ferhunde Hanımlar'da oynayan Güven Hokna, daha sonra Eşkıya filmiyle beyazperdede yer aldı. İkinci Bahar'da oynadığı 'Neriman' karakteriyle oyunculuğunun zirvesine çıkan Hokna, böylece herkes tarafından tanındı. Zerda ve Kumsaldaki İzler gibi dizilerde önemli rollerde oynadı. Son olarak kısa bir süre önce biten Yaprak Dökümü dizisinde yer alan Güven Hokna, çilekeş 'Hayriye Hanım'ı canlandırıyordu.

Çağlar Yerlikaya

Ocak 2011

Beyoğu - İstanbul

UMAY UMAY'IN OBJEKTİFİNDEN

2011-01-21T02:27:00.002+02:00

I couldn't manage escape

19 Ocak'ta Ne Olmuştu?

2011-01-19T02:11:00.004+02:00

Bu sorunun cevabını hepimiz biliyoruz...
Bu sorunun cevabını hepimiz acıyla, öfkeyle ve özlemle her zaman hatırlayacağız...
Çünkü Hrant Dink'i asla unutmayacağız...

AMANDA BURRELL İle Röportaj

2011-01-18T21:25:00.005+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 25.12.2010

Beyoğlu, içinde pek çok farklı dilden, dinden ve kültürden insanı barındıran çok renkli ve çok sesli atmosferiyle şüphesiz dünyadaki en özel yerlerden birisidir. Çoğu insan için hayatın merkezidir. Beyoğlu’nun büyüsü altına girdiğiniz an kendinizi bir masal içinde bulursunuz. Beyoğlu, yaşarken kendisini anlatan bir masaldır.
BBC başta olmak üzere pek çok kanal için hazırladığı belgesellerle tanınan Amanda Burrell da, 2010 Kültür Başkenti projesi kapsamında çektiği ‘Tales of Beyoğlu’ (Beyoğlu Masalları) adlı belgeseli ile aşık olduğu Beyoğlu’ndaki masalların ve kahramanların peşine düşüyor. Belgeselin galası 28 Aralık’ta Pera Müzesi’nde yapılacak.

Belgeselciliğe nasıl başladınız?

Cambridge Üniversitesi'nde tarih okuduktan sonra üç yıl BBC'nin tarih bölümünde çalıştım. Belgeselciliğe de orada başladım. 15 yıldır serbest olarak BBC başta olmak üzere televizyon kanalları için belgeseller hazırlıyorum.

Belgeseli çekeceğiniz ülkede, o ülke hakkında detaylı inceleme yapmak için uzun süre yaşıyor musunuz?

Bu bütçeye ve programıma göre değişiyor. Eğer belgesel, bir ülkedeki genel seçimler gibi önemli konular üzerineyse, süre üç haftadan bir aya kadar uzayabiliyor. Sadece ziyaret amaçlı ise, beş gün yeterli. Örneğin; Hindistan’da belgesel çekeceğim zaman, fikir toplamak için üç ay kaldım. Film yapmam için gerekli koşullar sağlanınca Hindistan’da 2 yıl yaşadım.

Yemen’li kadınların yaşamını anlatan ‘Women in Black’ belgeseliniz oldukça dikkat çekici. Sizin için nasıl bir tecrübe oldu?

Ben her zaman Müslüman kültürlere hayranlık beslemişimdir. Yemen de, çok uzun zamandır gitmek istediğim bir yerdi. Ben orada yaşayan kadınları olduğu gibi göstermek istedim. Yemen muhafazakar bir ülke olduğu için kadınlar ve erkekler ayrı işleri yapıyorlar.Dolayısıyla Yemen’li kadınları çalışırken göstermek çok zordu. Oradaki kadınlar evde çalışırken başlarını kapatmıyorlar.Ama biz onları çektiğimizde ve filmi uluslararası izleyeciye sunduğumuzda, filmi izleyenler buna tepki gösterebilirdi. Hem onların kültürüne zarar vermemeye, hem de seyirciye oradaki yaşantıyı sunmaya çalıştım.Çok ince bir çizgiydi, bunu korumaya çalıştık.

Türkiye’ye ilk geliş sebebiniz neydi?

Bir arkadaşımla, son anda yaptığımız bir tatil planıydı.Türkiye’ye ilk kez 15 yıl önce geldim ve aşık oldum.

Sizi burada en çok etkileyen şey ne oldu?

İlk geldiğimde beni en çok etkileyen şey, insanların sıcaklığı ve misafirperverliği oldu. Bu, İngiltere’de bulunması zor bir şey. İstanbul’a özellikle odaklanmamın sebebi ise, çeşitli kültürleri ve dinleri bir araya getirmesiydi. İstanbul’daki kültür karşısında çarpıldım. Buraya geldiğimde, burada yaşayan çeşitli insanların ve kültürlerin iç içe geçtiğini gördüm. Bu çok ilgimi çekti.

Belgesel için beş aydır İstanbul’dasınız. İstanbul’da yaşamak nasıl?

Bir yabancı olarak, 15 yıl önce karşılaştığım misafirperverliği ve saygıyı yine görüyorum. Burada saygı, arkadaşlık ve ilgiyi buluyorum. Hem burada yaşamanın hem de film yapmanın avantajları bunlar.

Görüp sevdiğiniz İstanbul ve yaşadığınız İstanbul arasında sizi hayal kırıklığına uğratan farklar oldu mu?

Tabii ki. Bazen karşılaştığım insanlar tarafından hayal kırıklığına uğratılabiliyorum.Aslında şiddete de maruz kaldım. Tophane’de galerilere yapılan saldırılar sırasında oradaydım. Tophane’deki olaylar ve Taksim’e atılan bomba benim için çok kötü bir tecrübeydi. Bunlar sadece Türkiye’de değil, bütün dünyada olan şeyler.Ama ben burada yaşadım.Bu olaylardan sonra baktım ki, burada olaylar çabuk unutuluyor ve hayat devam ediyor. İstanbul’un,Beyoğlu’nun böyle her durumdan yenilenerek çıkma ve kurtulma kapasitesi var. İngiltere’de böyle bir olay olsa, haftalarca gazetelere yansır ve insanlar sanat galerilerine gitmekten korkarlardı ama burada böyle değil.

Size göre hangisi doğru?

Bence pozitif olmalı. En önemli şey; öğrenmek ve devam etmek. Yaşadıklarınızdan ders alarak, öğrendiklerini uygulayarak devam etmek çok güzel birşey.

Belgeseliniz ‘Tales of Beyoğlu’ (Beyoğlu Masalları) nasıl bir çalışma oldu?

Beyoğlu’na her gelişimde burada çok büyük yaratıcı enerji olduğunu görüyorum. Bu yaratıcı şeyleri ortaya çıkartmak için burada yaşayan sanatçıların izini süren bir belgesel yapmak istedim. Bu bölgenin enerjisini ve hareketliliğini kutlayan bir film oldu. Kameramanlıktan, seslendirmeye kadar kendim yaptım. Kurgusu Janet Taylor’a ait.Müziklerini Ahmet Bilgiç yaptı. Araştırmacı Dilek Erinç Ozcan ve yardımcı yapımcı Serkan Kalfa’nın büyük emeği var.

Vahap Avşar, Zeynep Ökmen, İmge Özbilge, Beyoğlu Çocukları gibi belgeselinizdeki ana karakterleri oluşturan sanatçıları neye göre seçtiniz?

Her karakter Beyoğlu’nun yaratıcı enerjisinin bir bölümünü oluşturuyor.Beyoğlu çok renkli ve içinde çok hikaye barındıran bir yer. Dolayısıyla her karakterde belli hikayeler ortaya çıkıyor. Her karakter, Beyoğlu’nın o eşsiz enerjisi ile bir şekilde bütünleşiyor.Onlar bana doğru geldi. Bir yandan da kalben öyle olduğunu hissettim.

Pera Müzesi’nde galası yapılacak olan ‘Tales of Beyoğlu’ (Beyoğlu Masalları)’ nun başka gösterimi olacak mı?

Yıl sonunda 2010 ajansının yaptığı bir film festivalinde oynayacak. Bir dahaki yıl, Türkiye’de başka bir gösterimi daha olacak. Filmin hem Türk hem İngiliz versiyonunu yapıyorum. Şu an filmi Britanya’da da göstermek için,oradaki film yapımcıları ile görüşmeler yapıyorum.

Belgesel gösterildikten sonra da Beyoğlu’nda yaşamayı düşünüyor musunuz?

Bunu çok düşünüyorum. Eğer başka birisi de, bana film yapmam için para verirse tabii ki kalacağım. Sadece Beyoğlu ile ilgili bir film yapmak için söylemiyorum bunu. İstanbul gibi bir yerde çok değişik filmler yapılabilir.Dünyanın en ilginç yerlerinden birisi burası.

Yapmayı düşündüğünüz yeni bir belgesel planınız var mı?

Kapalıçarşı ile ilgili bir belgesel yapmayı düşünüyorum. Kapalıçarşı bütün dünyanın aktığı bir yer. Küçük bir yerden aslında çok büyük bir yer hakkında fikir sahibi oluyorsunuz. Antakya üzerine bir film yapmak isterim. Orada da yine çok zengin bir kültür ve tarih var. Fes ile ilgili bir film yapabilirim. Bir festen yola çıkarak, çok büyük bir kültür yolculuğuna çıkabilirsiniz.

Çağlar Yerlikaya

Çukurcuma - İstanbul

Aralık 2010

DUYGULARIMIZIN YOL ARKADAŞI, NERDESİN?

2011-01-14T19:43:00.003+02:00

BUGÜN, ONNO TUNÇ ARAMIZDAN AYRILALI 15 YIL OLMUŞ...BUGÜN, HAYAT YİNE KURŞUNİ RENKLERİNİ GÖKYÜZÜNE SALMIŞ...

Onno Tunç'un geçen seneki ölüm yıldönümünde hakkında yazdığım yazıyı okumak için;

http://www.sabah.com.tr/Ekler/Cumartesi/Guncel/2010/01/09/onno_tunc_duygularimizin_yol_arkadasi

The Best Thing About Me Is You

2011-01-13T01:35:00.003+02:00

Ricky Martin esas şimdi hayran olunacak bir star demiştim:))

KAOS G&L Ocak - Şubat Sayısı Çıktı

2011-01-09T00:28:00.006+02:00

"Kaos G&L" dergisinin Ocak - Şubat sayısı çıktı. Bu sayının dosya konusu; LİNÇ! Bu sayıda Mehmet Bilal ile 'Üvey' kitabı üzerine yaptığım söyleşi var. Murathan Mungan'ın 'Kalecinin Penaltı Anındaki Endişesi' adlı yazısından, Belinda Carlisle'nin oğlu James Duke Mason ile yapılan söyleşiye kadar pek çok ilgi çekici konunun bulunduğu "Kaos G&L" nin yeni sayısını okumanızı tavsiye ederim...

GÖNÜL TURGUT ile Röportaj

2011-01-07T18:12:00.007+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 11.12.2010

‘Üzüntüyü Bırak, Yaşamaya Bak’ şarkısı, ‘Öyle Bir Zaman Geçer Ki’ dizisinde yayınlandıktan sonra dinlenme rekoru kırdı ve pek çok kişi şarkıyı söyleyen o olağanüstü sesin kime ait olduğunu merak etti. Bu sayede, 1960’lı yılları hatırlayanlar ya da Türk Pop Müziği tarihine meraklı olanların çok yakından tanıdığı ve dinlemekten asla vazgeçmediği Gönül Turgut bir kez daha gündeme geldi. Çok başarılı olduğu bir dönemde müzik hayatına son veren Türk Pop Müziği’nin öncülerinden Gönül Turgut, özlediği tek şeyin müzik hayatı olduğunu söylüyor…

Kırk yıl aradan sonra, ‘Üzüntüyü Bırak, Yaşamaya Bak’ şarkınızın dizide yayınlanması ile yeniden gündeme gelmek size ne hissettirdi?

Çok mutlu oldum.Benden başka bir şarkı istemişlerdi. Ben de para istemeden, hediye ettim. Ne zaman çıkacağını bilmiyordum.Diziyi izlerken, birdenbire kendi sesimi ekrandan duyunca şoke oldum. Kendi söylediğim şeye, bu kadar çok etkilendiğim için kendime inanamadım. Plağı koyup da etkilenebilirim ama o görüntülerin üzerine şarkının gelişi başka bir şey. Üç gün tesiri altında kaldım şarkının.

Kendi kuşağınızla birlikte 3 kuşakla buluşmuş oldunuz…

Özellikle gençlerin beni tanıması açısından çok sevindim. Çok güzel geri dönüşler aldım. ‘Yeniden sahneye çık, plak yap’ diyenler oldu. Tabii böyle bir şey imkansız.

Neden imkansız?

Çünkü ses sanatçısıysanız, sesin bir günü bir seneye bedel. Her gün sesi açmak lazım. Kaldı ki, benim kırk sene olmuş.Bu imkansız birşey. Odeon, eski şarkılarımı yeniden CD’ de topladı zaten. Onun gelirini de, rahmetli Türkan Saylan’ın Çağdaş Yaşamı Destekleme Projesi’ne bağışladım. Umarım bu diziden sonra çok satar ve kardelenlere bir faydası olur.

Zaten çok başarılı bir müzik kariyerine sahipken, yeniden gündeme gelmenize bir dizinin vesile olması, siz de bir burukluk yaratmadı mı hiç?

Hayır, üzmedi.Çünkü gençlik beni tanımıyor ki, gidip plağımı alsın. O yüzden bir diziyle gündeme gelmek de hoş birşey.

Ayla Dikmen de, ‘Issız Adam’ filminde yer alan şarkısıyla yıllar sonra gündeme gelmişti…

Ayla Dikmen de benim zamanımdandır. İyi şarkıcıydı, arkadaşımdı. Allah rahmet eylesin. O da, filmden sonra ‘Anlamazdın’ şarkısıyla gündeme geldi. Demek ki, sanatçının eskisi olmuyor.Sanatçı, sanatçıysa şayet her zaman sanatçı. Yeter ki yerini bulsun.

Müzik hayatınıza başlangıcınız da film tadında. Gittiğiniz bir kulüpte, arkadaşınızın sizi anons ettirmesi ile başlamış…

Ben daha talebeydim. Arkadaşlarla o zaman çok moda olan Çayhane’ye gittik. Müziği hep seviyordum. Zaten sanatçı doğuluyor, sonradan sanatçı olunmuyor.Kendi kendime repertuar yapmıştım. Evde şarkı söylüyordum, arkadaşlarıma söylüyordum. Ama bir yerde çıkıp şarkı söylemek hiç aklımda yoktu. Şoke oldum. Başımdan aşağı kaynar sular indiğini hatırlıyorum.Çıktım, elim ayağım titreyerek bir caz parçası söyledim. Hayatımda ilk defa mikrofonla tanıştım. Parça mı beni söyledi,ben mi parçayı hatırlamıyorum.Çok da zor bir parçaydı. Herhalde katletmişimdir. Sonra masaya bir beyefendi geldi,sesimi beğenmişler, İlhan Feyman Orkestrası’nda şarkı söylemem için bana iş teklifinde bulundu. Ne diyeceğimi bilemedim.19 yaşındaydım. Ailem de şarkıcı olmamı istemiyordu, herkes sesi güzel dedikçe korkuyorlardı. Şarkı söyleme diye, üzerimde baskı vardı. İyi para teklif edilince, şarkı da söylerim,kendime ev tutup hürriyetimi de ilan ederim diye kabul ettim.

Aileniz nasıl tepki verdi?

Korkunç tepkiler aldım. Babam şarkıcı olduğumu bilmiyordu, beni radyoda dinledikten sonra öğrendi. Ama diyorum ya; bu içten gelen bir şey, kimse kimseyi durduramaz. Ve de durduramadılar. Ben de severek bu işi yaptım.Çok zorluk çektim ama hiç pişman değilim.

Müziğe başladığınız zaman idolünüz Ayten Alpman’mış…

Ben mektebe giderken onu dinliyordum. Sesine hayrandım. Hala da çok beğenirim. Ses rengi çok güzel,volümü belki çok yüksek olmayabilir ama tınısı o kadar güzel ki, içime işliyor.

Ve arka arkaya birbirinden başarılı plaklar yayınladınız…

Herhalde öyle ki, bugün hala gündemde. Dinliyorlar, içleniyorlar. Çok seviniyorum, çok hoşuma gidiyor. Ben hissederek söylüyordum şarkılarımı.Duygu var bende.

Sizi dinledikten sonra çok etkilenip, Fransa’ya davet eden dünyaca ünlü şarkıcı Charles Aznavour’un teklifini neden kabul etmediniz?

As Klüp’te dinledi. Tülay German ve Mehmet Taneri de vardı. Sesimi beğenmiş, beni tercih etmiş. Ben daha 19-20 yaşındayım. Tek başımayım. Burada zaten müzik yapma savaşı veriyorum.Bir de o yaşta Paris’e gidip Aznavour gibi bir dünya starıyla nasıl savaş veririm? Gözüm korktu. Bir macera gibi geldi bana,yapamadım. Üzüldüm tabii. Bir menajerim olsa giderdim mutlaka. O zaman bir ekip yoktu, menajerlik yoktu.

Çok güzel bir sese sahip olmanız dışında çok da güzel bir kadınsınız. Fiziksel olarak dikkat çekici olmanız da, sizi korkutmuş olmalı…

Teşekkür ederim. O da korkuttu tabii. Orada neler bekler beni, nasıl cesaret ederim? Başka yollara saptırırlar. Korktum, gidemezdim.O gün gitmedim,bugün de gitmezdim.Beni aşar.

Müzik hayatınızın 8. yılında ve çok da başarılı olduğunuz bir dönemde, neden müziği bıraktınız?

Ayferi’nin arkasında Edward diye bir menajer, Tülay’ın Erdem Buri, Ayla Dikmen’in de Şerif Yüzbaşıoğlu vardı. Bir tek ben tek başımaydım.Korktum doğrusu ve evlenmeyi tercih ettim. Evlendim ve iki çocuk büyüttüm. O yüzden vaktim olmadı.Ya evimi, çocuklarımı ya da müziği seçmem gerekti. İkisi de çok titizlik isteyen birşey. Ben çocuklarımı tercih ettim,onları yetiştirdim.Kızım olduktan sonra 1970’e kadar kadar plak yaptım. Onca imkansızlığa rağmen, bugünün deyimiyle hem çocuk yaptım hem kariyer. O zamanlar, bugünkü imkanlar olsaydı ben de asla bırakmazdım.

Müziğe devam etmeniz konusunda, eşiniz de destek olmadı sanırım?

Destek de olmadı, mani de. Ben öylece bırakmış oldum.Şarkılarımı,sesimi çok beğenirdi. Devam etseydim, hiç mani olmazdı.

İlk Türkçe sözlü şarkıları söyleyen, Türk Pop’un öncülerinden birisiniz aynı zamanda…

İlk dönem Batı müziğinden başka radyolarda ya türkü ya da Klasik Türk Müziği çalıyordu.Ama biz onlardan anlamıyorduk. Dinlemeyi çok severim. Muazzez Abacı içime işleyen bir sestir.Bayılarak dinlerim ama söyleyemem. Onun için bizim yaptığımız çok yeni, çok cesurdu. Fecri (Ebcioğlu), ‘Bak Bir Varmış, Bir Yokmuş’ diye söz yazdı.İlham Gencer, her gün birkaç defa Çatı Kulübü’nde söylüyordu. Bir süre sonra bizim de hoşumuza gitmeye başladı. Bir iki tane Türkçe denedik ve pop da böylece patlamış oldu.

Sizin döneminizle, bugünkü müzik piyasasını karşılaştırdığınızda gözünüze çarpan en büyük fark ne?

Çok söz yazarı, çok şarkıcı var.Direkt gözüme bu çarpıyor.Kulağımı tırmalayan çok söz var. Bazı sözler ise çok güzel, bayıla bayıla dinliyorum. Ama bazılarının söyledikleri şarkılara dayanamıyorum, hemen kapatıyorum.

Tavır olarak nasıl buluyorsunuz?

Biz hanım hanımcık kızlardık. Bu kadar açılıp saçılmamıştık. Bu kadar ortalıklarda yoktuk. İşimiz ve evimiz vardı.Bu yaşam biçimine, benim aklım ermiyor.

Peki kimleri beğeniyorsunuz?

Nilüfer’ i çok beğeniyorum.Sesi, duruşu, yaşantısıyla. Kendisine de söyledim. Benim için harika. Sertab Erener’in duruşu ve sesi güzel.Çok beğendiğim sanatçı var ama bizim zamanımız başka. Çünkü bizim altyapımız başka türlü iyiydi.Terbiye,kültür,insan ilişkileri,giyim, yaşam biçimi her bakımından bizim devrimiz bambaşkaydı.

Kendi döneminizde görüştüğünüz sanatçı arkadaşlarınız var mı?

Tülay’la (German) görüşüyorum. Kızım Paris’te okurken,Tülay ile orada görüşüyordum. Türkiye’ye de geliyor. Burada Ayferi ile görüşüyorum,çok yakın arkadaşım. Selçuk Ural,Alpay,Ömür Göksel hepimiz görüşüyoruz. Her sene birimizin evinde büyük bir parti yapıyoruz.

Müzik eleştirmeni Naim Dilmener bir yazısında sizin için; ‘O ses rengiyle kimselere benzemez. Sesi, vokal tekniği ile gerçek olamayacak kadar ‘tam’dır. Böyle sesler, kırk yılda bir çıkar’ demişti…

Bu yazıyı okumadım. İlk defa sizden duyuyorum. Okumuş olsam havalara uçardım. Sağolsun Naim,gerçekten harika sözler söylemiş.

Plakta okumadığınız ‘Mühür Gözlüm’ şarkısı, içinizde ukde kalmış.Çok istediğiniz halde neden söyleyemediniz?

Sen her şeyi biliyorsun. O içimde ukdedir. Fecri (Ebcioğlu) izin vermedi. Beğenip duyguyla söylediğim yegane şarkılardan biridir. Ali İzzet o şarkıyı bana evde, kendi sazıyla öğretti.Tüylerim ürperir,içim titrerdi. O kadar güzel söylüyordum ki onu.Bunu diyorsam inanın.Kendini metheden birisi değilim. O kadar duygulu söylerdim. Şarkı söylediğim yere gelen müzisyen arkadaşlarım, müşteriler isterledi, bir gecede beş defa söylerdim. Plakta söyleme fırsatı çıktı. Ama Fecri, plağın iki yüzünde de kendi şarkısı olsun istedi. Çünkü o zaman daha çok para kazanacaktı. Fecri’ye şarkınınn lokomotif olacağını söyledim ama dinletemedim. O da ekmeğini ondan kazanıyor,söyleyip parasına mani olmak istemedim. Ama çok üzüldüm. Eğer Mühür Gözlüm’ü söyleseydim, Ayten’in ‘Memleketim’ şarkısı gibi olurdu.

Belki fikrinizi değiştirip yeniden bir albüm yaparsanız, bu şarkıyı da okursunuz...

Bakalım, belli olmaz. Sanmıyorum ama Naim ile Hakan Eren devreye girerse, onların yaptıramayacağı birşey yok. İkisini de çok seviyorum. Zaten son yaptığım CD’yi de Naim, Hakan ve Dani Grünberg’in gayretleri ile yapmıştım.

Kısa bir süre önce kızınız Aslı Üstünkaya’nın oğlu oldu ve anneanne oldunuz. Nasıl bir duygu?

Başka türlü bir şey. Evlat sahibi oluyorsun güzel bir duygu ama anneanne olmanın üzerine duygu tanımıyorum.Şimdi herşey bir yana, torunum bir yana.

Aşk, sizin için söylediğiniz şarkılardaki gibi sizi kıran, canınızı yakan bir duygu mu oldu?

İnsanların yaşadıkça aşkla ilgili kırgınlıkları olmaz mı?Mutlaka hepimizin hayatında var,benim de olmuştur. Herhalde onları hissederek söylüyordum.Daha aşık olmadan, o duygulu şarkıları sevip söylemek hoşuma gidiyordu. O duyguları yaşadıkça perçinlenerek üstüne geldi.

Geriye dönüp baktığınızda en çok neyi özlüyorsunuz?

Müzik hayatımı özlüyorum. Ama pişmanlık ta duymuyorum. Keşkelerim var ama pişman değilim.Özlediğim başka hiçbir şey yok. İyi ki evlenmişim,iyi ki anne olmuşum, iyi ki şarkı söylemişim.İyi ki bunları yapmışım.Allaha şükür, çok güzel bir hayatım oldu.

Çağlar Yerlikaya

Kanlıca - İstanbul

Aralık 2010

CESUR VE MUTLU ADAM RICKY MARTIN

2011-01-03T13:58:00.006+02:00

The Oprah Winfrey Show' a katılan Ricky Martin'e hayran kaldım. Eşcinselliğini açıkladıktan sonra ilk kez bir programa katılan Martin, Winfrey'in 'Seni, bu açıklamayı yapmaya iten şey ne oldu' sorusuna; ' Kendimden nefret etmeye başlamıştım. Herkese sevgi veriyorken, kendimden nefret etmek çok kötü bir duyguydu' diye çok net bir cevap verdi. Eşcinselliğini sakladığı günlerde büyük sıkıntı çektiğini söyleyen Martin, Madonna'nın kendisine ' Artık röportaj vermeyi bırak. Herkes senin ne olduğunu biliyor' demesiyle büyük resmin içinden çıkıp hayatına baktığını ve bir dönüm noktası yaşadığını belirtti. Programda, büyük kitlelerin sevgisini ve hayranlığını kazanmış kişilerin eşcinselliğini açıklamasının, lgbtt harekete ne büyük bir yarar sağladığının çok güzel örnekleri de verildi. Ricky Martin'in eşcinselliğini açıklamasından güç alarak ailelerine açılan eşcinsellerin konuşmalarına yer veren programda, adını hatırlamadığım bir gey, eşcinselliğini bilen fakat asla bunun hakkında konuşmayan annesinin, Ricky Martin'in açıklamasından sonra hayatı ile yakından ilgilendiğini belirtip bunun için Martin'e teşekkür etti. Bunun üzerine Ricky Martin, ' bu kadar mutlu olacağımı bilseydim, inanın bunu 10 sene önce açıklardım' dedi.

Hayatını yazdığı ve piyasaya çıkan 'Ricky Martin: Me' kitabında yaşadıklarını anlatan Martin, taşıyıcı anne yoluyla sahip olduğu ikiz bebeklerden yola çıkarak 'aile' kavramı hakkında çok doğru şeyler söyledi. "Aile, sevgi üzerine kuruludur. Farklı aile tipleri vardır. Anne - babadan oluşan aileler vardır, iki babadan oluşan aileler vardır, iki anneden oluşan aileler vardır. Ben çocuklarıma taşıyıcı anne kısmını açıklayacağım zaman; onlara sahip olmak için her şeyi yaptığımı anlatacağım" dedi. Sonra gülümseyerek, 'annemizle tanışmak istiyoruz' derlerse ' o da benim, memnun oldum' diyerek karşılık vereceğini söyledi. Yıllardır herkesin büyük beğenisini kazanan bu yakışıklı adam; bence esas şu anki cesur, kendinden emin, dürüst ve mutlu haliyle daha çok hayran olunacak bir star...Darısı dolapta saklanan diğer starların başına...

Çağlar Yerlikaya

Ocak 2010

Beyoğlu - İstanbul

YENİ YIL MESAJI

2010-12-31T03:37:00.007+02:00

Zaman bir kez daha görevini hiç aksatmadan yerine getirdi ve bir yıl daha sona erdi. Hiç geçmeyecek dediğimiz kötü anlar da geçti, hiç sona ermesini istemediğimiz güzel zamanlar da... Umarım, 2010 yılında duygularınızın muhasebesini tutan hesap defterine baktığınızda, kazandıklarınız daha fazla olmuştur. Veda etmek benim için hep zordur. Kim olursa olsun, ne olursa olsun... Ve her veda, yaşanan güzel anlar adına, içinde teşekkürü barındırır...

Sevdiklerimle birlikte olduğum, hayallerimi gerçeğe dönüştürme macerama devam ettiğim, güzel filmler - şarkılar - oyunlar keşfettiğim, yeni insanlar kazandığım, zor anlarda devam etme gücü bulduğum, hayatı / hayattakileri daha çok anlamaya çalıştığım ve 3. kez sevgilimle aynı çam ağacına bakıp kalbimi parlattığım 2010 yılına ve tanrıya teşekkür ederim.

"Sevişen Çocuklar Matinesi" ile başlayan Kaos G&L, Sabah Gazetesi ve sosyal ağların muhteşem üçlüsü (blog - facebook - twitter) aracılığı ile tanıştığım, sözümün yer bulduğu, düşüncelerimde yalnız olmadığımı hatırlatan, inancımı pekiştiren herkese bir kez daha teşekkür ederim.

Hepinize; insanların ırk, dil, din, cinsiyet ayrımı yapmadan istediği kişiyi sevme özgürlüğüne sahip olduğunun anlaşıldığı, farklılıkların yaşamı daha renkli ve güzel kıldığının fark edildiği, doğaya ve hayvanlara iyi davranmak zorunda olduğumuzun bir an bile olsa unutulmadığı mutlu ve aşk dolu bir yıl diliyorum...

2010...Sonuna geldik değil mi?

KALP

Çağlar Yerlikaya

Aralık 2010

Beyoğlu - İstanbul

Türk Sineması'nın Hatırlattığı Şarkılar

2010-12-29T18:41:00.011+02:00

Yazı: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Pazar Sabah 26.12.2010

Türk filmleri, eski şarkıların yıldızını parlatmayı başardı. Yavuz Turgul'un Av Mevsimi filminde, Cem Yılmaz'ın söylediği Hayde, bunun en son örneği. Daha önce Kazım Koyuncu'nun seslendirdiği şarkı, başka film şarkılarını da hatırlattı.

Kutlama – Sezen Aksu / Serseri Mayınlar

Ferzan Özpetek son filmi Serseri Mayınlar’da müthiş bir seçim yaparak, ‘ilham kaynağım’ dediği Sezen Aksu’nun ‘Deniz Yıldızı’ albümünde yer alan ‘Kutlama’ adlı şarkısına yer verdi. Şarkı, filmin yürekleri burkan final sahnesinde imdadımıza yetişti ve şölen havası yaratan müziği ile bizi teselli etti. ‘Kutlama’ şarkısı tıpkı sözlerindeki gibi yüreklerimize baharı getirip içimizi yıkadı. ‘Deniz Yıldızı’ albümünde yeterince fark edilmeyen şarkı, filmden sonra dinleyicilerin ve hayata yeniden başlamak isteyenlerin başını yasladığı bir şarkı oldu.

Ben Seni Sevduğumi – Kazım Koyuncu & Şevval Sam / Yaşamın Kıyısında

Maçkalı Hasan Tunç’un sevilen Karadeniz türküsü ‘Ben Seni Sevduğumi’, özellikle Kazım Koyuncu’nun ‘Hayde’ albümünde Şevval Sam ile yaptığı düetten sonra epey büyük ses getirmişti. Sevdiğini dünyalara bildiren bu düet, Fatih Akın’ın adını bir kez daha dünyaya duyurduğu ‘Yaşamın Kıyısında’ adlı filmiyle tekrar karşımıza çıktı. Film sayesinde türküyle yeniden buluştuğumuz sıralarda, ne yazık ki Kazım Koyuncu yakalandığı hastalık yüzünden yaşamın karşı kıyısına geçmişti bile. İçimizi acıtan şarkının üzerine yaşanan bu olay, belki de şarkıyı daha da vazgeçilmez kıldı.Aradan geçen o kadar zamana rağmen ‘Ben Seni Sevduğumi’ türksüne pek çok yerde rastlamanız, özellikle gece İstiklal Caddesi’nde yürürken bu türküyü çalan kemençenin size eşlik ettiğine tanık olmanız kaçınılmaz.

Resimdeki Gözyaşları – Cem Karaca / Ağır Roman

Bir gün belki hayattan, geçmişteki günlerden bir teselli ararsak mutlaka şarkılarına başvuracağımız Cem Karaca’nın ilk kez 1968 yılında seslendirdiği, söz ve müziği Mehmet Soyarslan’a ait olan ‘Resimdeki Gözyaşları’, yıllar sonra Mustafa Altıoklar’ın çektiği ‘Ağır Roman’ filminde, yeni düzenlemesiyle bir kez daha Cem Karaca’nın sesinden hayat buldu. Şarkıyı daha sonra Teoman da albümünde seslendirdi. Hala konserlerde söylendiği zaman büyük bir coşkuyla karşılanan şarkı eminim Cem Karaca’yı çok mutlu ederdi, yaşasaydı ve görseydi!

Fırat Ağıtı – Erkan Oğur / Eşkıya

Yavuz Turgul’un, uzun bir zamandan sonra Türk Sineması’nın yeniden canlanmasını sağlayan filmi ‘Eşkıya’, Erkan Oğur’un film için hazırladığı müziklerle de büyük ilgi görmüştü. Eski bir türkü olan ‘Fırat Ağıtı’, Erkan Oğur’un yeni düzenlemesi ve kendine has yorumu ile türkü dinlemeyi sevmeyen kişilerin bile en çok dinlediği şarkılardan biri oldu. ‘Fırat Ağıtı’ na olan talep, türkünün eğlence mekanlarında bile söylenmesine yol açtığı sırada, şarkı da başka sanatçıların albümlerine konuk olmaya devam etti.

Sensiz Olmaz – Müslüm Gürses / Neredesin Firuze

‘Neredesin Firuze’ filminde Müslüm Gürses; ‘Son Pişmanlık Neye Yarar’ şarkısıyla başlattığı, tarzı dışındaki parçaları yorumlama geleneğini devam ettirdi. Bülent Ortaçgil’in kült şarkısı ‘Sensiz Olmaz’, hüznüne Müslüm Gürses’in efkarını ve isyanına da katarak daha geniş kitlelere ulaştı.

Etek Sarı – Meltem Cumbul / Gönül Yarası

Malatya yöresine ait ‘Etek Sarı’ türküsü; ‘Gönül Yarası’ filminin final sahnesinde, Meltem Cumbul’un canlandırdığı pavyon şarkıcısı Dünya’nın, türkünün ‘Herkes kaderine boyun eğmeli’ kısmını söyledikten sonra eski kocası tarafından vurulmasıyla hafızalara kazandı. Meltem Cumbul’un hakkını fazlasıyla verdiği türkünün yorumu, Cumbul’un filmde sergilediği başarılı oyunculuğu kadar çok konuşuldu.

Anlamazdın – Ayla Dikmen / Isssız Adam

Çağan Irmak’ın gişe rekoru kıran ve izleyen çoğu kişinin sinemadan ağlayarak çıktığı Issız Adam filminde, seyircilerin daha çok gözyaşı dökmesinde şarkıların payı büyüktü şüphesiz. Nil Burak’ın ‘Yalnızım’, Semiramis Pekkan’ın ‘Bana Yalan Söylediler’ şarkılarının dikkat çektiği filmde kullanılan öyle bir şarkı vardı ki; yıllar önce kaybettiğimiz yorumcusu Ayla Dikmen’in yeniden popüler olmasını sağlamakla kalmayıp rahmetli sanatçının televizyon programlarına bile davet edilmesine neden oldu. Sözleri usta söz yazarı Fikret Şeneş’e ait ‘Anlamazdın’ şarkısı adete marş oldu ve o günden sonra şarkıyı dinlemeyene rastlanmadı. Bu şarkı aracılığıyla, acı veren kalpsizlerden olmayacağı sözünü tutamayan sevgililere sitem ettik.

Ağla Sevdam – Yusuf Taşkın / Duvara Karşı

Attila Özdemiroğlu’nun Ağır Roman filmi için bestelediği ‘Ağla Sevdam’ şarkısı, Aysel Gürel’in dokunsak yakacak sözleri ve Yusuf Taşkın’ın insanın içini ürperten yorumuyla, Fatih Akın’ı da çok etkilemiş olmalı ki, başarılı yönetmen şarkıyı ‘Duvara Karşı’ filminin en özel sahnelerinden birinde kullandı. Ve şarkı başka bir sinema filmi sayesinde, sevdası ağlayanların yeniden başucu şarkısı oldu ve 2. baharını yaşadı.

Çağlar Yerlikaya

Aralık 2010

Beyoğlu - İstanbul

Prayers for Bobby

2010-12-26T18:40:00.011+02:00

Yönetmen:Russell Mulcahy
Oyuncular:Sigourney Weaver, Carly Schroeder, Austin Nichols, Ryan Kelley, Henry Czerny, Linda Boston

Uzun zamandır hiçbir film beni bu kadar ağlatmamıştı ve etkilememişti sanırım. Filmin hikayesinin gerçek olmasının ve bu hikayenin yıllardır yaşandığını bilmemizin bunda payı büyük şüphesiz. Bobby Griffith'in, eşcinselliğinden dolayı kendi içinde yaşadığı sorunlar, ailesine açılmasından sonra annesi Mary'nin İncil yoluyla onu günah işlediğine inandırmaya çalışması ile daha da büyür. Annesinin onu "tedavi" amaçla psikiyatriste göndermesine ve annesinin evin her yerine astığı İncil'den bölümleri içeren notlara maruz kalır. Annesinin, eşcinselliğini hiçbir şekilde kabul etmeyeceğini hatta bu yüzden ondan vazgeçebileceğini söylemesi üzerine evi terk eden 20 yaşındaki Bobby, bir süre sonra yaşadığı bunalım sonucu köprüden atlayarak intihar eder. Oğlunu kaybettikten sonra hala onun 'günah işlediği' kısmıyla ilgilenen Mary ise, farklı bir kiliseye yaptığı ziyaret sonrasında, onu eşcinsel ailelerin toplantısına katılmasını söyleyen pederi dinleyerek toplantılara katılır. Bu toplantılarda bakış açısı tamamen değişen Mary, oğluna ne kadar yanlış davrandığını ve onu ölüme sürükleyen şeyin kendi tutumu olduğunu anlar. Büyük bir acı ve pişmanlık duyan Mary, gerek vicdanı yüzünden gerek oğlunun yaşadıklarını başkasının yaşamaması adına kendisini 'homofobiyle mücadele eden bir aktivist' olmaya adar.

Başında da belirttiğim gibi ne yazık ki bu hikaye gerçek ve benzer hikayeler yüzünden hala pek çok eşcinsel genç intihar etmekte veya çeşitli baskılara maruz kalmakta. Amerika'da TV için çekilen bu film, ülkenin homofobi ile mücadele için ne kadar çok çaba sarf ettiğinin güzel bir kanıtı. Gönül ister ki, bu film başta çocuk sahibi olan/olmak isteyen herkese izlettirilsin. Ve kimse bu yüzden, bu hikayenin yukarıda paylaştığım fotoğraftaki gerçek sahipleri gibi hayatını ya da çocuğunu kaybetmesin. Eşcinsellik değil, homofobi bir hastalıktır. Bu hastalığın da tedavisi insanların kendisinden farklı olan insanları kabul etmesi ve onların yaşamlarına saygı göstermesiyle başlar. Bunları sürekli tekrar etmemiz gerek; çünkü Mary Griffith'in dediği gibi; ' Şu an bizi eşcinsel bir çocuk dinliyor'...

Çağlar Yerlikaya

Aralık 2010

Beyoğlu - İstanbul

DELİ ORMAN / DİDEM PEKER

2010-12-22T03:06:00.005+02:00

Onunla ilgili birşey yazarken, Türk Edebiyatı'nın değerli ve bol ödüllü şairi aynı zamanda da babası olan Hüseyin Peker'in çok sevdiğim bir şiirinin adıyla başlamak doğru olur sanırım...'İnsan Arkadaşınındır'

Bu kısa cümle birbirine baktığında; geçmişini, sevdiği filmleri, kurduğu hayalleri, kalbinin kırıldığı geceleri, yaraların üzerine sürülen şefkatli sözcükleri, gülümseyen günleri, asla yalnız olmadığını hissettiren ve geride bıraktığın her anda daha da güçlenen o eşsiz sevgiyi görebilen arkadaşların birbirlerine ne kadar ait olduğunu, ne güzel anlatıyor... Varlığı için hayata hep teşekkür ettiğim dostum Didem ile aramızdaki bağın küçük bir yansıması bu sadece...Onunla biriktirdiğimiz ve paylaştığımız pek çok şeyin arasında en özel şey şüphesiz; tanıştığımız ilk günden bu yana yazdıklarımızı birbirimize okuduğumuz o muhteşem anlar. Bu uyanır uyanmaz da olabilir, gecenin bir yarısı da. Üzerinde saatlerce konuşuruz. Benim için yazmanın en güzel yanı, yazdıktan hemen sonra onu Didem'e okumaktır.

Ve ben ilk kez Didem Peker'in şiirini sizlerle paylaşmak istedim... Aylık Şiir ve Edebiyat Dergisi "Akatalpa" nın Aralık 2010 sayısında yer verdiği bu şiiri paylaşma sebebimin, Didem'in çok yakın bir arkadaşım olmasından değil, çok iyi bir şair olmasından kaynaklandığını şiiri okuduktan sonra fark edeceksiniz.

Edebiyatta çok önemli ve değerli bir boşluğu dolduracağından şüphe duymadığım sevgili dostum, ilk okuyucusu olma ayrıcalığını yaşattığın bu değerli şiir için seni tüm kalbimle kutlarım...

DELİ ORMAN / DİDEM PEKER

Geçit vermez gürgenlerin terazi tutmaz sakini,
Bedrettin’in kıyamadığı ağaçlar yüzünden buradayım
Kulaç atarken maviye daha sıkı sarılmak gerekmiş
Sonra bir arabayı ezmek,devrilmek için.
İçinden okuyup içinden yazanlara değmeyen güneş,
kuzeyine sadece selam verirmiş
Rüzgarına bağırma,sadece tutuşturacak korkutmadan.
Isınmak için hiçbir kitabı yakmadım deli orman
Kalemim senden,yapraklarını aklımda tutamadım
Bir tutam defneyle kandırdın,düzlüğü uzak Tuna’nın,
Dağ çileği dikenli..
Karıncalara söylesen taşırlar mı beni evime?
Piknik sepeti bulamazlar Nazım’ın ağaçdenizinde
Islığın bile yokuş aşağı deli orman
Bir sigara yaktın, ateşini yere attın.

UMAY UMAY'IN OBJEKTİFİNDEN

2010-12-12T22:22:00.004+02:00

Her aşk bir orospu yaratıyor. Bense beyaz duvaklar , dokunduğumda irkilen sırtlar çiziyorum...

Umay Umay

ÖNDER BORA İLE RÖPORTAJ

2010-12-07T19:18:00.007+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Kaos G&L Kasım - Aralık 2010

Gözümüzün önünde her gün hayata saldırdıklarına,onu bıçakladıklarına, onu vurduklarına tanık oluyoruz.Kimimiz olanlara suç ortağı, kimimiz yapanlara destek, kimimiz olup bitenlere seyirci…İçimizden sadece birileri hayattan yana.Bu sessizliğin içinde onun sesini duymak hiç zor olmadı...Hayata o kadar güzel sahip çıkıyordu ki…Selam vermeden geçip gitmek, hayatla sevişen hiçbir çocuğa yakışmazdı… Nefret suçlarından HIV konusundaki önyargıya pek çok konuda sesini yükselten müzisyen Önder Bora ile konuştukça, hayat derin bir nefes aldı…

Önder, biyografine baktığımda buz pateninden,müziğe pek çok dalda profosyenel çalışmaların olduğunu görüyorum.Biraz bahseder misin?

Ortaokulda bir hevesle buz patenine yazıldım ve buz patenine yeteneğim olduğu ortaya çıktı.Çok sevdiğim için de devam ettim. Ama sporcu olmak için daha erken yaşta başlamak gerekiyor,ben de antrenör olarak devam ettim. Tiyatroya başlamak çok istiyordum.Ancak Saint Benoit Lisesi’nde okurken, sosyal hayata ayıracak vaktim olmuyordu,çok ağır bir okuldu.Üniversiteye başladığım yıl, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu’ndaki oyuncu bir arkadaşım, beni Ali Poyrazoğlu ile tanıştırdı.Çehov’un kısa oyunlarını, Fransızca’dan Türkçeye çevirerek tiyatronun kapısından ilk adımımı atmış oldum.Sonra tiyatroda kursa başladım ve bir süre sonra tiyatro kadrosunun içinde yer aldım.Eğitim alırken,bir yandan da tiyatroda ve ‘İnsanlık Halleri’ adlı TV dizisinde küçük rollerde oynadım.Böylece hem alaylı,hem okullu gibi yetiştim.Hayatımın en güzel yıllarıydı.Beni hayata hazırlayan, bana vizyonumu veren, bir eğitim süreci oldu.Bu yüzden Ali Poyrazoğlu’na çok teşekkür ederim, kendisi çok iyi bir hocadır. Çok eskiye dönersem, ilkokuldan itibaren hep okul korolarında şarkı söylerdim.Ailem de, müziğe çok eğilimim olduğunu gördükleri için denemek istedi ve 7 yaşında piyano dersleri almaya başladım.Bunun dışında mandolin ve akordeon dersi aldım.Ancak enstrumana gerekli sabrı gösteremeyen birisi olduğumu gördüm.Ve solist olmayı seçtim.

En derin ilişki kurduğun alan müzik sanırım…

Kesinlikle müzik. Türkiye’deki tiyatro şartlarını gördüm.Tiyatroda bireysel bir şey yapmak ,istediğin oyunu oynamak kişiye değil,şansa bağlı.Çoğu zaman mümkün olmuyor.O gerçeği çabuk görüp, bunu istemediğimi anladım.Solist olmanın getirdiği liderlik vasfını, tiyatroda yakalayamayacağımı görüp müziğe yöneldim.Şan dersleri almaya başladım. Hala da alıyorum.

Yaptığın müziği nasıl tanımlarsın?

Genel olarak pop müzik yapıyorum. Akustik müzik seviyorum,elektronikten uzak durmayı tercih ediyorum.Gelen talepler üzerine,bugüne kadar sadece bir tane elektronik parça yaptım. Ama kişisel olarak sıcak bulmuyorum.Özellikle tek bir tarzda kalmak yerine,müziğin sonsuzluğu içinde birçok şeyi bir araya getirmeyi seviyorum.İlk albümümde mesela, hafif rock vardı,jazz vardı, tango vardı.Konsept bir albüm oldu. Yurtdışında çalıştığım müzisyenlerde,ilk albümümü kartvizit gibi ortaya koydum.Bundan sonra akustik çizgimden çok çıkmadan, biraz daha genele hitap eden çalışmalarım olacak.

Yeni albümünden bahseder misin?

Bangkok’a yerleşmiştim. 4 ay önce Türkiye’ye döndüm.Aslında yarı yarıya yurt dışında yaşıyorum.Orada bir orkestra kurdum. Her şey yolunda giderken,yaklaşık 2 ay süren gösteriler ve çatışmalar oldu.Ağustos sonunda dönmeyi planlıyordum.Arkadaşlarım tekrar albüm yapmam konusunda destek verince,yeniden albüm projesi için kaldım.4 şarkılık bir maxi single olacak. Bir tanesinin sözü Suat Kavukluoğlu’na,müziği bana ait.O şarkının 2 versiyonu olacak. Bir tane çok önceden Serdar Ortaç’tan aldığım slov bir şarkı var.Ve söz müziği kendime ait olan bir şarkım var.

Önder,Türkiye’deki şarkıcıların büyük çoğunluğu son derece apolitik.Hiç kimsenin söyleyecek bir sözü yok adeta…

Türkiye’de herkes apolitik şu an.Politik olmak için biraz güce ihtiyaç var. Şu anda hiçbir sanatçının gücü yok.Türkiye’de zaten çok faşist bir yönetim var.Demokrasi lafı ağzından düşmeyen ama son derece faşist bir bakış açısıyla yönetilen bir ülkede yaşıyoruz.Bu gerçeği kabul etmeliyiz başta.Sadece sanatçılar değil,herkes apolitik.70’li yılların ikinci yarısından sonra, Türkiye üzerine oynanan değişik oyunlar üzerine anarşi yaratılabilmişti, son on yılda bir sürü şeyler yapıldı ama anarşi yaratılmıyor.İnsanlar anarşi yaratamayacak kadar apolitik hale getirildiler.

Ayrımcılıktan, hayvan haklarına her konuda sesini hiç çekinmeden yükselten azınlıktan birisin.Ki, seni bireysel sözlü eylemlerin sayesinde tanımıştım.Sendeki muhalif tavrı uyandıran şey ne?

Söyleyebilecek sözüm,belli bir dünya görüşümün olması.Bir yerlerde kitlenip kalmadan sınırsızca düşünebiliyorum.Bunu kendimde bir özellik olarak görmüyorum, ama kendim için yaratmak istediğim çok önemli bir şey oldu bu.Belki şanslı tarafım, bir Fransız okulundan geliyor olmam.Çünkü bize bu öğretildi;kendi haklarını savun,ara,araştır. Descartes’ın dediği gibi ‘gerçeği bulmak için, herşeyden şüphe etmek zorundasın.Gerçeği, herşeyden şüphe ederek öğren.Şüphe etmek ve sorular sormak zorundasın’ Hayatım boyunca anne babam bana, ‘bu beyazdır ya da siyahtır’ dediği için kabul etmedim. Ben onu nasıl görüyorum, hep ona baktım.Bu eğitimle ilgili.

Zaten bütün mesele insanların en temelden başlayarak, kendi cinsiyetlerini,cinselliklerini sorgulamamasından kaynaklanmıyor mu?

Mesela bu konuda en şanslılar eşcinseller.Her toplumda olduğu gibi, bizim toplumumuzda da eşcinseller, kendisini geliştirmiş kesimi oluşturuyorlar.Çok güzel bir şey söyledin.Bunun sebebi de, kendini sorgulamaktan geçiyor.Heteroseksüel insan, doğduğu günden öldüğü güne kadar kendisini sorgulamaz.Ne cinselliğini, ne doğasını sorgular. Ona göre; zaten öyle olması gerek,onunki farklı bir şey değildir toplum içinde.Bir heteroseksüel erkek,’neden ben kadınlardan hoşlanıyorum, bunun altındaki sebep nedir’ gibi bir sorgulama yaşamaz.Heteroseksüeller, iç güdüleri ile yaşamaya devam ederler.En temel içgüdü olan üreme duygusuyla hayatlarını sürdürürler.Ama eşcinseller, 10-11 yaşlarından itibaren, diğerlerinin ona söylediği kendilerindeki farklılığı hissetmeye başlayınca, bu farklılığı araştırmaya başlıyor. Hayatın,cinselliğin ne olduğunu,kendinin kim olduğunu düşünüp anlamaya çalışıyor.Dolayısıyla düşünmenin sonucunda kendini geliştiriyorlar.

Heteroseksüeller ise kendilerini sorgulamak yerine, lgbtt bireyleri sorgulamayı seçiyor…

Bu sorgulamayı yapan kişilerin, bilgisizliklerinden ya da homofobik olmalarından kaynaklanıyor.Homofobinin altında da çoğunlukla bastırılmış,ortaya çıkartılamayan eşcinsellik yatıyor. Heteroseksüeller, içgüdü ve kendilerine dayatılan öğretilerle yaşıyorlar.Bir heteroseksüele ‘eşcinselliğe neden karşısın’ diye sorsan, ‘bilmiyorum,bana uymaz’ der.Herhalde sana uymaz,uysa sen de eşcinsel olacaksın.

LGBTT bireyleri aile için bir tehdit olarak görüyorlar. Bunun hakkında ne düşünüyorsun?

Aile kavramını,heteroseksüellerin kendi çarpık ilişkileriyle yok ettiğini düşünüyorum. Bu toplumda zorla evlendirilmiş bireyler yer almakta.Bunun getirisi olarak da, mutsuz evlilikler ve mutsuz ortamda yetişen, geleceğin travmatik neslini oluşturan çocuklar ortaya çıkmakta.Ve bir de toplum baskısıyla bir şeyleri örtmek adına, eşcinsel bireylerin karşı cinsle yapmış olduğu evlilikler var. Sonuç olarak toplum kendi getirdiği baskılarla, gelecek nesillerin hazırlanması gereken en önemli ortam olan aileyi yok ediyor. Zaten bana göre aile, sadece biyolojik anne ve babadan oluşmaz.Eşcinsel çiftler de aile kurabilir ve çocuk sahibi olabilir.
Toplum neden heteroseksüel? Sayısal üstünlük, bir gerçeklik değildir.Toplum,farklılıkların toplamıdır.Gelişmiş ülkelerde bugün, artık toplumun tek bir kesime ait olduğu düşüncesi ortadan kalktı.

Bangkok’a yerleşme sebebin ne?

Yıllarca tatil için gittim.Sevdiğim pek çok şeyi bir arada gördüm. İklimini,yemeklerini,insanlarını çok seviyorum. Çok ucuza büyük lüksler yaşıyorsun.Sokakta yürüdüğün zaman, sen eşcinsel misin,heteroseksüel misin, travesti misin, böyle kavramların asla olmadığı bir yer.Tabii oranın da kırsal bölgelerinde sorunlar var ama bizdeki gibi cinayetle ya da iş bulamamakla sonuçlanmıyor.

Türkiye ile kıyasladığın zaman ayrımcılık bakımından büyük farklar var mı?

Travesti ve transeksüeller fuhuş yapmadan, her alanda çok rahat çalışabiliyorlar.Orada böyle bir ayrım yok.Bir krallık olmasına rağmen, insan hakları çok düzgün biçimde işliyor.Biz de laik ve demokratik bir ülke olmamıza rağmen,faşist biçimde yönetiliyoruz. Tayland, krallıkla yönetilmesine rağmen, batıda pek çok ülkede olmayan demokratik haklara sahip.

Türkiye’deki homofobi sence nasıl çözülecek?

İnsanlara çok açık söylemek gerek.Eşcinsellik bir tercih değil.Bir pedagog, bir çocuğun üç yaşında eşcinsel olduğunu tespit edebiliyorsa, ki üç yaşındaki çocuğun cinsel tercih yapmış olması gibi bir seçenek yok.Bu doğuştan gelen bir şey. Genetik bir farklılık mı,hayır.Eşcinseller ve heteroseksüeller arasında bir genetik farklılık yok. Henüz bilmediğimiz bir nedenden doğal farklılıklardan geliyor.Durum bu kadar açıkken, üç yaşında eşcinsel olacağı belli olan bir çocuğu, onsekiz yaşına gelip eşcinsel ilişki yaşadığı zaman suçlamaya kimin hakkı var?Bu bir seçim değil.Tercih olsaydı,bir gün sabah uyanır insanlar,ben bunu tercih edeyim derdi.Hele dünyada tamamen heteroseksist bir düzen varken, neden insanlar hadi ben zor yolu seçeyim desin.

LGBTT bireyleri en başta aileleri bu kadar kolay dışlarken, toplumun reddetmesi sürpriz değil sanırım…

Mesela bir aile çocuğunun, 25 yaşındayken eşcinsel olduğunu öğreniyor.Çocuk 25 yaşına kadar,ailenin biricik kızı ya da oğluyken, öğrenildiği zaman her şey değişiyor.Hiç mi düşünmüyorlar,’ne değişti’diye? En büyük kaygıları; etraf ne der? Suç oranlarına bakın?Eğer toplumda, bir kesimi kötülemek gerekiyorsa, o kesimin topluma verdiği zarara bakmak gerek.
Gasp,cinayet,tecavüz,hırsızlık suçlarına baksınlar.Toplumda suçu işleyenlerin %90’ı heteroseksüel.Eşcinseller, toplum için zararlı kişiler değil.Kendini üstün gören heteroseksüeller daha zararlı.Eşcinselerin heteroseksüellerle hiçbir alakaları ve sorunları da yok zaten.

Sen aynı zamanda ‘Pozitif Yaşam Derneği’ başta olmak üzere, HIV ile ilgili kampanyalara da büyük destek veriyorsun.HIV hakkında hala ciddi bir önyargı var.İnsanlar konuşmaktan dahi kaçınıyor…

İnsanların söylemeye cesaret edemediği şeyleri söyleme sebebim,insanları bilgilendirmek.Bilgilenmedikleri için her kesim zarar görür. HIV’de son 10 yılda çok büyük gelişmeler kaydedildi.Artık HIV (+) bir kişi, ilaç tedavisi ile normal bir yaşam sürebiliyor.Bu kolay mı, tabii ki kolay değil.Çünkü ömür boyunca süren,yüksek maliyetli bir tedavi.Önyargılarından dolayı işlerinden olan insanlar, tedavi masraflarını karşılayamıyorlar.Benim amacım,başa dönüp insanları uyarmak. HIV diye bir virüs var ve bundan korunmak çok kolay. Öncelikli korunun diyorum.Eğer, HIV (+) olan kişiler varsa;bulaşma yollarını bilirsek, bu kişilere karşı geliştirdiğimiz önyargı ve savunma mekanizmalarını ortadan kaldırabiliriz.Çünkü HIV, aynı ortamda bulunmak,aynı evde yaşamak ile bulaşan bir şey değil.Hala bu konuda diretmek,bilime karşı gelmektir.Bunu anlayamıyorum.Bilimsel olarak kesin kanıtlanmış bir
şey var,ama insanlar hala HIV (+) kişilerden uzak duruyor.HIV (+) olan bir kişi ile eş bile olabilirsiniz.Korunarak cinsel ilişkiye girebilirsiniz.Sperm yıkama yöntemi ile HIV (+) anne babadan, HIV (-) çocuk sahibi olunabiliyor.Bu bilimsel gerçeklere karşı koymayı,ortaçağ zihniyetinden başka birşeyle açıklayamıyorum.

Çağlar Yerlikaya

Kasım 2010

Fransız Sokağı / Beyoğlu - İstanbul

HIV HEPİMİZİ İLGİLENDİRİR!

2010-12-01T01:53:00.000+02:00

ÇAKMAK TURGAY İle Röportaj

2010-11-17T14:17:00.006+02:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Pazar Sabah 07.11.2010

Çakmak Turgay, Türkiye'nin gizli koleksiyonerlerinden biri. Her ressamı tanıyarak oluşturduğu koleksiyonunda, Ömer Uluç'tan Adnan Çoker'e kadar pek çok ressamın eseri var.

Çakmak Turgay, İstanbullu bir armatör. 27 yıldır denizcilik sektöründe hedeflediği bütün noktalara ulaşmış. Başarılı iş yaşantısı dışındaki en dikkat çekici özelliği ise Türkiye'nin önde gelen koleksiyonerlerinden biri olması. Yaklaşık 25 yıldır sanat eseri toplayan Turgay'ın koleksiyonunda; Adnan Çoker, Devrim Erbil, Ferruh Başağa, Güngör Taner, Mehmet Güleryüz, Mustafa Ata, Ömer Uluç, Özdemir Altan, Şadan Bezeyiş ve Zekai Ormancı gibi çok önemli çağdaş Türk sanatçıların eserleri bulunuyor. Bu eserleri, Memorial Hospital'ın 'Art Flat' adını verdiği katında, sanatseverlerle paylaşan Turgay için her resmin ayrı bir hatırası var.

Resme olan ilginiz nasıl başladı?

Sanat eğitimim yok. Saint Benoit'da okuduğum yıllarda, arkadaşlarımla her öğlen Tünel' e çıkıp Galatasaray'a kadar yürürdük. Narmanlı Han'da, Bedri Rahmi'nin atölyesi vardı. Oraya çok sık uğrardık. Resme olan sevgim, o zamanlar başladı. Daha sonra denizcilik camiasında olmamdan dolayı çok seyahat edip dünyayı gezdim. Müzelere merakım çoktu, yurtdışındaki müzeleri ve sergileri dolaştım. Denizcilik sektöründe 27 yıldır İhsan Kalkavan ile ortağım. Beşiktaş Denizcilik'in de kurucu ortağıyım. Ama son 10 yıldır sadece pasif durumda yönetimdeyim. Onun için sanata daha fazla zaman ayırmaya başladım.

Koleksiyonculuğa nasıl başladınız?

Koleksiyon yapmak için yola koyulmadım. 20 yıldan beri sanat eserleri alıyorum. İlk aldığım resim, belki de 25 yıl öncedir. Ama çağdaş resme, 12 senedir konsantreyim. İlk başta tuğra, gümüş objeler ve klasik Türk ressamlarımızın resimlerini alıyordum. Bu ustalarımızın eserleri, müzeler ve iyi koleksiyonlarda yerlerini almış olduğundan, artık bu ustalarımızın yapıtlarına erişmek hem zor hem de maddi yönden imkânsız hale geldi. Halbuki çağdaş sanatçılarımızın iyi yapıtlarına, hatta başyapıtlarına dahi sahip olma imkânımız var. Bu nedenle çağdaş sanatçılara yoğunlaştım.

Koleksiyonunuzda çok önemli Türk ressamlarının, çeşitli dönemlerine ait eserleri var. Buna özellikle mi dikkat ediyorsunuz?

Sanatçıların aynı dönemdeki benzer işlerinden çok sanatçıdaki değişimleri gösteren resimlerini almaya gayret ederim.

Çağdaş ressamların eserleri, hak ettiği değeri görüyor mu?

Çağdaş Türk resmine inanıyorum. Önlerinin çok açık olduğu ve hâlâ hak ettikleri değere ulaşamadıkları görüşündeyim. Kendi çağdaş ressamlarımızı bir İranlı, Suriyeli hatta Çinli ressamlarla karşılaştırdığım zaman, hâlâ bizimkilerin değerlerinin çok altında fiyatta olduğunu söyleyebilirim. Son günlerde gazetelerde sayfa sayfa ilanlarını gördüğümüz rezidanslar, yatırım bütçelerinden sanata çok az miktarda pay ayırsalar, her rezidansın girişine, antresine birkaç sanat eseri koysalar, zaten çağdaş ressamlarımız, istedikleri yere rahatlıkla gelecek. Ya da burada oturanlar evlerinin salonlarına özgün ve çağdaş bir eser koysalar, zaten Türk Çağdaş resmi iyi bir seviyeye gelir ve sanatçılarımız hak ettikleri seviyede yaşar.

Türkiye'de sanat eserlerinin, sanatseverle buluşma süreci doğru işliyor mu sizce?

Olması gereken şu: Sanatçı bir yıl üretimini yapacak. Sonra da bunu bir sergide sergileyecek. Sergilendiğinde de öyle uygun bir fiyat oluşturulmalı ki, oradaki eserler sanatseverlerle buluşabilsin. Yanlış fiyat politikası yüzünden açılan sergiler, sıfır satışla kapandı. Atölyeye dönen resimler sanatçı için moral bozukluğu, galericiler için de hüsran oldu.

Ressamı tanımam lazım

Koleksiyonunuzda, neden yabancı ressamların eserlerine rastlayamıyoruz?

Yaşayan sanatçılarımızı yakından tanıyarak, sanat sohbetleri yaparak ve felsefelerini anlamaya çalışarak, eser alırım. Fakat yurtdışındaki sanatçıları tanımadığım, eğitimleri, geçmişleri ve sanatları hakkında bilgim olmadığı için onların resimlerini almadım. Tanımadığım Türk sanatçılarından da resim almıyorum. Çünkü bu, bir sabır ve özen işi. Asla 'Bu eser güzel' diye almam.

Çağlar Yerlikaya

Okmeydanı - İstanbul

Kasım 2010

KAOS G&L Dergisinin Yeni Sayısı Çıktı

2010-11-07T01:36:00.004+02:00

Kaos GL dergisinin 115. Sayısı, “Homofobi ve Cinsiyetçiliğe Karşı Mücadelede Anti-Otoriter Pratikler ve Perspektifler” dosyası ile çıktı. Derginin bu sayısında, şarkıcı Önder Bora ile yaptığım röportaj ve pek çok önemli konu yer almakta...

'PUNK ROCK'

2010-10-27T22:32:00.012+03:00

Yazan: Simon Stephens

Yöneten: Rıza Kocaoğlu

Çeviren: Pınar Töre

Oyuncular: Hakan Kurtaş, Tuğçe Altuğ, Gonca Vuslateri, Kaan Turgut, Emre Yetim, Gözde Kocaoğlu, Mehmetcan Mincinozlu

Malafa'yı izlediğim günden hemen bir gün sonra, DOT Tiyatrosu'nun bir önceki sezonun sonuna doğru oynamaya başladığı diğer oyunu 'Punk Rock'a gitmek ayrı bir keyif oldu benim için. Geçen sene izlediğim ve en çok etkilendiğim oyun olan 'Pornografi'nin yazarı Simon Stephens'ın yazdığı 'Punk Rock', İngiltere'de zengin ailelerinin çocuklarının gittiği bir özel okulda geçiyor. Daha oyun başlamadan, demir teller ile çevrilmiş sahneyi gördüğünüzde, heyecanlanmaya başlıyorsunuz. Ve sonra başlayan canlı müzik ile sahnenin bir ucunda duran gitar, basgitar ve davulun dekor olmadığını anlıyorsunuz. Sahnedeki müzik performansı ile açılış yapan 'Punk Rock', böylece size ne kadar sert ve şiddetli bir oyun izleyeceğiniz konusunda ipucu veriyor.

Aile sorunları, cinsellik, aşk, sınav stresi ve kimlik arayışları arasında kendileri ve birbirleri ile savaşan 7 öğrencinin şiddetle aralarındaki mesafe oldukça kısadır. Bu yüzden her çıkmazda, birbirlerine ruhsal ya da fiziksel olarak saldırmaktan hiç çekinmezler. Mutsuz ve kaybolmuş bu çocukların yaşadıklarını anlatan oyun, 21. yüzyılın nasıl travmatik nesiller yetiştirdiğini çarpıcı bir biçimde gözler önüne seriyor. Oyun sırasında ara ara devam eden canlı müzik performansı ise, oyuna bambaşka bir soluk getiriyor.

DOT'un değerli oyuncusu Rıza Kocaoğlu'nun yönettiği oyun, her biri çok iyi performans gösteren oyuncuları ile birlikte izleyiciyi çok güzel bir biçimde rahatsız etmeyi başarmış; ki, bu sanatın en sevdiğim yönüdür. İyi bir oyun izlemek istiyorsanız ve rahatsız olmaktan, rahatsız olmuyorsanız 'Punk Rock' ı izlemelisiniz.

Çağlar Yerlikaya

Maçka - İstanbul

Ekim 2010

'MALAFA' SAHNEDE

2010-10-22T17:35:00.008+03:00

Yazan ve Oyunlaştıran: Hakan Günday

Yöneten: Murat Daltaban
Oyuncular: Berrak Kuş, Cemil Büyükdöğerli, Emel Çölgeçen, Elvin Aydoğdu, İbrahim Selim, Mert Can Sevimli, Onur Öztay, Pınar Töre, Rıza Kocaoğlu, Tuğrul Tülek, Yusuf Akgün

'Topaz Jewellery Center, Türkiye’nin en büyük kuyumcusudur. Her biri yedi yüz metrekare olan dört katta, tonla mücevher alıcılarını bekler. Alıcılar, turistlerdir. Satıcılara ise tezgâhtar denir. Malafa, turistlerle tezgâhtarların çarpışmasını anlatır.
Bu çarpışmada havaya saçılan altın tozlarının ışığında atılan binbir tezgâhı anlatır. Topaz’da tezgâh, hayattır. Satmak için her şey yapılır. Şiddetten şehvete kadar, bütün yollardan gidilir. Yol kalmayınca yenisi açılır' demişti Hakan Günday, yıllar önce okuduğum 'Malafa' adlı kitabında.

Hakan Günday, Umay Umay'ın 'Zargana' kitabını tavsiye etmesi üzerine 2002'de ikinci kitabı olan 'Zargana' ile tanıştığım ve ilk kitabı 'Kinyas ve Kayra' dan, son kitabı 'Ziyan' a kadar bütün kitaplarını okuduğum, başucu yazarlarımdan birisi. Türk Edebiyatı için son derece yenilikçi ve farklı bir soluk aynı zamanda. DOT Tiyatrosu ise, her zaman her yerde gururla övdüğüm ve sanata sürekli sınırlar çizen bu ülke için oldukça kıymetli bulduğum bir topluluk.

Ve ne mutlu ki, Hakan Günday ve DOT Tiyatrosu, geçtiğimiz sezonda Hakan Günday'ın dördüncü kitabı, DOT Tiyatrosu'nun da artık tiyatro oyunu olan 'Malafa' için biraraya geldi. Hatta bu birliktelik ile ilgili 11 Nisan 2010'da, Sabah Gazetesi için Murat Daltaban ve Hakan Günday ile röportaj yapmıştım. Geçtiğimiz sezon oynamaya başlayan Malafa'yı, geçtiğimiz haftalarda izleme imkanım oldu. Ve 'Malafa' kitabının bütün okurları gibi ben de oldukça şaşırdım. Röportaj yaptığım sırada Günday'ın 'kitap okucuyuları için büyük sürpriz olacak' demesi, boşuna değilmiş. 'Malafa' oldukça farklı ve esprili bir şekilde oyunlaştırılmış. Ve ortaya, başından sonuna ilgiyle izlenen çok dinamik bir oyun çıkmış. Tabii bunda Tuğrul Tülek ve Rıza Kocaoğlu başta olmak üzere çok iyi bir performans gösteren oyuncuların katkısı çok büyük. Sözün özü, şu ana kadar izlediğim bütün DOT oyunları gibi bu oyunu da çok beğendim. Hiç vakit kaybetmeden bilet almanızı tavsiye ederim. Büyük ilgi gören DOT Tiyatrosu'na, bilet bulmanın kolay olmadığını hatırlatmak isterim...

Murat Daltaban ve Hakan Günday ile yaptığım röportajı okumak için;

http://caglaryerlikaya.blogspot.com/2010/04/murat-daltaban-hakan-gunday-ile.html

Çağlar Yerlikaya

Ekim 2010

Beyoğlu -İstanbul

ÖZEL BİR GÜN / Una Giornata Particolare

2010-10-17T02:44:00.008+03:00

Yönetmen: Ettore Scola
Senarist: Maurizio Costanzo, Ruggero Maccari, Ettore Scola
Oyuncular Sophia Loren, Marcello Mastroianni , John Vernon
Yapım: 1977

Hep izlemek istediğim, daha izlemeden beni çok heyecanlandıran ama nedense izlemeyi hep ertelediğim bazı filmler var. Hızla akıp giden zaman karşısında duyduğum telaştan ve sevgilimin izlemem konusunda yaptığı baskılarından olsa gerek, son günlerde büyük bir disiplin içinde, kendimi bu filmleri izlemeye adadım. Başlangıcı yağmurlu bir günde, uzun zamandır DVD' si ile bakıştığım 'Özel Bir Gün' (Una Giornata Particolare) filmi ile yaptım. Filmi o kadar çok beğendim ki... İtalyan sinemasını çok seven ve elimden geldiğince takip etmeyen çalışan biri olarak, filmi izlemekte bu kadar geciktiğim için kendimi çok ayıpladım.

Hitler'in, Roma'ya geldiği gün herkesin aksine kutlamalara gitmeyip evde kalan bir ev kadını olan Antonietta ve eşcinsel olduğu için işine son verilen komşusu Gabriele arasında geçenleri çok iyi işlenmiş bir hikaye çerçevesinde anlatan film, Sophia Loren'ın güzelliği ve Marcello Mastroianni'nin bakışlarındaki derinlik ile adeta büyülüyor.

Birisi ailesi ve ev işleri , diğeri de cinsel kimliği ve politik tavrı yüzünden köşeye sıkışıp kalmış bu iki insanın, hayatlarını birbirini açtıkları filmde, Gabriele'in karşı pencereden kendi evine baktığı sahne, Ferzan Özpetek'in 'Karşı Pencere' adlı filmine ilham kaynağı olmuş şüphesiz. Defalarca daha izleyeceğime emin olduğum bu filmin, her sahnesi adeta bir fotoğraf... İzlemediyseniz, sakın vakit kaybetmeyin...

Çağlar Yerlikaya

Beyoğlu - İstanbul

Ekim 2010

BU ADAMLAR ÇOK GÜÇLÜ

2010-10-16T13:37:00.006+03:00

Haber: Çağlar Yerlikaya Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah 09.10.2010

Dünyanın en önemli güç yarışması kabul edilen World's Strongest Man'in (Dünyanın En Güçlü Adamı) eleme turu 'GIANTS LIVE', bu sene ilk kez İstanbul'da yapılacak. 17 Ekim'de Küçükçiftlik Park'ta yapılacak olan etkinliğe, her biri ayrı bir rekora imza atmış dünyanın en güçlü adamları katılacak

Kimi tek başına bir arabayı kaldırıyor, kimi dev kütükleri yuvarlıyor, kimi halatlarla bağlanmış bir uçağı çekebiliyor. Bu olağanüstü güç gösterileri, bir aksiyon filminin sahnelerinden alınma değil. İzleyenleri hayrete düşüren bu güç denemelerini gerçekleştiren, hepsi birbirinden güçlü adamlar var. Ortak noktaları, fiziksel olarak çok güçlü olmaları ve inanılmaz rekorlara imza atmaları. İri cüsseleri ile hemen dikkat çeken bu adamların hepsi güçlerini 'World's Strongest Man'de bir şova dönüştürmüş durumda. Yaptıkları hiçbir gösteri şiddet içermiyor. Onlar için dev dumbell'ları kaldırmak, tek başına bir tramvayı çekmek başlı başına bir spor.

1977'den beri tüm dünyada 1 milyardan fazla hayran kitlesine sahip World's Strongest Man'in pek çok ülkede düzenlenen eleme turu 'Giants Live', ilk kez İstanbul'da yapılacak. İlki 17 Ekim'de olmak üzere, artık her yıl Türkiye'de de yapılacak olan yarışma, önümüzdeki seneden itibaren Türk yarışmacıların da katılımına açık olacak. Eurosport kanalında yayınlanacak yarışmayı, yarışmanın aynı zamanda organizatörü ve başhakemi olan meşhur İngiliz 'strongman' Colin Bryce sunacak. Yarışma için, 2011 Dünya Finalleri'ne puan toplamak için dünyanın en güçlü adamı Litvanyalı Zydrunas Savickas başta olmak üzere, kendi ülkelerinde 'en güçlü adam' olarak seçilen Brian Shaw (Amerika), Laurence Shahlaei (İngiltere), Mark Felix (İngiltere), Richard Skog (Norveç), Stefan Solvi Petursson (İzlanda), Johannes Arsjo (İsveç), Konstantin Ilin (Ukrayna), Stojan Todorchev (Bulgaristan) ve Paul Pirjol (Romanya) İstanbul'a geliyor. Araba kaldırma, tramvay çekme, fıçı taşıma, dev dumbell kaldırma ve kütük yuvarlama gibi birbirinden zor parkurlardan oluşacak yarışma sonucunda belirlenen ilk üç İstanbul finalisti, 2011 Dünya Finalleri'ne katılma hakkı kazanacak.

'Giants Live İstanbul'un gerçekleşeceği Küçükçiftlik Park'ta, 4 bin kişilik dev bir spor merkezi kurulacak. Dünyanın en güçlü adamlarını görmek için gelecek izleyecilerin gün boyu vakit geçirebileceği bir program hazırlayan organizasyonda her şey düşünülmüş. Yeme içme alanlarının bulunacağı ve çeşitli aktivitelerin düzenleneceği etkinlikte, çocuklar için de mini strongman parkurları kurulacak. Katılımcıların sporcularla tanışma ve fotoğraf çektirme imkânı da bulacağı etkinliğin, 56 TL- 135 TL arasında değişen biletleri satışa çıkarıldı.

Dünyanın en güçlü adamı Zydrunas Savickas ile yaptığım röportaj:

Zydrunas Savickas. Dünyanın en güçlü adamı. 1975 Litvanya doğumlu. Uçak çekiyor, yüzlerce kiloluk ağırlıkları kaldırıyor. İlk kez 16 yaşında yarışan sporcu, ikinci denemesinde ilk rekorunu kırdı. 1998'de Litvanya şampiyonu oldu. 2001 yarışmasında yan bağları yırtılan Savickas'ın spor hayatının bittiği düşünülse de, sadece dokuz ay sonra tekrar ülkesinin şampiyonu oldu. 10 kez ülke şampiyonu ve üç kez dünya şampiyonu olan dev atlet, 19 dünya rekoruna imza attı.

Giants Live'a katılmaya nasıl karar verdiniz?

Yaşıtlarıma göre cüsseli bir çocuktum. 13 yaşımdayken, televizyonda izlediğim yarışmadan sonra yapmak istediğim şeyin bu olduğunu anladım.

Yarışma için nasıl bir hazırlık yapıyorsunuz?

Tüm yıl sıkı bir çalışma yapıyorum; haftanın altı günü üç saat ağırlık kaldırıyorum. Diğer sporculara göre şansım, kendi spor salonumun olması.

Bu kadar ağır bir spor için, özel bir beslenme programınız olmalı...

Yemek seçmem, her şeyi yerim. Favori yemeğim et, içecek olarak tercihim de süt. Balık, pilav, patates ve sebze mutlaka yiyorum. Günde en az altı öğün yemeğe ve sonra hepsini yakmaya çalışıyorum. Bu da yaklaşık olarak 7.000 ile 10.000 kalori arası demek. Vücut ağırlığımı yüksek tutmak zorundayım. Balayından yeni döndüğüm için 160 kiloya düştüm. İstanbul'a geldiğimde en az 170 kilo olacağım.

Dünyanın en güçlü adamı olmak nasıl bir duygu?

Büyük memnuniyet tabii ki, çünkü ben 20 yıldan fazla zamandır bunun için çalışıyorum. Bir kere 88 tonluk bir uçak bile çektim.

Yeni hedefiniz ne?

Tabii ki en güçlü olmak. 'En güçlüsün zaten' diyeceksiniz, ben gelmiş geçmiş en güçlü olmayı hedefliyorum. 19 tane dünya rekorum var. World's Strongest Man olmanın yanı sıra; altı kere Arnold Schwarzenegger'ın Arnold Strongman Classic yarışmasını, bir kez Fortissimus'u, bir kez de IFSA'nın şampiyonasını kazandım. İstanbul'da alacağım puanlar, bana tekrar World's Strongest Man seçilmenin kapılarını aralayacak.

İstanbul'a gelmek sizi heyecanlandırıyor mu?

Ülkenize ilk gelişim olacak. İstanbul'un, dünyanın en güzel şehirlerinden biri olduğunu biliyorum. Giants Live en sonunda, bir ayağını İstanbul'da yapacağı için çok mutluyum. Türk sporseverlere bir sürprizim de olacak. Apollo aksı kaldırmadaki 193 kiloluk dünya rekorumu kırmayı planlıyorum. Sanırım 200 kilo yapabilirim. (Apollon's Axle: Halter şeklinde fakat kola kutusu kalınlığında bir kamyon aksını kaldırmak) Türk izleyicilerin Giants Live'dan keyif alacaklarına eminim, çünkü Türk sporunda ağırlık kaldırma ve güreşin önemli bir yeri var. Türkler, benim tarzımda insanlar.

Sizi korkutan herhangi bir şey var mı?

Karımı sinirlendirmek haricinde hiçbir şey yok!

BİR BAŞYAPIT 'PEACOCK'

2010-10-15T01:23:00.007+03:00

Yönetmen: Michael Lander

Oyuncular:Cillian Murphy, Ellen Page,Susan Sarandon, Josh Lucas, Bill Pullman...
Senaryo:Ryan O Roy, Michael Lander

Uzun zamandır izlediğim en başarılı psikolojik gerilm filmi... Sinemanın ne kadar muhteşem bir sanat dalı olduğunu bir kez daha kanıtlayan bu film, müthiş bir senaryoya ve daha önce 'Breakfast On Pluto' filminde çok iyi performans gösteren Cillian Murphy gibi harika bir başrol oyuncusuna sahip...

Peacock kasabasında yaşayan John Skillpa, yaşadığı kişilik bölünmesinden dolayı, gününün bir kısmını bankada çalışan bir erkek, diğer kısmını da ev işleri yaparak vakit geçiren bir kadın olarak yaşayan birisidir. Kasabada yaşanan bir tren kazasından sonra gerçekleşen olayların ardından, içindeki iki karakter birbiriyle savaşmaya başlar. Bir insanın psikolojisinin, ona neler yaptırabileceğine dair insanı şaşırtan ve aynı zamanda çok korkutan bu film, neden-sonuç ilişkisi üzerine insanı epey düşündürüyor... Soluksuz izlediğim filmin finali ise, 'Peacock' u kalbimin derin bir yerine sakladı...

Çağlar Yerlikaya

Beyoğlu - İstanbul

Ekim 2010

EROTİZM KRALİÇESİ YASEMİN ÜNLÜ İLE RÖPORTAJ

2010-10-09T16:08:00.005+03:00

Röportaj: Çağlar Yerlikaya 19.09.2010 Sabah Gazetesi - Pazar Sabah

Erotik film sektörünün kraliçesi olarak nitelendirilen Yasemin Ünlü, Benim Hayatım Yasemin adlı kitabından sonra şimdi de, yardımcı yönetmen olarak sinema sektörüne dönüş yaptı.

Çektiği 200 erotik film ile 'erotizm kraliçesi' olarak anılan Yasemin Ünlü, altı yıllık aradan sonra sinemaya, dünyaca ünlü çizgi kahramanı 'Kilink' ile dönüş yapıyor. Esat Şekeroğlu'nun çekeceği Bay Kilink filminde yardımcı yönetmen olarak kamera arkasına geçecek olan Ünlü, Kilink serisinin diğer filmlerinde ise, karşımıza 'Dişi Kilink' olarak çıkmaya hazırlanıyor. İkinci kez hayata döndüğünü söyleyen oyuncu, çektiği filmlerden dolayı aldığı 'kraliçe' unvanından son derece memnun.

Erotik filmlerde oynamaya nasıl başladınız?

Altı yaşında annemi kaybettim, 15 yaşında evlendim. 18 yaşında oğlum olduktan bir süre sonra şiddetli geçimsizlikten dolayı eşimden boşandım. Ayrılınca tabii baba evine dönmek zorunda kaldım, ancak babam oğlumu kabul etmedi ve benim için hayat mücadelesi başladı. Çalışmam gerekiyordu. İş ararken kadın ticareti yapan kişilerin eline düştüm, beni pavyona sattılar. Hem oryantallik hem de şarkıcılık yapıyordum. O sırada trafik kazası geçirince, ikisini de yapamaz oldum. Konsomatris olarak çalışmaya başladım. Bir süre sonra dayanamayacağımı anladım ve bıraktım. Bu sefer erotik filmde oynama teklifi geldi, değerlendirmem gerektiğini düşündüm ve öyle başladım.

Genelde bu tip yaşanmış hikayeler, genç kızın evden kaçması ve zorla erotik filmlerde oynatılması gibi, Türk filmlerinden de görmeye alışık olduğumuz senaryolar üzerine kuruludur…

Zorla oynatılma gibi bir şey söz konusu değil.Kimse, kimseyi zorla bir filmde oynatamaz, bu bir gerçek. Sadece, oynatıp parasını vermeyebilirler. Bana da çok yapıldı. Film çekimi bir hafta sürecek dediler, bir gün çekim oldu. Meğer o gün filmi bitirmişler, ikinci gün ne arayan oldu, ne soran.

İyi para kazanabiliyor muydunuz?

İlk dönemler para kazanıyordum. Hatta bir ara benim bir filmimi bölüp 3 film yaptılar. Habersiz piyasaya sattılar. Ben de televizyona çıkıp tek başıma hakkımı savundum. Hala çok satıyor filmlerim.

Filmlerinizle oldukça meşhur oldunuz…

Zerrin Egeliler vardı. Beni, onun tahtına oturttular. O seks yıldızıydı, ben ‘Erotizm Kraliçesi’ olarak isim yaptım. Kraliçelik, hoşuma da gitti tabii. Asıl lakabım da, aynı isimli ilk filmimden dolayı ‘Köylü Kızı’.

Erotik filmde oynayan çok sayıda oyuncu varken, neden en çok siz tanınıyorsunuz?

Beş senede, 200 tane filmde oynadım. Toplasam hepsini, Guinness Rekorlar kitabına girerim.

Erotik filmde oynarken zorlanıyor muydunuz?

Zor tabii. Erotik filmlerde mimik yapmak, gerçeği yansıtmak zorundasın. Çünkü gerçekte bir ilişki yok. Durup dururken o mimiği yapmak için, biraz yüzsüz olmak gerekiyor. Ama ben ‘madem bir oyuncuyum, yolum buradan açıldı, oynamak zorundayım’ deyip oynadım ve başardım. Ben, bıraktıktan sonra bu sektör de bitti. Çünkü, Yasemin Ünlü’ nün filmleri satıyordu. Şu an gündem olan kimse yok.

Türkiye’de ‘Erotik Film’ sektörü nasıl sizce?

Biz hiçbir zaman yabancılar gibi film çekemeyiz. Bizde, sektör olamadı zaten. Çünkü adam kamerayı kurmuş, ’geç, öpüş, seviş’ diyor. Hep bu şekilde çalıştılar. Hiçbir kalite ya da sanatsal değer yok. Türkiye’de, sanatsal değeri olan kaliteli erotik filmler çekecek yönetmen yok.

Altı yıl sonra sinemaya, yardımcı yönetmen olarak dönüyorsunuz...

Kolay olmadı, altı senede toparladım kendimi. Yönetmen Esat Şekeroğlu, yardımcı yönetmen olmam için teklifte bulundu. Başka projelerimiz de olacak, birlikte sürekli çalışacağız.

Nasıl bir film olacak?

Kilink serisine başlıyoruz. Filmde; Murat Soydan, Pervin Tekgül, Nuri Alço, Engin Koç oynuyor. Çekimlere başladık. Ben serinin diğer filmlerinde 'Dişi Kilink' olarak oynayacağım.

Gelecekte kendinizi nasıl bir yerde görüyorsunuz?

Türk Sineması artık duysun, bomba gibi geliyorum. Çok kaliteli yönetmenlerle çalışacağıma ve iyi işler yapacağıma inanıyorum. Dizi ve filmlerden de teklifler gelmeye başladı.

Sizin çok beğendiğiniz ya da aynı filmde oynamayı hayal ettiğiniz oyuncular var mı?

Deniz Akkaya'nın programına konuk olduğumda, o da sorduğunda hemen Kadir İnanır demiştim. Çok efendi ve düzgün biri. O yüzden Kadir İnanır hayranıyım.

Çağlar Yerlikaya

Taksim - İstanbul

Eylül 2010

"CHICAGO" HAYALİM

2010-10-05T22:56:00.012+03:00

Senaryo: Fred Ebb & Bob Fosse
Müzik:John Kander
Şarkı Sözleri:Fred Ebb

Evet,sonunda oldu... Hayatımda çok önemli bir yere sahip olan arkadaşım Sofi ile kurduğumuz hayalimiz gerçekleşti ve 'CHICAGO' müzikalini birlikte izledik. Hayalimizde sadece küçük bir değişiklik oldu; 'CHICAGO' yu Londra yerine, İstanbul TİM Maslak Show Center'da izledik.

Tüm dünyada 20’den fazla ülkede, 250’den fazla şehirde perde açan, Broadway’in en popüler müzikallerinden biri olan 'CHICAGO' ile tanışmam, Rob Marshall'ın, müzikali 2002 yılında beyaz perdeye aktarması ile olmuştu. Senaryosuyla, danslarıyla, müzikleriyle ve özellikle Renee Zellweger, Catherine Zeta Jones'un olağanüstü performansıyla beni büyülüyen film, akademi üyelerini de büyülemiş olmalı ki 'Saatler', 'Frida' gibi birbirinden başarılı filmlerin aynı sene yarıştığı ödül töreninde, en iyi film başta olmak üzere 6 dalda Oscar heykelciğini kaptı. Filme her ne kadar hayran olsam da, müzikal olarak sahnede canlı izlemek bambaşka bir duyguydu. Açıkçası Türkiye'de oynayacağı için bazı endişelerim vardı, 'sahne iyi olmaz', 'ses ve ışıkta sorun olur' gibi... Ama bütün endişelerim yersiz çıktı, her şey mükemmeldi. 'Chicago' yu, Londra'da 5 defa izlemiş Sofi de, oradakinden hiçbir farkı olmadığını söyleyince içim daha da rahat etti... Kısacası bunca zamandır heyecanla beklediğime değdi ve bir hayalim daha gerçekleşti...

Çağlar Yerlikaya

Maslak - İstanbul

Ekim 2010

Mert & Marcus Objektifinden Naomi Campbell

2010-09-30T13:56:00.005+03:00

Dünyadaki en çekici kadın kim diye sorsalar, hiç düşünmeden Naomi Campbell derim. Campbell için çekici, güzel, seksi sıfatları aslında cılız kalıyor. Bu kadında bambaşka bir şey var. Kendisini saatlerce izlettirecek bir büyü... Mert & Marcus imzalı bu fotoğraflar, beni fena halde haklı çıkartıyor...

BİSİKLET, ÇEŞME VE SONUNDA DÜĞÜN

2010-09-29T21:14:00.007+03:00

Haber: Çağlar Yerlikaya 25 Eylül 2010 Sabah Gazetesi - Cumartesi Sabah

Bu senenin en çok konuşulan evliliklerinden biri de, ünlü şarkıcı Zeynep Casalini ve restoran işletmecisi Tahsin Berk'in evliliği oldu. Çift, 19 Eylül'de dostlarının katılımıyla düğün yaptı. Düğünü Cumartesi SABAH izledi. İşte o geceden özel fotoğraflar

Zeynep Casalini'nin kızı Ceren Sarp'ın, yemek yemeğe gittiği Tahsin Berk'in Bodrum'daki restoranı 'Begonvil'e annesini de çağırmasıyla tanışan çift, birbirini tanıdıkça vejetaryenlikten doğaya, siyasetten sanata, hayata dair pek çok konuda ortak özellikleri olduğunu keşfetmiş. Daha sonra Zeynep Casalini'nin, Tahsin Berk'in her sabah doğada yaptığı bisiklet gezilerine eşlik etmesiyle daha da yakınlaştıklarını belirten çift, kendi tabirleriyle 'akmayan bir çeşmenin' önünde, birbirlerine hissettikleri duyguları söze dökmüşler. Ve sonrasında hemen evlenmeye karar vermişler. Restoranın kapısına 'Biz evlenmeye gidiyoruz' diye not bırakıp, çok yakın birkaç dostları dışında herkesten habersiz evlenivermişler. Mutluluklarını yakınlarıyla paylaşmak isteyen çift, 19 Eylül Pazar gecesi Bodrum'da Tahsin Berk'in restoranının bulunduğu alışveriş merkezinde, en az nikâhları kadar çok konuşulacak bir düğün yaptı. Yaklaşık 150 kişinin katıldığı davette, motosiklet tutkunu olan çift, alışveriş merkezinin içine Berk'in kullandığı bir motosikletle geldi. Murat Aytulun'un tasarladığı gelinliği ve altına giymeyi tercih ettiği beyaz botları ile oldukça dikkat çeken Casalini'ye, eşi de kot pantolon ve siyah spor ayakkabı giyerek eşlik etti. Casalini'nin annesi oyuncu Deniz Türkali'nin de olduğu gecede, kızı Ceren Sarp ise annesinin düğününde olmanın heyecanını yaşıyordu. Konuklara nikâh şekeri yerine, Bodrum'un meşhur mandalina kolonyası ve çiftin yakınlaşmalarına vesile olduğu için maket bisiklet hediye edildi. Casalini'nin eşine sürpriz yapmak için hazırlattığı düğün pastasında ise çiftin birbirlerine ilk kez açıldıkları çeşme başındaki manzara canlandırılmıştı. Davullu zurnalı düğünde bol bol göbek atan gelin Zeynep Casalini gece boyunca sık sık, çok mutlu olduğunu ve eşine büyük bir aşk duyduğunu dile getirdi.

Zeynep Casalini: Kocama hayranım

Zeynep Casalini: "Hayatımda ilk defa gelinlik giyiyorum, ilk defa damat gelip beni evden aldı. Sevdiklerimizle birlikte olduğumuz harika bir düğün oldu. Her şey çok güzel. Kocama hayranım. Her sabah uyandığımda, onu yanımda gördüğümde bir rüya olmadığını anlayıp mutlu oluyorum."

Tahsin Berk: "Biz nikâhımızı çok az insanla paylaştık. Sevdiklerimizle bir arada olup mutluluğumuzu onlarla da paylaşmak istedik. Her şey arzu ettiğimiz gibi gelişti. Düğünde birbirimize sürprizlerimiz oldu. Alışveriş merkezine rica edip düğüne motosikletle gelmemiz de çok hoş oldu. Motosiklet ikimizin de ortak zevki olduğu için, İtalya'ya motosikletle gitmeyi planlıyoruz. Hem balayı olacak, hem de Zeynep'in babası orada, onu ziyaret etmiş olacağız."

Zeynep Casalini'nin kızı Ceren Sarp: "Genelde düğünlerde anneler ağlar, kızlar değil. Annemin düğününde mutluluktan ağladım. Annemle Tahsin Abi'nin evlenmiş olması, üçümüz için de çok güzel bir olay. Kendimi bir aile içinde hissediyorum. Tahsin Abi'ye, artık Tahsin Baba diyorum. Kısacası çok mutluyum."

Çağlar Yerlikaya

Eylül 2010

Bodrum - Muğla

SIĞMIYORUZ DÜNYAYA

2010-09-28T15:04:00.004+03:00

Bursa'da, geçtiğimiz hafta 12 yerinden bıçaklanarak öldürülen 'İrem' takma adını kullanan 28 yaşındaki Mesut Şaban Okan adlı travestinin annesi Melek Okan ve arkadaşları evinin önüne mum yakıp çiçek bırakmışlar. Hızla artan nefret cinayetleri ve bu cinayetleri önleyecek hiçbir yasanın çıkartılmamış olması karşısında, hepimizin içindeki öfke ve acı her geçen gün daha çok büyüyor. Kimimiz sesimizi duyurmak için bağırıyoruz, kimimiz bir şeyler karalıyoruz, kimimiz sokakta eylem yapıyoruz, kimimiz sadece ağlıyoruz... Hepimizin ortak amacı, bu görmezden gelinen vahşeti ortaya koymak ve ortadan kaldırmak. İşlenen bu son cinayette canı en çok yanan kişi şüphesiz İrem'in annesi Melek Okan. Sadece, birilerine göre 'farklı' olduğu için çocuğunun yaşama hakkı elinden alınan anne Melek Okan, içindeki acıyı o kadar dokunaklı bir şekilde sözcüklere dökmüş ki... "Benim oğlum cinsel tercihi nedeniyle hep toplumdan itildi. Okumak istedi, okutmadılar. Koskoca dünyaya sığdıramadılar benim evladımı, bir tek o mu farklıydı?”

Maalesef, bu koca dünyada eğer farklıysanız size ait bir yer yok... Hele ayrımcılığın bu kadar yaygın olduğu bir toplumda yaşıyorsunuz; sizin adınız yok, aileniz yok, kalacak yeriniz yok, yiyecek ekmeğiniz yok, çalışacak bir işiniz yok, geleceğiniz yok, özgürlüğünüz yok... Kısaca hiçbir şeyiniz yok...

Bütün bunların yeterince farkında olmasına rağmen, İrem ölmeden önceki röportajında ne demiş biliyor musunuz?

"Haklarımızın verilmesini istiyorum. Bu toplumda yer aldığımız için bazı şeylerden yararlanmak istiyorum. Nasıl vergimizi veriyorsak, oyumuzu atıyorsak, hukukumuzu da istiyoruz. Dershaneye gittiğimde ders alamayacağımı söylediler. Herkes bir açılım yapıyor, bizim için de travesti açılımı olması gerekiyor"

Çok üzgünüm İrem...Nefretin,vahşetin,ayrımcılığın,ikiyüzlülüğün olduğu bir dünyada sana yer kalmadı...

Çağlar Yerlikaya

Eylül 2010

Beyoğlu -İstanbul

FACITY FOTOĞRAF PROJESİ

2010-09-24T02:19:00.005+03:00

Dünya çapında yürütülen 'FACITY' adlı fotoğraf projesinde yer almak çok güzeldi...

Bernard And Doris

2010-09-23T14:03:00.005+03:00

Yapım:2007

Tür:Dram,Komedi

Yönetmen:Bob Balaban

Oyuncular:Ralph Fiennes, Susan Sarandon, James Rebhorn, Monique Curnen

Zengin bir dul olan Doris Duke ve onun eşcinsel uşağı Bernard arasındaki ilişkiyi konu alan çok etkileyici bir film. Doris Duke kocaman bir malikanede hizmetlileri ile birlikte yaşayan, sürekli içki içen, her önüne gelenle yatabilen ama son derece yalnız bir kadın. Bernard ise, alkol tedavisi görmüş, içkiden uzak durmaya çalışan, kadın kıyafetleri giyip makyaj yapmaktan hoşlanan, işine özellikle de Doris'e son derece bağlı birisi. Konusu, gerçek hayattan alınmış bu filmde Ralp Fiennes ve Susan Sarandon akıllara zarar oyunculukları ile Doris ve Bernard'ın ilişkisini daha da çarpıcı hale getirmiş... Mutlaka izlenmesi gereken bir film...

Çağlar Yerlikaya

Eylül 2010

Beyoğlu - İstanbul

HRANT DİNK YAŞASAYDI...

2010-09-16T00:48:00.004+03:00

Hrant Dink yaşasaydı, 56 yaşında olacaktı...

YAŞASAYDI... YAŞASAYDI... YAŞASAYDI...

Çağlar Yerlikaya

ENZO IKAH ile Röportaj

2010-09-10T14:58:00.003+03:00

Enzo Ikah, Kongolu bir müzisyen. Şarkıları nedeniyle Kongo'da tutuklanınca, hapisten kaçarak havaalanında ilk kalkan uçağa binmiş ve İstanbul'a gelmiş. İlginç yaşam öyküsü, dünyanın dört bir yanındaki mültecilerin bir prototipi gibi.

Enzo Ikah, Beyoğlu'nda yaşayan çoğu kişinin tanıdığı ve yaptığı müzik ile ciddi bir dinleyici kitlesi oluşturan Afrikalı bir müzisyen. Dinleyen herkesi şaşırtan ve herkese 'film gibi' dedirtecek türden bir hayat hikâyesine sahip. Ülkesi Kongo'da, yaptığı şarkılar ve politik tavrıyla çok sevilen popüler biriyken, askerleri eleştiren bir şarkı yaptıktan sonra, hayatı alt üst olan Ikah, kendini bir anda hücrede yatarken bulmuş. Gördüğü işkenceden kaçmak için Türkiye'ye gelen müzisyenle, hamallıkla başlayan ve albüm çıkarmaya kadar uzanan İstanbul macerasını ve yaşadıklarını konuştuk...

Film gibi bir hayat hikâyeniz var!

Babam, Kongo başbakanının pilotuymuş. Ben daha dört aylıkken, politik sebeplerden dolayı babamın kullandığı uçak düşürülmüş. Aynı uçakta, annem de hostesmiş. İkisi de o kazada hayatını kaybetmiş. Hükümet, ailemize ait bütün eşyalara el koyunca, babaannem de beni kendi yaşadığı köye kaçırmış. 17 yaşıma kadar, babaannemi annem zannediyordum. O öldüğünde, yakınlarımdan babaannem olduğunu öğrendim.

Şarkı söylemeye nasıl başladınız?

Babaannem tarlada çalıştığı zaman, hep şarkı söylerdi. Ben de küçükken, ona yardıma giderdim ve ondan öğrendiğim şarkıları söylerdim. İlkokula giderken, kilise korosuna girdim ve 11 yaşında akordeon çalmaya başladım. Akordeonu iyi çalıyordum, ama çok ağır olduğu için sevmiyordum. Daha sonra piyano çalmaya ve beste yapmaya başladım.

Fransa'ya neden gittiniz?

Babamın en yakın arkadaşı, Katolikler arasında mesajlaşarak beni bulup İtalya'ya davet etti ve bana okumam için burs buldu. İtalya'da altı ay kaldım, ama hiç sevmedim. Fransızca biliyordum ve Fransa'ya gitmek istiyordum. Sınava girip kazandım ve Paris'e gidip orada Fransız Dili ve Edebiyatı okudum.

Fransa'da müziğe devam ettiniz mi?

Fransa'da okurken kendi müzik grubumu kurdum. Festivallerde, barlarda ve başka ülkelerde konserler veriyorduk. Yazıp bestelediğim şarkıları da, kendi ülkemdeki şarkıcılara gönderiyordum. Şarkılarım Kongo'da çok sevildi.

Ülkenize ne zaman döndünüz?

Bir gün televizyonda, Kongo'ya ait bir kanalı izliyordum. Halk ve askerler arasında savaş çıkmıştı. Dönmem gerektiğini düşündüm. Döndüğümde, Kongo'daki bütün kanallar, popüler olduğum için benimle röportaj yapmak istedi. Politikacıları takmadan düşüncelerimi açıkladım.

Peki, bu sırada herhangi bir tehdit aldınız mı?

Şarkıyı yazmadan önce hükümet, susmam ve onlar hakkında iyi konuşmam için evime gelip bana rüşvet teklif etti. Evimde kamera olduğu için, yaptığımız görüşme kayıt altına alındı. Ben de, kamera kaydını muhalif partiye verdim.

Bütün hayatınızı değiştiren Vahşi Asker şarkınızda ne diyorsunuz?

Askerlerin, ülkelerinin topraklarını korumak için var olduğunu, askerlerin düşmanlarının kendi ülkesinin sivilleri olmadığını söylüyorum.

Şarkıyı söyledikten sonra neler oldu?

Şarkıyı okumadan bir gün önce stüdyomu yaktılar. Canlı yayınlanan bir programda, şarkıyı okudum. Arabamla eve dönerken, önümü kesip beni tutukladılar. Çok konuştuğumu, bir daha konuşamayacağımı söyleyip sağ taraftaki dişlerimi söktüler. Mahkemeye çıkarmadan, 10 yıl hapis cezası verip küçük bir hücreye koydular.

Kaçmayı nasıl başardınız?

Çok yakın bir arkadaşımın 6000 dolarımı rüşvet olarak verdiği iki asker, beni havaalanına getirdi. Önceden oturma iznim olduğu için Fransa'ya kaçacaktım, ancak Kenya aktarmalı gideceğimden iki gün beklemem gerekiyordu. Bana yardım eden askerler, o kadar beklemeyeceğimi söylediler. İlk uçak İstanbul olduğu için, ben de Türkiye'ye geldim.

İstanbul'a gelince ne yaptınız?

Oturma iznim olmadığı için, polisler beni 78 gün yabancı şubede tuttular. Sonra Mülteciler Yüksek Komiserliği, beni Karaman'a gönderdi. Param ve kalacak yerim yoktu. Bazen otogarlarda, bazen benzin istasyonlarında uyudum. Orada üç hafta kaldım.

Sonra ne oldu?

Bakırköy'deki Kongolu bir arkadaşımın da yardımıyla, İstanbul'a gelmek için izin aldım. Arkadaşımın yolladığı biletle İstanbul'a geldim. İstanbul'da hamallık yapmaya başladım.

Tekrar şarkı söylemeye nasıl başladınız?

Hamallık yaptığım bir evde, ev sahibinin gitar çaldığını duydum. Gitar atölyesi varmış. Ondan gitarı vermesini istedim. Israr edince, sert bir şekilde gitarı verdi. Ben çalmaya başlayınca çok şaşırdı ve neden hamallık yaptığımı sordu. Başımdan geçenleri anlattım. Ertesi gün bana 600 avroluk bir gitar hediye edip, hayatımı onunla kazanmamı söyledi.

Beyoğlu günleriniz başladı...

Beyoğlu sokaklarında gitarımla dolaşıyordum. Sonra reggae tarzı müzik yapan bir arkadaşla çalıştım. Kendi şarkılarımı söylemek istediğim için gruplarında istemediler. En son Bandista müzik grubuyla tanıştım ve onlarla çalmaya başladım.

Para kazanabiliyor musunuz?

Verdiğim özel gitar derslerinden ve gruplarla çıktığım barlardan kazanıyorum.

İstanbul'da yaşamayı seviyor musunuz?

Yaşamak için burayı ben seçmedim, ama İstanbul beni seçti. İnsanların, rengimden dolayı bana farklı davranmaması beni çok mutlu ediyor.

Kongo'ya dönmek istiyor musunuz?

Aynı hükümet olduğu sürece oraya dönemem, tutuklanırım. Kongo'ya, burada çıkacak albümümün afişini gönderdim. O afişle yürüyüş yapan halkın üzerine hükümet, gaz bombası atmış.

Albümünüzden bahseder misiniz?

Albümü bitirdim ve master için İtalya'ya gönderdim. 10 tane reggae tarzı şarkı var. Albümün adı; Red, Black and White. Kelly Rawland, Dub Incomporation, Mike Angelos, Aysu Cugor, Hediye Güven, Sultan Tunç, Defne ve Bandista grubuyla düet yaptım.

Albümü kendi imkânlarınızla mı hazırladınız?

Albümün prodüktörü benim. Ama albümü dağıtacak bir sponsora ihtiyacım var. Bu albüme kendimi adadım. Karnım açken, kiramı ödeyemiyorken, elime geçen parayı, şarkı kaydetmek için stüdyoya harcadım. İnsanlar şarkılarımdaki mesajı anlar ve bir bütün olursa, kendimi Bill Gates kadar zengin hissedeceğim.

Çağlar Yerlikaya

Temmuz 2010

Galata - İstanbul